JazzPodium alles over hedendaagse jazz 2010-08-24T19:09:08+02:00 Hoofdredactie http://www.jazzpodium.com/index.php rene@jazzpodium.com tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium Pivot Copyright (c) 2010, Authors of JazzPodium INVLOEDRIJKE TENORSAXOFONISTEN: THE HORN THAT BRINGS BODY & SOUL – DEEL III 2010-08-24T19:09:00+02:00 2010-08-23T23:14:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.1051 Door Rene de Hilster Er is geen muziekstijl waarin het kennen van de ‘roots’ zo belangrijk is als in de jazz. Tenorsaxofonist Joe Lovano zei het al: “je kan net zover vooruitzien als je terug kan kijken.” Er is geen heden zonder verleden en alles wat nu wordt gespeeld, komt ergens vandaan. Gedurende de nu bijna honderdjarige jazzgeschiedenis zijn er veel muzikanten actief geweest, maar is slechts een handjevol richtingbepalend geweest. Deze pioniers hebben voor de muzikant van nu het pad geëffend. Opvallend daarbij is dat de echte vernieuwers zich de historie van hun instrument goed eigen hadden gemaakt. Wie een tenorsaxofoon ziet denkt eigenlijk meteen al: “Dat moet jazz zijn.” Nu lijkt dat heel vanzelfsprekend maar de begindagen van de jazz waren nagenoeg saxofoonloos en zeker de tenorsax werd als instrument niet serieus genomen. Heden ten dage is de tenorsax met zijn warme geluid en vele timbres het jazzinstrument waarmee vele gemoedstoestanden zijn op te roepen. Vele protesten hebben er op weerklonken maar ook zijn er heel wat kinderen met de romantische klanken van een tenorsax op de achtergrond verwekt. Het is een instrument wat kan verleiden, betoveren en zelfs afschrikken. In deze laatste en derde aflevering een paar van de spraakmakende en invloedrijke hedendaagse saxofonisten. Joe Lovano (fotograaf Monique Baan) Joshua Redman (fotograaf Louis Obbens) Branford Marsalis (fotograaf Hans Speekenbrink)
Door Rene de Hilster

Er is geen muziekstijl waarin het kennen van de ‘roots’ zo belangrijk is als in de jazz. Tenorsaxofonist Joe Lovano zei het al: “je kan net zover vooruitzien als je terug kan kijken.” Er is geen heden zonder verleden en alles wat nu wordt gespeeld, komt ergens vandaan. Gedurende de nu bijna honderdjarige jazzgeschiedenis zijn er veel muzikanten actief geweest, maar is slechts een handjevol richtingbepalend geweest. Deze pioniers hebben voor de muzikant van nu het pad geëffend. Opvallend daarbij is dat de echte vernieuwers zich de historie van hun instrument goed eigen hadden gemaakt.

Wie een tenorsaxofoon ziet denkt eigenlijk meteen al: “Dat moet jazz zijn.” Nu lijkt dat heel vanzelfsprekend maar de begindagen van de jazz waren nagenoeg saxofoonloos en zeker de tenorsax werd als instrument niet serieus genomen. Heden ten dage is de tenorsax met zijn warme geluid en vele timbres het jazzinstrument waarmee vele gemoedstoestanden zijn op te roepen. Vele protesten hebben er op weerklonken maar ook zijn er heel wat kinderen met de romantische klanken van een tenorsax op de achtergrond verwekt. Het is een instrument wat kan verleiden, betoveren en zelfs afschrikken.

In deze laatste en derde aflevering een paar van de spraakmakende en invloedrijke hedendaagse saxofonisten.Joe Lovano (1952)

Joe Lovano is een muzikale alleseter. Als zoon van een saxofonist kreeg hij alle soorten jazz met de paplepel ingegoten. De carrière van Joe kwam wat langzaam op gang en hij heeft zelfs nog een tijd in België gewoond. In de jaren negentig werd hij ‘ontdekt’ door Bruce Lundvall van het Blue Note Label. Vanaf dat moment ging het snel en groeide Joe Lovano uit tot een van de bekendste saxofonisten van nu. Zijn Blue Note albums kennen een grote diversiteit en zijn net zo breed opgezet als Joe’s liefde voor de jazz in al haar soorten.
Branford Marsalis (1961)
De oudste telg van een viertal muzikale broers opgevoed door Ellis Marsalis, zelf een bekwaam muzikant. Branford kwam via zijn broer bij de big band van Art Blakey terecht en werd daarna snel als jazzmessenger opgenomen. Na de jazzmessengers gingen Branford en Wynton onder eigen naam verder met een succesvol kwintet. De vrij puristische Wynton kon niet hebben dat zijn broer zich ook inliet met popmuzikanten en het kwintet viel al snel uit elkaar. Branford ging onder eigen naam werken en nam Jeff “Tain” Watts, de vooruitstrevende drummer, over van zijn broer en vormde samen met hem, pianist Kenny Kirkland en bassist Robert Hurst een kwartet. Hurst werd vervangen door Eric Revis en na het overlijden van Kirkland nam Joey Calderazzo de pianokruk over. Al met al is dit een van de langst bestaande working bands en is het Branford Marsalis Quartet een begrip in de jazzwereld.


Joshua Redman (1968)

Het was helemaal niet de bedoeling dat Joshua Redman een professioneel muzikant zou worden. Maar tijdens een jaartje vrijaf van de universiteit won hij de Thelonious Monk Award en vanaf dat moment ging het hard met Redman. Zijn muzikale doel was om de luisteraar en jazz weer dichter bij elkaar te krijgen. Volgens sommige critici maakte dat hem tot “de Gene Ammons van de jaren negentig.” Met zijn warme en dynamische sound leek dat te lukken en wist Joshua overal volle zalen te trekken. Vanaf het begin van deze eeuw veranderde er echter iets met het spel van Redman. Zijn platen klonken ineens nogal zwaarmoedig en soms treurig. De toegankelijkheid was ver te zoeken. Vlak daarna stopte hij met akoestisch spelen en ging verder met Momentum, een trio met organist Sam Yahel en wisselende drummers. In 2007 stapte Joshua weer de studio in voor een akoestische productie. In trio bezetting nam hij Back East op. Inmiddels heeft Redman het idee van muzikale toegankelijkheid geheel losgelaten, want nu ligt Compass in de winkels. Dit is een bijna geheel vrije productie.

Chris Potter (1971)

Als zeventien jarige stond Chris Potter al op het podium naast bebop pioneer Red Rodney. Toen al was hij op zoek naar het avontuur binnen de jazz. Met een groot gevoel voor de traditie weet Chris Potter elke keer weer te verrassen met een nieuw concept, daarbij invloeden van hedendaagse muziekstromingen niet schuwend. Ook als sideman is Chris Potter zeer gewild, zowel binnen als buiten de jazz. Met jonge tenorsaxofonisten als Chris Potter zou je kunnen stellen dat de aloude tenoren traditie in goede handen is.

ZIe ook:
TENORSAXOFONISTEN: THE HORN THAT BRINGS BODY AND SOUL %u2013 DEEL I
TENORSAXOFONISTEN: THE HORN THAT BRINGS BODY AND SOUL %u2013 DEEL II

Dit artikel verscheen eerder in het blad Jazz Magazine ]]> Redactie JAZZ MIDDELHEIM DAG 4, ZONNIGE MUZIEK OP EEN REGENACHTIGE FESTIVALDAG 2010-08-24T19:04:00+02:00 2010-08-23T22:40:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.1050 Park den Brandt, Antwerpen - Zondag 15 augustus 2010 Door Rene de Hilster met (nog te plaatsen) beeld van Hans Speekenbrink Zonder twijfel kan gesteld worden dat de eerste drie dagen van de 29ste editie van Jazz MIddelheim succesvol waren. De eerste dag met als rode draad John Coltrane zorgde voor een sterke opening. Met de optredens van Jeroen van Herzeele en Wayne Shorter beleefden we op de tweede dag een serie nieuwe hoogtepunten. Op zaterdag, de derde festivaldag, waren het de Belgen die wisten te overtuigen en waren het vooral Aka Moon en Toots die direct tot het hart spraken. Tijdens al deze mooie muziek had het weermannetje volledig zijn medewerking verleend en scheen er bijna constant een lekker zonnetje en was de temperatuur aangenaam. Helaas liet hij het op de vierde dag nogal afweten. Dat had zich ’s morgens al aangekondigd. Een snelle blik uit het hotelraam van het meer dan comfortabele Lindner hotel leerde mij dat er donkere wolken op komst waren. Rond drie uur vertrok de JazzPodium crew met het openbaar vervoer richting het festivalterrein. Nog steeds was het droog, maar de lucht was inmiddels zwanger van de regen. En regenen ging het, even voor het eerste concert begon ging het loos en het hield ook eigenlijk niet meer op. Een echte Hollandse bui, maar die kennen ze dus in België ook. Al die neerdalende nattigheid zorgde voor extra drukte in de tent, maar dat was zeker geen ramp want zo speelde de Chris Joris Experience, de eerste act, wel voor een volle bak. Door Rene de Hilster met (nog te plaatsen) beeld van Hans Speekenbrink

Zonder twijfel kan gesteld worden dat de eerste drie dagen van de 29ste editie van Jazz MIddelheim succesvol waren. De eerste dag met als rode draad John Coltrane zorgde voor een sterke opening. Met de optredens van Jeroen van Herzeele en Wayne Shorter beleefden we op de tweede dag een serie nieuwe hoogtepunten. Op zaterdag, de derde festivaldag, waren het de Belgen die wisten te overtuigen en waren het vooral Aka Moon en Toots die direct tot het hart spraken. Tijdens al deze mooie muziek had het weermannetje volledig zijn medewerking verleend en scheen er bijna constant een lekker zonnetje en was de temperatuur aangenaam. Helaas liet hij het op de vierde dag nogal afweten.

Dat had zich ’s morgens al aangekondigd. Een snelle blik uit het hotelraam van het meer dan comfortabele Lindner hotel leerde mij dat er donkere wolken op komst waren. Rond drie uur vertrok de JazzPodium crew met het openbaar vervoer richting het festivalterrein. Nog steeds was het droog, maar de lucht was inmiddels zwanger van de regen.
En regenen ging het, even voor het eerste concert begon ging het loos en het hield ook eigenlijk niet meer op. Een echte Hollandse bui, maar die kennen ze dus in België ook.

Al die neerdalende nattigheid zorgde voor extra drukte in de tent, maar dat was zeker geen ramp want zo speelde de Chris Joris Experience, de eerste act, wel voor een volle bak.En dat verdiende dit hofje ook. Er werd een puike mengeling van Afrikaanse ritmiek en Europese jazz gespeeld. Zeer vakkundig gebracht maar ook o zo serieus. Dat laatste irriteerde eigenlijk ook een beetje. Mooie stukken, goede solo’s maar met een uitstraling alsof de heren op een begrafenis stonden te spelen. Alleen de bandleider ontkwam hieraan en probeerde via wat losse aankondigingen de zaak op te vrolijken.

Dan was de brede grijns van bassist Dave Holland een stuk leuker om naar te kijken. Holland had het zichzelf niet makkelijk gemaakt, hij is in de flamenco gedoken en wil daar vooral de pure vorm van spelen zonder vermenging met allerlei jazzinvloedenen en andere hybride toestanden. Daartoe had hij een hofje om zich heen verzameld met ondermeer de gitaristen Pepe Habichuela en Josemi Carmona. Het was dus pure flamenco met de kenmerkende vingervlugheid die Dave Holland moest vertalen naar de contrabas en dat lukte hem wonderwel. Helaas miste er iets en dat was een zanger in de stijl van de vermaarde Cameron De La Isla. Die man kan zelfs liedjes over kantinebeheerders een emotionele lading meegeven en dat was wat er hier node gemist werd, die typisch Spaanse emotie en vurigheid!

Van Spanje naar Cuba is muzikaal zeker een grote stap. Toch moesten we die maken want na Dave Holland bestegen Chucho “Jesus” Valdes en de Afro Cuban Messengers het podium. Valdes is een grote man met dito handen waarmee hij graag en gretig in het ivoor graait. De vleugel werd door de meester niet ontzien en hij beukte er zowel solerend als begeleidend behoorlijk op los. Zijn Afro Cuban Messengers waren aan hem gewaagd en vooral tenorsaxofonist Carlos Manuel Miyares Hernandez wist te overtuigen.

Festivaldirecteur Betrand Flamang was zeer trots op de boeking van zijn afsluitende act. Zangeres Cassandra Wilson zou maar twee concerten op het continent geven waarvan dus één op Middelheim.
Zij liet haar band beginnen met een lange nutteloze en zeer saaie openingtune. Toen de diva het podium opkwam barste er een applaus los en kon ze aan haar show beginnen. Met haar warme altstem en haar eigentijdse arrangementen van oude en nieuwe standards wist ze het publiek om haar vinger te binden en kreeg het festival een waardige afsluiter.

Volgend jaar komt er een extra feestelijke editie van het festival en is er een goede kans dat het dit jaar gehaalde bezoekersaantal van 18000 wordt overschreden. Het is dan wel zaak om de catering beter te regelen zodat er niet al te langen wachtrijen staan. Bij de drank was dit goed geregeld maar bij de voedselkraampjes was het rampzalig. Bredere uitgiftepunten (zowel fysiek als in assortiment) of zelfs een lopend buffetsysteem zou de wachtrijen aardig kunnen bekorten.
Ook de gratis toiletten waren een hele verbetering, alleen was er een wat negatieve verhouding tussen de aanwezige dames en heren faciliteiten. De dames kwamen er wat bekaaid van af en dat terwijl voor hen wildplassen al helemaal een hachelijke onderneming is.

Opvallend was de aanwezigheid van vele Nederlanders, zowel van de diverse media onder de bezoekers. Dit toont aan dat deze vorm van een jazzfestival ook in Nederland kan aanslaan en Jazz Middelheim een groeiende Nederlandse kolonie kan gaan verwachten in de toekomst. ]]> Redactie DE BELGEN OVERTUIGEN OP DERDE DAG JAZZ MIDDELHEIM 2010-08-24T18:59:00+02:00 2010-08-23T22:37:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.1049 Park den Brandt, Antwerpen - zaterdag 14 augustus 2010 Door Jacques Los met (nog te plaatsen) beeld van Hans Speekenbrink De derde dag van Jazz Middelheim was voor driekwart een Belgische aangelegenheid. Dat bleek beslist geen negatieve te zijn. Integendeel, het minste concert van deze avond kwam van het laatste kwart, te weten de combinatie van M’Boom en het World Saxophone Quartet. Het Belgische kwintet ‘Le Pragmatisme Du Barman’ is een groep die bestaat uit relatief jonge musici waarvan drummer Teun Verbruggen en tenorsaxofonist Andrew Claes de bekendsten zijn. Het kwintet werd aangevuld met trompettist Peter Evans. Dit in het kader van een – in samenwerking met Artesis Hogeschool Antwerpen – coaching project. Evans maakt deel uit van de impro-scene in New York en is een fenomenaal trompettist. Hij geldt als één van de grootste talenten van dit moment. Onder zijn leiding speelde de groep improvisaties, soundscapes, zowel harmonieuze- als vrije passages en – uiteraard – individuele hedendaagse impro-solo’s. Naast Evans soleerde Andrew Claes, gebruik makend van electronische effecten, zeer geïnspireerd en krachtig met een machtig tenor geluid. Virtuoos en indrukwekkend was de langdurige duo passage door Evans en pianist Adriaan van de Velde, die uiteindelijk culmineerde in een extatisch, ritmisch samenspel van de gehele groep. Eén van de hoogtepunten van dit concert was de geëxalteerde sax solo van Claes tegen het einde van de set. Door Jacques Los met (nog te plaatsen) beeld van Hans Speekenbrink

De derde dag van Jazz Middelheim was voor driekwart een Belgische aangelegenheid. Dat bleek beslist geen negatieve te zijn. Integendeel, het minste concert van deze avond kwam van het laatste kwart, te weten de combinatie van M’Boom en het World Saxophone Quartet.

Het Belgische kwintet ‘Le Pragmatisme Du Barman’ is een groep die bestaat uit relatief jonge musici waarvan drummer Teun Verbruggen en tenorsaxofonist Andrew Claes de bekendsten zijn. Het kwintet werd aangevuld met trompettist Peter Evans. Dit in het kader van een – in samenwerking met Artesis Hogeschool Antwerpen – coaching project.

Evans maakt deel uit van de impro-scene in New York en is een fenomenaal trompettist. Hij geldt als één van de grootste talenten van dit moment. Onder zijn leiding speelde de groep improvisaties, soundscapes, zowel harmonieuze- als vrije passages en – uiteraard – individuele hedendaagse impro-solo’s. Naast Evans soleerde Andrew Claes, gebruik makend van electronische effecten, zeer geïnspireerd en krachtig met een machtig tenor geluid.
Virtuoos en indrukwekkend was de langdurige duo passage door Evans en pianist Adriaan van de Velde, die uiteindelijk culmineerde in een extatisch, ritmisch samenspel van de gehele groep. Eén van de hoogtepunten van dit concert was de geëxalteerde sax solo van Claes tegen het einde van de set.De tweede Belgische formatie, Aka Moon, die hierna op het podium verscheen had zich verzekerd van de medewerking van de uit Mali afkomstige Baba Sissoko en zijn Black Machine. Het resulteerde in een voortreffelijke integratie van de hedendaagse jazz en de vocale en ritmische Afrikaanse muziek. De symbiose van de twee muziekgenres was meer dan geslaagd. De door altsaxofonist Fabrizio Casso energiek geblazen solo’s in combinatie met de dynamische en stuwende Afrikaanse groove van Black Machine en de aanstekende, blije zang en presentatie van Baba Sissoko was een lust voor oog en oor.

Fabrizio Casso’s eigentijdse improvisatielijnen krijgen een aparte dimensie door de heftige en felle complexe ritmestructuren van de op tama’s (percussie instrument) swingende Black Machine. Aka Moon en hun Malinese gasten zijn het goede voorbeeld van de toepassing van jazz in de wereldmuziek.

Na de verfrissende jazzy wereldmuziek werd het podium ingericht voor de percussiegroep M’Boom (noem een percussie instrument en het stond er) en het World Saxophone Quartet. M’Boom is in 1970 door meester drummer Max Roach opgericht en heeft ondermeer in die jaren op het vermaarde Laren Jazzfestival grote indruk achter gelaten. Ook het World Saxophone Quartet bestaat al tientallen jaren en drie van de vier oorspronkelijke leden maken er nu nog deel van uit. Nieuwkomer in het kwartet is de virtuoze saxofonist James Carter.

De verwachtingen van het optreden van beide fameuze formaties waren dan ook hoog gespannen. Helaas bleef het concert enigszins onder de maat. Mede ook vanwege de abominabele geluidskwaliteit. Gedurende het gehele festival, met uitzondering van het optreden van Toots Thielemans, was er over het geluid te klagen; dan de piano te hard, vaak de bas te luid en veelal was de versterking van de blazers te zacht of werd tijdens solo’s de schuif niet open gezet.

Door de onbalans in het geluid waren de solistische en collectieve prestaties van zowel slagwerkers als blazers niet optimaal. Daarbij voegden de beide formaties niets toe aan het geheel en zouden als zelfstandig optredende groep beter tot hun recht zijn gekomen. Dat geldt zeker voor het saxofoon kwartet met prominente leden als David Murray, Oliver Lake, Hamiet Bluiett en de eerder genoemde James Carter. Het viertal kan een volle, warme sound produceren getuige andere liveoptredens en recent uitgebracht Cd’s als ‘Requiem for Julius’, ‘Experience’ en ‘Political Blues’ (allen verschenen op het Justin Time label) en weet zonder ritmesectie stevig te swingen.

Helaas kwam dit alles deze avond niet tot zijn recht. Ook de solo’s, met uitzondering van een ferme altsax solo van Oliver Lake, waren slordig en ongeïnspireerd. Ook M’Boom kon niet imponeren. Sterker nog, de ritmische patronen zowel in samenspel als solo’s waren rommelig, vaag en niet altijd ritme vast. Een tegenvallend optreden van op papier twee sterke groepen.

Het slotstuk van de avond was een uitgekiend en zeer herkenbaar optreden van de held van België: Toots Thielemans. Hij wist het publiek tot ademloos luisteren te dwingen door zijn charmante aankondigingen en zijn smaakvolle en gevoelige mondharmonica spel. Het repertoire bestond voornamelijk uit zeer melodieuze evergreens als ‘I loves you Porgy’, ‘Over the rainbow’, ‘Days of wine and roses’, ‘What a wonderful world’, ‘For my lady’ en het overmijdelijke ‘Bluesette’.

Alles zorgvuldig, melancholiek, zeer muzikaal en qua timing voortreffelijk vertolkt met de hulp van zijn Nederlandse begeleiders; pianist Karel Boehlee, bassist Hein van de Geyn en drummer Hans van Oosterhout. Misschien moet Toots John Coltrane’s ‘Giant steps’ maar uit het repertoire halen. Dat is geen nummer voor mondharmonica ]]> Redactie RICHIE BEIRACH, DAVE LIEBMAN, JIM MCNEELY & THE FRANKFURT RADIO BIG BAND - QUEST FOR FREEDOM 2010-08-23T21:30:00+02:00 2010-08-23T21:29:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.1048 Label: Sunnyside Catalogusnummer: 281266 Jaar: 2010 Website: www.sunnysiderecords.com Waardering: ***** Deze cd, deels live opgenomen, bedoelt onder meer de vier decennia omspannende samenwerking van pianist Richie Beirach en saxofonist David Liebman te vieren. Een geslaagd feestje, mag ik wel zeggen. En wat mij betreft is dit net zozeer het feestje van de Frankfurt Radio Big Band – een verrukkelijk monster, een vervaarlijke bolide met een top van 300 km per uur – én van zijn leider/arrangeur Jim McNeely, die de meest fantastische kleuren en geluidsexplosies aan zijn orkest weet te ontlokken. Label: Sunnyside
Catalogusnummer: 281266
Jaar: 2010
Website: www.sunnysiderecords.com
Waardering: *****


Deze cd, deels live opgenomen, bedoelt onder meer de vier decennia omspannende samenwerking van pianist Richie Beirach en saxofonist David Liebman te vieren. Een geslaagd feestje, mag ik wel zeggen. En wat mij betreft is dit net zozeer het feestje van de Frankfurt Radio Big Band – een verrukkelijk monster, een vervaarlijke bolide met een top van 300 km per uur – én van zijn leider/arrangeur Jim McNeely, die de meest fantastische kleuren en geluidsexplosies aan zijn orkest weet te ontlokken.De composities van Beirach, Liebman en de orkestleider zelf worden in een schitterend brons gegoten en zo vereeuwigd. McNeely steekt er Gil Evans mee naar de troon. Wat een rijkdom biedt een gedisciplineerd jazzorkest aan een arrangeur die zo gul bedeeld is met gevoel voor sfeer en kleur als McNeely! Elk stuk wordt een akoestisch schilderij, totaal verschillend van het voorgaande en het volgende.
In Beirachs Pendulum, dat opent met een onstuimige voorzet van de pianist zelf, manifesteert het orkest zich als volbloed bigband, terwijl het zich in het daaropvolgende Jung ontpopt als een jazz-symfonieorkest dat Liebman begeleidt in een soort eendelig sopraansaxconcert. En wat te denken van WTC, een ruim twaalf minuten durend, half-atonaal stuk dat het dramatische verhaal van de aanslag op de Twin Towers in 2001 schildert. Oren schieten tekort om alle subtiliteiten in één keer te horen. Je keert er als luisteraar naar terug om het verder te ontdekken, zoals je ook een meesterlijke roman herleest of een geniale film opnieuw bekijkt – zoiets goeds geeft zich niet in één keer prijs.

En zo biedt dit album een muzikale kaleidoscoop die boeit van Beirachs krachtige openingsstatement in Pendulum tot aan de orkestrale schreeuw aan het slot van The Sky Is The Limit. Het knappe van deze plaat is de combinatie van heftigheid en beheersing, van tonaal en atonaal, van superwild en spatzuiver. De muziek schiet alle kanten uit, en is toch van een weloverwogen esthetiek.
Kortom, een feest dat je beter niet over kunt slaan. En een prachtige inspiratie voor elke moderne, zichzelf respecterende jazz-arrangeur.
Paul van den Belt voor JazzPodium.com ]]> Redactie OVERDONDERENDE TENOREN OP TWEEDE DAG JAZZ MIDDELHEIM 2010 2010-08-20T11:28:00+02:00 2010-08-19T20:55:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.1047 Park Den Brandt, Antwerpen - vrijdag 13 augustus 2010 Door Jacques Los & Rene de Hilster met beeld van Hans Speekenbrink Na de daverende start van Jazz Middelheim 2010 was het zaak om het hoge niveau te continueren. Dat lukte in twee van de drie concerten wonderwel. Wederom waren het de saxofonisten die meeste indruk maakte en het publiek in hun ban wisten te houden met concerten waarin een mooie spanningsboog werd opgebouwd. Dat nu net de enige groep zonder saxofoon, Het Ahmad Jamal Quartet, dat niet lukte was misschien geen toeval en was dit te wijten aan het ontberen van een goede solist. Ook op de tweede dag van Jazz Middelheim was de invloed van John Coltrane’s muziek nog evident aanwezig. Voor tenorsaxofonist Jeroen van Herzeele - zijn kwartet opende die dag - is Coltrane een zeer belangrijke bron van inspiratie. Dit internationale kwartet met pianist Fabian Fiorini, bassist Jean-Jacques Avenel en drummer Giovanni Barcella startte met een meditatieve ‘psalm’ waarin Fiorini met snelle heldere noten een eclatante hoofdrol speelde. Wayne Shorter Ahmad Jamal Jeroen van Herzeele
Park Den Brandt, Antwerpen - vrijdag 13 augustus 2010
Door Jacques Los & Rene de Hilster met beeld van Hans Speekenbrink

Na de daverende start van Jazz Middelheim 2010 was het zaak om het hoge niveau te continueren. Dat lukte in twee van de drie concerten wonderwel. Wederom waren het de saxofonisten die meeste indruk maakte en het publiek in hun ban wisten te houden met concerten waarin een mooie spanningsboog werd opgebouwd. Dat nu net de enige groep zonder saxofoon, Het Ahmad Jamal Quartet, dat niet lukte was misschien geen toeval en was dit te wijten aan het ontberen van een goede solist.

Ook op de tweede dag van Jazz Middelheim was de invloed van John Coltrane’s muziek nog evident aanwezig. Voor tenorsaxofonist Jeroen van Herzeele - zijn kwartet opende die dag - is Coltrane een zeer belangrijke bron van inspiratie.
Dit internationale kwartet met pianist Fabian Fiorini, bassist Jean-Jacques Avenel en drummer Giovanni Barcella startte met een meditatieve ‘psalm’ waarin Fiorini met snelle heldere noten een eclatante hoofdrol speelde.Na een stevige en pittige drumsolo was het tweede nummer een perfecte exercitie van de power free jazz van de late Coltrane periode en de exorbitante speelwijze van ‘spierballen’ free-jazzers als Albert Ayler, Frank Wright en David S.Ware.
Van Herleeze beheerst dat krachtige metier voortreffelijk. Zonder gebonden te zijn aan harmonieuze structuren en met een prachtig, vol en warm geluid en een perfecte beheersing van het hoge (flageoletto) register giert en honkt hij in het hoge en lage register en exploreert hij magistraal en krachtig het vrije muzikale spectrum.
Bassist Avenel en slagwerker Barcella vormden een gedegen ritmeduo dat een constant enerverende en stuwende ‘groove’ produceerde waarbij niet alleen Van Herzeele virtuoos en geïnspireerd kon soleren, maar ook pianist Fabian Fiorini voluit zijn niet geringe technische capaciteiten kon etaleren.
Van Herzeele put in het bijzonder zijn inspiratie uit de late Coltrane periode getuige het sluitstuk – Coltrane’s compositie ‘Leo’ waarin Jean-Jacques Avene een sterke basintro speelde – van dit sublieme en energieke concert.

Fabian Fiorini Jean-Jacques Avenel Giobanni Barcella

Het kwartet van Ahmad Jamal stond als tweede op het programma. Jamal was in de jaren vijftig vooral bekend als een (geavanceerde) cocktailbarpianist. Zijn soms minimalistisch stijl en zijn eigenwijze repertoire keuze waren een inspiratiebron voor muzikanten als Miles Davis. Later in zijn carrière is zijn stijl steeds meer percussief geworden. Helaas is hij daarin ietwat doorgeslagen en horen we nu een pianist die vooral ritmisch georiënteerd is, harmonisch nog aardig uit de bus kan komen maar vooral melodisch erg teleurstelt.

Ahmad Jamal Jeroen van Herzeele & Jean-Jacques AvenelAhmad Jamal

De overgang tussen het Jeroen van Herzeele Kwartet en Ahmad Jamal was dan ook erg groot, misschien wel te groot. Na het ontketende geweld van Jeroen was de zwaar geregisseerde show van Jamal gewoonweg niet op zijn plaats. Elk accentje, elke tik en elke noot leek vast te staan. Maar tot uitzonderlijke prestaties leidde dit niet. In feite klonken Ahmad Jamal c.s. als een ritmesectie ‘in search of a solist’. Zonder twijfel was dit alles van muzikaal zeer hoogstaand niveau maar kon uiteindelijk maar matig blijven boeien.

Wayne Shorter Danilo Perez & Wayne Shorter Wayne Shorter

De 77 jarige – inmiddels één van de laatste levende legendes – Wayne Shorter speelde met zijn kwartet een ononderbroken lange intensieve set. Het had het kenmerk van een suite. Een aaneenschakeling van muzikale ‘quotes’ en lijnen zorgden iedere keer voor verrassende wendingen en solo-invullingen. In het geheel kan je stellen dat Shorter’s langdurige set één grote collectieve improvisatie was., waarbij – geruggensteund door de grootheden bassist John Patitucci en drummer Brian Blade – zowel pianist Danilo Perez als Shorter mekaar muzikaal becommentarieerden middels korte impro ‘statements’. De wederzijdse aan- en invullingen, die dan ook alle kanten opgingen, maakten van dit optreden een onverwacht inspirerend caleidoscopisch geheel.

Danilo Perez John Patitucci Brian Blade

Muzikale lijnen, fragmenten, korte improvisatie’s, het stuiterde de hele set door. Er werd ‘gespeeld’ met de wisselende en verspringende thema’s en schema’s. Het vergde alertheid van de muzikanten, die zich daardoor uitgedaagd voelden en daarop adequaat en met zichtbaar plezier reageerden. Op deze manier ontstond open, vrije, creatieve en fascinerende muziek. Het was het hoogtepunt van de tweede avond van een tot dan toe zeer succesvol festival. ]]> Redactie JAZZ IN ’T PARK ZORGT VOOR JAZZY NAZOMER IN GENT 2010-08-19T00:46:00+02:00 2010-08-19T00:44:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.1046 Het gezellige Gentse Zuidpark wordt voor de 17e editie van Jazz in ’t Park opnieuw de gedroomde festivallocatie voor een jazzy nazomer. Liefst 22 gratis concerten worden tussen de bomen aangeboden van vrijdag 27 augustus tot zondag 29 augustus en van vrijdag 3 september tot zondag 5 september. Jazz in ’t Park wil een zo breed mogelijk publiek laten kennis maken met de hedendaagse Belgische jazz, door gratis maar hoogstaande concerten te programmeren. Aan de succesformule wordt niet geraakt: zowel gevestigde waarden als talent van eigen bodem kunnen er tussen de bomen ontdekt worden, dit zowel met licht verteerbare jazz als met het moeilijkere genre. Rond middernacht worden opnieuw klassieke en authentieke jazzdocumenten geprojecteerd onder de noemer ‘Jazz on Film’. Er lopen samenwerkingen met JazzLab Series en de KASK-Hogeschool Gent. Nog méér jazzhappening Tijdens de zes dagen Jazz in ’t Park spelen maar liefst 22 formaties in het Zuidpark, vier meer dan de vorige jaren. Op zaterdag en zondag treden nu telkens vier in plaats van drie formaties op. Door een extra namiddagconcert om 16u in te lassen wil organisator-programmator Jan Schiettekatte het openluchtfestival nog meer laten uitgroeien tot een permanente jazzhappening en dito jazzgerelateerde initiatieven stimuleren. Bert Joris (foto Jos L Knaepen) Sfeer (foto Bruno Bollaert) Steven Delannoye (foto Rene de Hilster)

Het gezellige Gentse Zuidpark wordt voor de 17e editie van Jazz in ’t Park opnieuw de gedroomde festivallocatie voor een jazzy nazomer. Liefst 22 gratis concerten worden tussen de bomen aangeboden van vrijdag 27 augustus tot zondag 29 augustus en van vrijdag 3 september tot zondag 5 september. Jazz in ’t Park wil een zo breed mogelijk publiek laten kennis maken met de hedendaagse Belgische jazz, door gratis maar hoogstaande concerten te programmeren. Aan de succesformule wordt niet geraakt: zowel gevestigde waarden als talent van eigen bodem kunnen er tussen de bomen ontdekt worden, dit zowel met licht verteerbare jazz als met het moeilijkere genre. Rond middernacht worden opnieuw klassieke en authentieke jazzdocumenten geprojecteerd onder de noemer ‘Jazz on Film’. Er lopen samenwerkingen met JazzLab Series en de KASK-Hogeschool Gent.

Nog méér jazzhappening

Tijdens de zes dagen Jazz in ’t Park spelen maar liefst 22 formaties in het Zuidpark, vier meer dan de vorige jaren. Op zaterdag en zondag treden nu telkens vier in plaats van drie formaties op. Door een extra namiddagconcert om 16u in te lassen wil organisator-programmator Jan Schiettekatte het openluchtfestival nog meer laten uitgroeien tot een permanente jazzhappening en dito jazzgerelateerde initiatieven stimuleren.Daartoe zorgen alvast de eetstandjes, de ‘Blue Valentine Shop’ waar je terecht kan voor oldies en collector items uit de jazz, de infochaletjes van Jazzmozaïek, JazzLab Series, Gent Jazz/Jazz Middelheim en de organiserende Dienst Feestelijkheden Stad Gent. De samenwerking met JazzLab Series wordt uitgebreid. JazzLab Series suggereerde niet alleen 5 festivalgroepen aan Jan Schiettekatte, maar organiseert in samenwerking ook een tweedaagse stoomcursus jazzgeschiedenis tijdens Jazz in ’t Park. Hun ‘JazzClass Series’ vinden plaats op twee zaterdagmiddagen, 28 augustus en 4 september in de Stedelijke Openbare Bibliotheek, op 100 meter van het Zuidpark. Lesgever Frederik Goossens geeft voor eens en voor altijd een antwoord op vragen als: wat is het verschil tussen swing en bebop? Wie waren Bird, Dizz, Bean of Lady Day? En vooral, hoe zit het nu met die Belgische jazz? Handig is dat men meteen na de cursus ook het eerste namiddagconcert kan meepikken van Jazz in’ t Park dat om 16u start.

Programma 2010

Zoals voor elke editie houdt programmator Jan Schiettekatte de vinger aan de pols en luistert hij goed wie waar mee bezig is in het jazzlandschap om tot een muzikaal sterke en gevarieerde programmering te komen. Blikvangers dit jaar zijn het Michel Bisceglia Trio op vrijdag 27 augustus, Chris Joris Quintet op zondag 29 augustus, het Pascal Schumacher Quartet en het Charles Loos-Bernard Guyot Sextet op vrijdag 3 september. Op zaterdag 4 september staat er een bijzonder reünieconcert van de formatie van jazzbassist Paul Van Gyseghem, die reeds in de late jaren zestig actief deel uitmaakte van de internationale free jazzscène. Hij viert dit jaar zijn 75ste verjaardag. Afsluiter op zondag 5 september is het Steven Delannoy Quartet, met coming men Steven Delannoye en Christian Mendoza, en met de gevestigde waarden Nicolas Thijs en Dré Pallemaerts. Daarna is het aan het Ivan Paduart Quartet om, samen met special guest en internationaal befaamde trompettist Bert Joris, het festival feestelijk af te sluiten.

Samenwerking KASK-Hogeschool Gent
Onder de noemer ‘Jazz on Film’ worden rond middernacht authentieke jazzdocumenten. uit de rijke collectie van Steve Wante geprojecteerd. Nieuw dit jaar is de samenwerking met de Afdeling Animatiefilm van de KASK-Hogeschool Gent. Op zaterdag 4 september tonen studenten en afgestudeerden hoe ze met verschillende animatietechnieken korte animatiefilms realiseerden in relatie met experimentele muziek en hedendaagse jazz.

Van de dubbele live CD ‘Jazz in ’t Park Live’, met opnames van de feestelijke 15e editie in 2008, ook al een samenwerking met de producersopleiding van Hogeschool Gent, zijn inmiddels al meer dan 250 exemplaren verkocht. Overigens is die dubbele CD nog steeds te koop aan 10 euro tijdens Jazz in ’t Park en in de Stadswinkel van het Administratief Centrum, W. Wilsonplein, op een steenworp van het Zuidpark.

Praktisch

Jazz in ’t Park 2010: 22 GRATIS concerten op 27, 28, 29 augustus en op 3, 4 en 5 september in het Zuidpark Gent. Op vrijdag zijn er concerten om 12.15, 20 en 22 uur, op zaterdag en zondag telkens om 16, 18, 20 en 22 uur. Rond middernacht gratis projectie van ‘Jazz on film’. Ondergrondse parking aan Zuidpark.

Info: www.gent.be/jazzintpark, feestelijkheden@gent.be of gentinfo@gent.be.
Telefonische info: 09/210.10.10 (Gentinfo) en 09/224.25.26 (tijdens de Gentse Feesten). Organisatie: Dienst Feestelijkheden en Evenementenbeleid van de Stad Gent.

‘JazzClass Series’ op 28 augustus en 4 september, van 13.30 tot 16.00 uur in het Amfitheater van de Stedelijke Openbare Bibliotheek, Graaf van Vlaanderenplein 40, 9000 Gent. Het cursusgeld bedraagt 9 euro, inclusief boeiende syllabus én de verzamel cd ‘Jazztublieft’. Inschrijven kan tot 27 augustus via JazzLab Series, 09/225.44.56, info@jazzlabseries.be. Info: www.jazzlabseries.be.

Dubbele live CD ‘15 jaar Jazz in ’t Park’ nog steeds te koop aan 10 euro tijdens Jazz in ’t Park; in de stadswinkel van het Administratief Centrum op het Woodrow Wilsonplein; alsook op de Dienst Feestelijkheden van Stad Gent, Gasmeterlaan 107
]]> Redactie 29ste EDITIE JAZZ MIDDELHEIM MAAKT EEN VLIEGENDE START 2010-08-13T18:45:00+02:00 2010-08-13T13:02:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.1045 Jazz Middelheim, Park den Brandt, Antwwerpen - 12 augustus 2010 Door Jacques Los & Rene de Hilster met beeld van Hans Speekenbrink (klik voor vergroting) Al bij de vooraankondiging beloofde deze editie van Jazz Middelheim zeer bijzonder te worden. Dat dit geen loze beloften was bewees de eerste dag. Met als rode draad de tenorsaxofoon in vele gedaanten snuffelden drie groepen aan de nalatenschap van John Coltrane. Ieder op zijn eigen manier en dat leverde zeer mooie momenten op. De meest directe lijn met de muziek van Coltrane heeft het samenwerkingsverband van de Belgische pianoheld Jef Neve met zanger Jose James. Hun project getiteld Facing East is gewijd aan de muziek van de grote saxofonist . Vooral de hevig spelende Coltrane van de Impulse jaren is voor dit project een dankbare bron van inspiratie. De heren benaderen deze muziek vanuit het hier en nu waarbij moderne middelen als het gebruik van samples niet wordt geschuwd. Ritmisch is ook het nodige verbouwd en het merendeel van de stukken is voorzien van vocale partijen al dan niet voorzien van tekst. De muziek van Coltrane is natuurlijk zo sterk dat er niet om het spelen van citaten heen te komen is en met enig regelmaat komen er dan ook hele flarden Coltrane voorbij. Dit was geenszins een straf want vooral saxofonist/ fluitist Michael Campagna had een prachtig toon die zich prima leent voor het spelen van dit repertoire. Archie Shepp Jose James Joe Lovano
Jazz Middelheim, Park den Brandt, Antwwerpen - 12 augustus 2010
Door Jacques Los & Rene de Hilster met beeld van Hans Speekenbrink (klik voor vergroting)

Al bij de vooraankondiging beloofde deze editie van Jazz Middelheim zeer bijzonder te worden. Dat dit geen loze beloften was bewees de eerste dag. Met als rode draad de tenorsaxofoon in vele gedaanten snuffelden drie groepen aan de nalatenschap van John Coltrane. Ieder op zijn eigen manier en dat leverde zeer mooie momenten op.

De meest directe lijn met de muziek van Coltrane heeft het samenwerkingsverband van de Belgische pianoheld Jef Neve met zanger Jose James. Hun project getiteld Facing East is gewijd aan de muziek van de grote saxofonist . Vooral de hevig spelende Coltrane van de Impulse jaren is voor dit project een dankbare bron van inspiratie. De heren benaderen deze muziek vanuit het hier en nu waarbij moderne middelen als het gebruik van samples niet wordt geschuwd. Ritmisch is ook het nodige verbouwd en het merendeel van de stukken is voorzien van vocale partijen al dan niet voorzien van tekst. De muziek van Coltrane is natuurlijk zo sterk dat er niet om het spelen van citaten heen te komen is en met enig regelmaat komen er dan ook hele flarden Coltrane voorbij. Dit was geenszins een straf want vooral saxofonist/ fluitist Michael Campagna had een prachtig toon die zich prima leent voor het spelen van dit repertoire.Het werd dan ook een prachtig concert. Het kwintet speelde vol vuur en overgave. We kregen mooie uitvoeringen van onder meer Lush Life, Transition, India en My Favorite things voorgeschoteld. De staande ovatie aan het einde was dan zeker ook niet onverdiend.

Het tweede optreden van de avond was van het kwartet van saxofonist Archie Shepp (ooit sideman bij John Coltrane) met speciale gasten trombonist Roswell Rudd en percussionist Leon Parker. Rudd en Shepp, “old soldiers never die”. Het vuur van de befaamde Impulse platen, “Live in San Francisco”, “Three For A Quarter/One For A Dime”, “Mama too tight” en “Four for Trane” is bij beiden nog steeds aanwezig.

Jef Neve Michael Campagna Archie Shepp

Alsof de tijd stil is blijven staan, zo gingen de “old timers” (met alle respect) furieus van start met Shepp’s klassieker ‘Umjaama’. Weliswaar onthoudt Shepp zich van de vroegere marathon solo’s, maar zijn improvisaties getuigen, zeker deze avond, van een felle, emotionele kracht. Op de tenorsax produceert hij middels een aparte embouchure-techniek een uniek enigszins hoog juichende toon.

Trombonist Rudd soleert in het vrije idioom met onmiskenbare invloeden uit de vroege New Orleans jazz. Zijn geluid is diep en donker en contrasteert zeer effectief met dat en de speelwijze van Shepp.

Zeer bijzonder en subtiel en intensief uitgevoerd was het duo intermezzo van Rudd en Shepp, achter de piano, van het nummer ‘Change of season’ van de legendarische pianist Herbie Nichols.

Het concert was vanwege het zeer gevarieerde repertoire (Shepp en Ellington standards, blues en swing) en de aanstekelijke ‘shouting’ vocalen van Shepp het hoogtepunt van de avond.

Roswell Rudd Joe Lovano & McCoy Tyner McCoy Tyner

Headliner van deze eerste, zeer sterke, dag van Jazz Middelheim 2010 was het McCoy Tyner trio met als speciale gast tenorsaxofonist Joe Lovano. McCoy Tyner is natuurlijk vooral bekend als de pianist van het kwartet van John Coltrane. Daar oogstte hij veel lof met zijn dynamische spel en zijn avontuurlijke begeleiding vol kwartenliggingen. De altijd zeer fors ogende McCoy is inmiddels fysiek aardig geslonken en dit lijkt ook weerslag op zijn spel te hebben. De power zit nu vooral in het spelen van veel clusters vol noten. Helaas ontbreek daarbij de intensiteit die zijn spel zo kenmerkte in zijn jaren met John Coltrane.

Joe Lovano is natuurlijk een geweldig saxofonist maar leek deze avond niet helemaal geconcentreerd en was daarbij veel te zacht ingemixt. Hierdoor kwamen zijn bijdragen niet helemaal goed uit de verf. Zijn harmonisch inzicht, melodische lijnen en techniek zijn natuurlijk onovertroffen maar lekker loos gaan deed hij niet.

Op de achtergrond deden bassist Gerald Cannon en drummer Eric Gravatt wat er van hun verwacht werd. Stuwend begeleiden en zo nu en dan een solo te berde brengen. Vooral Cannon wist de spaarzaam aan hem toegewezen ruimte te vullen met kleine solistische juweeltjes.

Geen Coltrane repertoire op het programma van dit kwartet maar vooral stukken van de hand van McCoy zoals Mellow Minor, een prachtige uitvoering van Search For Peace, Blues On The Corner en Walk Spirit, Talk Spirit. Een pianosolo uitvoering van For All We Know mocht natuurlijk ook niet ontbreken.
Misschien wat minder vuurwerk als gehoopt tijdens deze laatste set maar toch zeker een mooi concert.

Jazz Middelheim loopt nog door tot en met zondag 15 augustus en ook de rest van de programmering is zwaar in orde. Voor meer info kijk op: www.jazzmiddelheim.be ]]> Redactie KOEN DE CAUTER, FAPY LAFERTIN & GROUP – DJANGO! A TRIBUTE 2010-08-09T23:07:00+02:00 2010-08-09T23:04:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.1044 Label: W.E.R.F. Catalogusnummer: 083 Jaar: 2010 Website: www.dewerf.be Waardering: **** Niemand kan de Belgen verwijten dat ze niet hun bijdragen aan de jazz hebben geleverd. Natuurlijk deed Adolphe Sax dat middels het uitvinden van de saxofoon, een instrument wat niet meer weg te denken is in de jazz. Maar ook zijn er een reeks goede muzikanten waarvan Toots Thielemans en Django Reinhardt zonder meer de beroemdste zijn. Die laatste zou op 23 januari van dit jaar de magische leeftijd van 100 hebben bereikt. Voor het W.E.R.F label een goede reden om een Django tribute op de markt te brengen.  Label: W.E.R.F.
Catalogusnummer: 083
Jaar: 2010
Website: www.dewerf.be
Waardering: ****



Niemand kan de Belgen verwijten dat ze niet hun bijdragen aan de jazz hebben geleverd. Natuurlijk deed Adolphe Sax dat middels het uitvinden van de saxofoon, een instrument wat niet meer weg te denken is in de jazz. Maar ook zijn er een reeks goede muzikanten waarvan Toots Thielemans en Django Reinhardt zonder meer de beroemdste zijn. Die laatste zou op 23 januari van dit jaar de magische leeftijd van 100 hebben bereikt. Voor het W.E.R.F label een goede reden om een Django tribute op de markt te brengen.

Dat lijkt in eerste instantie wat overbodig want muziek in stijl van Django Reinhardt wordt al met de regelmaat van de klok door diverse ensembles zoals het Rosenberg Trio voor het voetlicht gebracht. Gelukkig is Django!! A Tribute geen album vol slaafse na-aperij. Koen De Cauter en de zijnen hebben voor een frisse aanpak van Reinhardt’s muziek gekozen. Met drums, klarinet, sopraan en cornet in de bezetting wordt er al een andere sound gecreëerd. Maar ook de arrangementen en de gekozen stukken geven blijk van een eigen kijk op de muzikale nalatenschap van de beroemde gitarist.

Hiermee is Django!! A Tribute een sfeervolle plaat geworden die zowel het gypsy als een onvervalst swinggeluid laat horen. Daarbij komt dat alle participanten op het album prima muzikanten zijn die hun vak beheersen en met hoorbaar plezier de stukken spelen.

Voor de liefhebbers van gypsy jazz en vlekkeloos gespeelde jaren dertig swing is dit album een aanrader.
Rene de Hilster voor JazzPodium.com


Line Up:

Koen De Cauter - soprano sax, lead guitar & vocal
Fapy Lafertin - lead guitar
Myrddin De Cauter - clarinet
Jon Birdsong - cornet
Waso De Cauter - rhythm guitar
Bart Vervaeck - rhythm guitar
Dajo De Cauter - double bass
Lionel Beuvens - drums
Frederik Van den Berghe - drums

Tracks:

1, Mabel; 2, Nuages; 3, Speevey; 4, Reverie; 5, La Vieux Leon; 6, Bernie's Tune; 7, Moonray; 8, MInor Swing; 9, Plachterida; 10, Solveig's Song; 11, Bolero; 12, Djangology; 13, Anouman; 14, Place de Brouckere; 15, Reflexion. ]]> Redactie PRE RELEASE NIEUWSTE CD TOOTS THIELEMANS OP JAZZMIDDELHEIM 2010-08-09T22:17:00+02:00 2010-08-09T22:16:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.1043 PRE-RELEASE NIEUWSTE CD TOOTS THIELEMANS OP JAZZ MIDDELHEIM . Als peetvader en publiekslieveling van het festival komt Toots Thielemans op 14 augustus met een prachtig geschenk naar Jazz Middelheim. In Park den Brandt presenteert hij namelijk de pre-release van zijn nieuwste live cd 'Toots Thielemans-European Quartet Live’.
PRE-RELEASE NIEUWSTE CD TOOTS THIELEMANS OP JAZZ MIDDELHEIM .
Als peetvader en publiekslieveling van het festival komt Toots Thielemans op 14 augustus met een prachtig geschenk naar Jazz Middelheim. In Park den Brandt presenteert hij namelijk de pre-release van zijn nieuwste live cd 'Toots Thielemans-European Quartet Live’.Na enkele jaren van cd-stilte, komt hij terug met een live cd ontstaan uit de ontelbare concerten die hij realiseerde met zijn European Quartet. Een deel van de nummers op de CD speelt het kwartet ook op het Jazz Middelheim-concert.

Deze nieuwe live cd is een verzameling van 12 concertopnames tussen 2006 en heden. Het gaat om concerten die Toots -88 jaar inmiddels- in heel Europa speelde met Karel Boehlee (piano & synthesizer), Hans van Oosterhout (drums) en Hein Van de Geyn (double bass). Naast zijn eigen, bekendste composities bevat die interpretaties van bekende chansons en jazzstandards, thema’s van musicals, film- en TV scores (zie titellijst onderaan). Van Hein Van de Geyn zit ook een ontroerende flaptekst bij de CD, waarin hij Toots beschrijft als ‘een wijze oude man met de spirit van een teenager’ en als ‘iemand die muziek ademt’, zowel letterlijk als figuurlijk. Het live album is voor hem zo representatief voor zijn live performances, omdat het de vreugde, de risico’s en de muzikale interactie van het moment capteert zonder de interactie met het publiek te vergeten, ‘between a smile and a tear’. Voor Hein van de Geyn zelf is het Middelheim-concert ook een van zijn laatste concerten, vooraleer hij zich definitief in Zuid-Afrika vestigt om er een bed & breakfast te openen. Van de Geyn beschouwt sound engineer Chris Weeda overigens als het 5e bandlid, door de warme, volle en genereuze sound die hij toevoegde aan de opgenomen muziek.

INFO
De cd 'Toots Thielemans-European Quartet Live’ zal op 14 & 15 augustus op de cd-stand in Park den Brandt te koop zijn, en vanaf begin september ook verkrijgbaar in de platenzaken. Label: Challenge Jazz-Challenge Records International. Catalogue Number CHR 70160. Info: www.challengerecords.com & www.tootsthielemans.com ]]> Redactie WOLFGANG MAIWALD TRIO – TWO FACES 2010-08-10T20:03:00+02:00 2010-08-08T23:20:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.1042 Label: Maiwald Music Productions Catalogusnummer: --- Jaar: 2010 Website: www.maiwaldmusic.com Waardering: *** Pianist Wolfgang Maiwald is van Duitse afkomst, maar muzikaal voor een belangrijk deel geschoold in Nederland, waar hij op het Hilversums muzieklyceum les kreeg van Henk Elkerbout en Rob Madna en cum laude afstudeerde. In 1989, nog in zijn Duitse jaren, won hij de eerste prijs voor jong talent tijdens de jazzcontest “Jugend Jazzt Niedersachsen”.  Label: Maiwald Music Productions
Catalogusnummer: ---
Jaar: 2010
Website: www.maiwaldmusic.com
Waardering: ***



Pianist Wolfgang Maiwald is van Duitse afkomst, maar muzikaal voor een belangrijk deel geschoold in Nederland, waar hij op het Hilversums muzieklyceum les kreeg van Henk Elkerbout en Rob Madna en cum laude afstudeerde. In 1989, nog in zijn Duitse jaren, won hij de eerste prijs voor jong talent tijdens de jazzcontest “Jugend Jazzt Niedersachsen”.

Maiwald toont zich op zijn zelf geproduceerde album Two Faces een degelijk pianist, die weet wat hij wil. Binnen het raamwerk van voornamelijk eigen composities zet hij samen met de goed volgende Bakker en Kesselaar de paden uit. Maiwald heeft een romantisch kleurenpalet, zowel in zijn thema’s als in zijn solo’s. Dit resulteert in een plaat die vrij makkelijk te consumeren is, en weinig eisen stelt aan de luisteraar. Het is aangename muziek om de dag mee te beginnen en een krantje bij te lezen. Nummers als The Riddle en Doorways neigen meer naar easy listening dan naar jazz. In Induction, een van de zeldzame nummers op deze plaat met een echte swing-feel, verschuift de focus naar iets meer vrijheid van expressie, maar alles blijft ook hier uiterst beheerst.
Maiwalds muziek zou hiermee ook binnen het afzetgebied van het ECM-label een goed figuur slaan. Zijn gevoel voor harmonie doet denken aan een pianist als Lyle Mays – een voorkeur voor warme, vriendelijke akkoorden, of net beschaafd wringend, en veel straight eighths, liever dan rechtgeaarde swing.

Aan Maiwalds techniek en zijn kennis van de muziektheorie schort niets, maar wat meer zin voor avontuur zou geen kwaad kunnen. Al zijn thema’s komen me vaag bekend voor. Schrijf bij een van de langzame nummers een tekst, met nog iets van een bridge erbij, en je hebt een perfecte Amerikaanse popballad.
Paul van den Belt voor JazzPodium.com

Line Up:

Wolfgang Maiwald – piano
Guus Bakker – bas
Joost Kesselaar – drums ]]> Redactie SPANNENDE JAZZ EN IMPRO TIJDENS INCUBATE 2010 2010-08-07T17:02:00+02:00 2010-08-07T17:01:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.1041 SPANNENDE JAZZ EN IMPRO TIJDENS INCUBATE 2010. Incubate is een grootschalig festival voor independent culture. Het festival heeft een breed programma met muziek, beeldende kunst, dans, theater en film. Meer dan 200 culturele voorlopers presenteren zich in een intieme context aan een internationaal publiek. SPANNENDE JAZZ EN IMPRO TIJDENS INCUBATE 2010.
Incubate is een grootschalig festival voor independent culture. Het festival heeft een breed programma met muziek, beeldende kunst, dans, theater en film. Meer dan 200 culturele voorlopers presenteren zich in een intieme context aan een internationaal publiek.Binnen het uiterst diverse programma van Incubate is er ook oog voor ontwikkelingen op het gebied van jazz. Liefhebbers van spannende jazz en improvisatiemuziek zullen dan ook zeker aan hun trekken komen tijdens het festival.
Verspreid over de week van 12 tot en met 19 september zullen op verschillende locaties in het centrum van Tilburg, waaronder Paradox, diverse jazzgeoriënteerde acts optreden.

Zo spelen onder meer Ab Baars, Andy Moor & Yannis Kyriakides, Basshaters,The Ex en Peter Brötzmann’s Blast Trio en Two Pin Din & G.W. Sok.

Het meest bijzondere project is echter de door Incubate geïnitieerde samenwerking tussen de Tilburgse gitarist Bram Stadhouders, de Zweedse zangeres Sidsel Endresen en de Amerikaanse drummer Jim Black met zijn trio. Zij werken tijdens de festivalweek samen aan een compositie die diezelfde week twee maal uitgevoerd zal worden.

Onder de noemer WOCCII cureren de zalen Worm in Rotterdam en OCCII in Amsterdam tijdens Incubate een week lang een avond. In het kader daarvan onder meer het Zwitserse Orchestre Tout Puissant de Marcel Duchamp.

Zie voor meer informatie over het festival de website www.incubate.org. ]]> Redactie COLTRANE ONDER CONTRACT BIJ BLUE NOTE 2010-08-05T12:49:00+02:00 2010-08-05T12:47:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.1040 COLTRANE ONDER CONTRACT BIJ BLUE NOTE. In 1957 was het Alfred Lion niet gelukt om John Coltrane aan zijn label te binden, een weglopende kat verhinderde deze mogelijk historische gebeurtenis. Anno 2010 heeft labelbaas Bruce Lundvall meer geluk gehad. Ravi Coltrane (fotograaf Hans Speekenbrink)
COLTRANE ONDER CONTRACT BIJ BLUE NOTE.
In 1957 was het Alfred Lion niet gelukt om John Coltrane aan zijn label te binden, een weglopende kat verhinderde deze mogelijk historische gebeurtenis. Anno 2010 heeft labelbaas Bruce Lundvall meer geluk gehad.Per 1 augustus heeft Blue Note Records een contract met een Coltrane. Natuurlijk niet met de beroemde John Coltrane maar wel met diens, inmiddels ook zeer bekende, zoon Ravi.
Ravi Coltrane maakte al deel uit van de Blue Note 7, een allstar formatie ter ere van de zeventigste verjaardag van het roemruchte label. Maar gaat nu onder eigen naam voor het label aan de slag. Het eerste vruchtbare resultaat wordt in het najaar verwacht.

Website www.bluenote.com ]]> Redactie DRUMMER MARTIN DREW OVERLEDEN 2010-08-05T12:29:00+02:00 2010-08-05T12:29:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.1039 DRUMMER MARTIN DREW OVERLEDEN. Vorige week is in zijn woonplaats London drummer Martin Drew (1944) aan de gevolgen van een hartaanval overleden. Martin Drew kreeg vooral internationale bekendheid met zijn toetreding tot het Oscar Peterson trio. DRUMMER MARTIN DREW OVERLEDEN.
Vorige week is in zijn woonplaats London drummer Martin Drew (1944) aan de gevolgen van een hartaanval overleden. Martin Drew kreeg vooral internationale bekendheid met zijn toetreding tot het Oscar Peterson trio.Voordat Drew bij de grote pianist ging spelen was hij binnen het Engelse koninkrijk al een geliefd en veelgevraagd drummer. Hij was 20 jaar lang de huisdrummer van de befaamde jazzclub Ronnie Scott’s.

Buiten zijn vele werk als sideman leidde Martin Drew ook een eigen quintet. Deze band, The New Couriers genaamd, speelde vooral werk van Tubby Hayes, een andere Britse jazzgrootheid.

Martin Drew was technisch een zeer begaafde drummer met een aanstekelijk gevoel voor swing. Zijn techniek was echter nooit een doel op zich. Opvallend waren zijn muzikale inlevingsvermogen en zijn communicatie met medemuzikanten. ]]> Rene ZOMERJAZZFIETSTOUR 2010 2010-08-02T13:00:00+02:00 2010-08-02T12:56:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.1038 Door Jacques Los Op zaterdag 28 augustus start voor de 24ste keer de befaamde en avontuurlijke fietstour door het prachtige landschap van het Groningse Reitdiepdal met optredens in schitterende oude kerkjes en boerenschuren. Volgens beproefd concept kan de nieuwe jazz worden verkend. In deze editie krijgen tuba’s en trombones speciale aandacht. Fantastische musici met koperinstrumenten komt u tegen op de koperroute, fietsroute 3, te beginnen met de tubaspelers Goran Krmac (Dorkwerd), via twee tuba soloconcerten van Carl Ludwig Hübsch (Harkema), en Oren Marshall (Oostum) naar trombonist Wolter Wierbos (Feerwerd kerk) en het tromboneduo Conrad Bauer/ Johannes Bauer (in de nieuwe locatie Allersmaborg), en aan het eind van de koperroute een spetterende afsluiting met twee tuba’s in de Spinifex Tuba Band (Feerwerd schuur Dick). Alleen fietsroute 3 kent een muzikaal thema.  Harmen Fraanje (fotograaf Fred van Wulften) Wolfert Brederode (fotograaf Rosaria Macri) Han Bennink (fotograaf Fred van Wulften)
Door Jacques Los

Op zaterdag 28 augustus start voor de 24ste keer de befaamde en avontuurlijke fietstour door het prachtige landschap van het Groningse Reitdiepdal met optredens in schitterende oude kerkjes en boerenschuren. Volgens beproefd concept kan de nieuwe jazz worden verkend.

In deze editie krijgen tuba’s en trombones speciale aandacht. Fantastische musici met koperinstrumenten komt u tegen op de koperroute, fietsroute 3, te beginnen met de tubaspelers Goran Krmac (Dorkwerd), via twee tuba soloconcerten van Carl Ludwig Hübsch (Harkema), en Oren Marshall (Oostum) naar trombonist Wolter Wierbos (Feerwerd kerk) en het tromboneduo Conrad Bauer/ Johannes Bauer (in de nieuwe locatie Allersmaborg), en aan het eind van de koperroute een spetterende afsluiting met twee tuba’s in de Spinifex Tuba Band (Feerwerd schuur Dick). Alleen fietsroute 3 kent een muzikaal thema.

De ZomerJazzFietsTour 2010 biedt ook de kans het gehoor scherp te stellen op bijzondere pianisten: Boelo Klat (Klatwerk 3), Bojan Zulfikarpasic (met Eric Vloeimans), Oscar Jan Hoogland (EKE), Wolfert Brederode (met Claudio Puntin), Gideon van Gelder (met een carte blanche trio), Dimitar Bodurov (Bodurov Trio), Harmen Fraanje (Michael Moore Fragile Quartet), Irene Schweizer (Where’s Africa Trio) en Charles Gayle (met Han Bennink). De pianisten treft u aan in het wild, ze zijn niet samengebracht in één fietsroute. U kunt een eigen parcours uitstippelen. De Jazzfietser is immers niet gebonden aan de routes. Kiest u toch voor houvast aan een fietsroute dan treft u op www.zjft.nl een routeoverzicht aan.

De ZomerJazzFietsTour is een fietsfestijn met een internationaal gevarieerd programma met actuele jazz en improvisatie muziek. Deze festivaleditie presenteert musici en groepen uit Duitsland, Zwitserland, Frankrijk, de Verenigde Staten en Nederland, o.a. Electric Barbarian, Kaas kwartet, Tré Fundamental Music, Phil Minton, The Dorf en Eugene Chadbourne.
Op vrijdag 27 augustus is ’s-avonds de proloog in Theater de Machinefabriek in Groningen met Charles Gayle en Irene Schweizer Where is Africa trio en in het Noorderzonplantsoen een gratis optreden met Electric Barbarian. ]]> Redactie JAZZ MIDDELHEIM 2010 BIEDT EEN PROGRAMMA MET VEEL GEVOEL VOOR TRADITIE 2010-07-31T23:58:00+02:00 2010-07-31T19:00:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.998 Door Rene de Hilster Op de inmiddels 29ste editie van Jazz Middelheim wordt een mooie programma gepresenteerd waarin de roots van de jazzmuziek een belangrijke rol spelen. Na de succesvolle editie van 2009 is de samenwerking tussen de Vlaamse VRT en de Gentse organisatie Jazz en Muziek van Bertrand Flamang een goede gebleken. TENOREN Opvallend veel goede tenorsaxofonisten op Jazz Middelheim dit jaar. Dat begint al op donderdag 12 augustus als meestersaxofonist Joe Lovano aanschuift bij het trio van pianist McCoy Tyner. Deze act is de headliner van de avond. Daarvoor heeft Archie Shepp dan al van zich doen spreken. Behalve de kleurrijke percussionist Leon Parker brengt Archie Shepp met trombonist Roswell Rudd nog een compagnon de route mee als special guest. Roswell Rudd was al te horen op Archie Shepp zijn eerste album voor het Impulse label ‘Four For Trane’ uit 1964. De vrijdag (13 augustus) kent een tweetal grote saxofonisten. Als opener één van sterkste door Coltrane gekleurde saxofonisten van Europa; De uit Vlaanderen afkomstige Jeroen van Herzeele. Hij zal met zijn internationale kwartet een concert verzorgen waarbij het kwartet opereert in de geest van John Coltrane in diens late periode. De andere grote tenor (en sopraan) is Wayne Shorter, een unieke musicus die samen met zijn adembenemende quartet als slotstuk van de vrijdag de dertiende zal optreden. Zaterdag 14 augustus staat het World Saxophone Quartet op het Middelheim podium en daarin vinden we weer twee meestertenoren en wel David Murray en James Carter. De bezetting wordt aangevuld met Hamiet Bluiett op de baritonsax en Oliver Lake alt en sopraansax. Speciaal is de samenwerking van het WSQ met de percussiegroep M’Boom. Joe Lovano (foto Hans Frederiks) Jeroen van Herzeele (foto Hans Speekenbrink) Wayne Shorter (Foto Hans Speekenbrink)
Door Rene de Hilster

Op de inmiddels 29ste editie van Jazz Middelheim wordt een mooie programma gepresenteerd waarin de roots van de jazzmuziek een belangrijke rol spelen. Na de succesvolle editie van 2009 is de samenwerking tussen de Vlaamse VRT en de Gentse organisatie Jazz en Muziek van Bertrand Flamang een goede gebleken.

TENOREN

Opvallend veel goede tenorsaxofonisten op Jazz Middelheim dit jaar. Dat begint al op donderdag 12 augustus als meestersaxofonist Joe Lovano aanschuift bij het trio van pianist McCoy Tyner. Deze act is de headliner van de avond. Daarvoor heeft Archie Shepp dan al van zich doen spreken. Behalve de kleurrijke percussionist Leon Parker brengt Archie Shepp met trombonist Roswell Rudd nog een compagnon de route mee als special guest. Roswell Rudd was al te horen op Archie Shepp zijn eerste album voor het Impulse label ‘Four For Trane’ uit 1964.

De vrijdag (13 augustus) kent een tweetal grote saxofonisten. Als opener één van sterkste door Coltrane gekleurde saxofonisten van Europa; De uit Vlaanderen afkomstige Jeroen van Herzeele. Hij zal met zijn internationale kwartet een concert verzorgen waarbij het kwartet opereert in de geest van John Coltrane in diens late periode. De andere grote tenor (en sopraan) is Wayne Shorter, een unieke musicus die samen met zijn adembenemende quartet als slotstuk van de vrijdag de dertiende zal optreden. Zaterdag 14 augustus staat het World Saxophone Quartet op het Middelheim podium en daarin vinden we weer twee meestertenoren en wel David Murray en James Carter. De bezetting wordt aangevuld met Hamiet Bluiett op de baritonsax en Oliver Lake alt en sopraansax. Speciaal is de samenwerking van het WSQ met de percussiegroep M’Boom.PIANISTEN

Ook spraakmakende pianisten ontbreken niet op deze editie. McCoy Tyner is al genoemd en op vrijdag bestijgt als tweede act het trio van de eigenzinnige pianoreus Ahmad Jamal het podium. Jamal (geboren als Fritz Jones) komt met zijn vaste bassist James Cammack en drummer/jazzkenner/producer/radiopresentator Kenny Washington.

Zondag 15 augustus nog zo’n pianoreus (ook letterlijk) in de persoon van Chucho Valdés. Hij komt met een uitgebreide Cubaanse bezetting waarin zijn zus Mayra Caridad Valdés de vocalen voor haar rekening neemt.

Archie Shepp (fotograaf Fred van Wulften) David Murray McCoy Tyner (foto Jos L Knaepen)

JOHN COLTRANE

Coltrane lijkt de rode draad op deze editie van Jazz Middelheim. Met McCoy Tyner in programmering en het kwartet van Jeroen van Herzeele lijkt het al evident. De openigsact van het festival maakt het nog eens extra duidelijk. Die bestaat namelijk uit een samenwerkingproject tussen de vocale belofte Jose James en de Belgische pianoheld Jeff Neve. Zij nemen de muziek van John Coltrane onder handen en geven er een eigentijdse en vocaal gerichte draai aan.

FLAMENCO

Een opvallend concert vindt plaats op zondag namelijk Het Dave Holland Flamenco Quintet. Holland zette de afgekopen jaren een samenwerking op met de grote Flamenco-gitarist Pepe Habichuela. Het is muziek waarvan een grote kracht uitgaat. De solo’s zijn adembenemend en alle grenzen, talen en stijlen lijken erin op te lossen.
Pepe Habichuela is een telg van een grote flamencodynastie, de Habichuelas. Hij behoort tot de generatie van Paco de Lucía, Camarón de la Isla, Enrique Morente, Manolo Sanlúcar, musici die deze kunstvorm enorm populair maakten. Hij begon in de flamencogrotten van Granada en belandde dan in de cafés van Madrid. In de jaren zeventig maakte hij twee historische opnamen: Despegando en Homenaje a D. Antonio Chacón. Maar zijn avontuurlijke geest bracht hem al vlug buiten de afgelijnde paden van de flamenco. Hij speelde met free jazz legende Don Cherry en zette experimenten op waarbij hij flamenco met klassieke Indische muziek versmolt.

BELGEN

Ook de Belgische groepen ontbreken natuurlijk niet op Jazz MIddelheim. De Peter van het festival Toots Thielemans zal ongetwijfeld de tent en het terrein vullen op de zaterdag. Met wie hij gaat komen is nog niet bekend. Verder zal diezelfde dag Aka Moon optreden samen met Baba Sissoko & Black Machine.

Op zondag is er een special project rond percussionist Chris Joris. Joris komt met een nieuwe line-up met twee protagonisten van het Brussels Jazz Orchestra: Frank Vaganée en Nico Schepers en Fré Desmyter op piano.

Net als vorig jaar werkt Jazz Middelheim in samenwerking met Artesis Hogeschool Antwerpen opnieuw een coaching project uit. Enkele jonge muzikanten verbonden of afgestudeerd aan Artesis Hogeschool krijgen de kans om enkele dagen met een internationale coach samen te werken en het resultaat ziet kan u zien op het podium van Jazz Middelheim

Le Pragmatisme du Barman is een dynamisch kwintet met een brede sound. Hun repertoire bestaat uit composities door alle leden van het kwintet. Alles kan binnen hun muziek. Er is veel ruimte voor improvisatie, zowel solo als in groep. Hun muziek roept onmiddellijk een bepaalde sfeer op en wil de luisteraar doen zweven tussen geluid en stilte. Zij worden gecoached door trompettist Peter Evans.

BIJZONDERE UITSMIJTER

De organisatie van Jazz Middelheim is zeer trots op de boeking van Cassandra Wilson, die na lange tijd terug in België is. Zij mag deze 29ste editie van Jazz Middelheim op 15 augustus afsluiten. Zangeres Cassandra Wilson groeide de voorbije 20 jaar uit tot één van de diva’s van de jazz, al zet ze ook bluesnummers en popsongs naar haar hand. Haar voornaamste wapen is haar schaduwrijke, pakkende en rokerige contra-altostem. In die stem klinken ook altijd haar roots door, de muzikaal rijke grond van de Mississippi delta. Voor dit concert komt ze naar Park Den Brandt met dezelfde bezetting waarmee ze ook op haar laatste albums, zoals het album ‘Loverly’, te horen was. Binnenkort verschijnt een gloednieuw album met deze bezetting met Reginald Veal (bas), Marvin Sewell (gitaar), Jonathan Batiste (piano & keyboards), Lekan Babalola (percussie) en Herlin Reily (drums). Cassandra Wilson speelt deze zomer slechts twee concerten in Europa waarvan dus één op Jazz Middelheim met het nieuwe album in première

RADIOFESTIVAL

Jazz Middelheim is een radiofestival en voor diegene die er niet bij kunnen zijn biedt Klara een mooi alternatief: Klara zendt alle concerten van de vier festivaldagen rechtstreeks uit. Presentatoren Lies Steppe, Bart Vanhoudt, Marc Van den Hoof en Rob Leurentop geven tekst en uitleg bij de concerten en praten met muzikanten en jazzliefhebbers. Drie reporters doorkruisen het Park voor reacties van het publiek en brengen de festivalsfeer bij de luisteraar thuis: Hilde Verbreuken, Karen Billiet en Isabel Voets. Claude Blondeel houdt een blog bij over Jazz Middelheim op de website van Klara .

Klara maakt vanaf eind juni de liefhebbers al warm voor Jazz Middelheim. In de laatste uitzending van het jazzprogramma Neve op 25 juni gaat alle aandacht naar Jazz Middelheim. Marc Van den Hoof brengt in Jazz van 26 juli tot en met 11 augustus portretten van artiesten dit jaar op de affiche staan van Jazz Middelheim.

Klara is in Nederland te ontvangen, voor frequenties informeert u het beste bij uw TV/Radio provider.

TICKETS

Tickets in de voorverkoop kosten € 29,-- op de dag zelf aan de kassa zijn ze € 35,--. Een festivalpas (4 dagen) kost € 96,--. Al deze tickets zijn te bestellen en dan komt er een bedrag van € 2,50 bij per ticket voor de kosten.

Waar te bestellen:

Online:www.jazzmiddelheim.be
www.fnac.be

Telefonisch:
Fnac: 0900/ 00 600 (€ 0,45/min)
Fnac vanuit buitenland: +32 (0)2 700 06 00 ]]> Redactie GENT JAZZ DAG 3, EEN PIANISTEN FEEST! 2010-07-31T18:31:00+02:00 2010-07-31T18:30:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.1037 Bijloke site, Gent - vrijdag 9 juli 2010 Door Rene de Hilster met foto's van Jos L. Knaepen De derde dag van Gent Jazz was geheel gewijd aan door pianisten geleidde groepen. Christian Mendoza was de lokale/nationale held, Vijay Iyer vertegenwoordigde de nieuwe New Yorkse scene en Chick Corea was natuurlijk de door de wol geverfde held van de avond. Traditiegetrouw mocht de Christian Mendoza Group aftrappen. Met doorgewinterde en avontuurlijke muzikanten als Ben Sluijs en Joachim Badenhorst in de gelederen kon er van deze groep wel het één en ander verwacht woorden. Dwingende gecomponeerde structuren en vrije improvisatie ging bij Christan Mendoza moeiteloos in elkaar over. Vooral de blazers (Sluijs en Badenhorst) wisten te overtuigen. De met de regelmaat van de klok terugkerende collectieve improvisaties waren soms wat lang. Maar buiten dat euvel is dit een groep met potentie. Christian Mendoza Vijay Iyer Chick Corea
Bijloke site, Gent - vrijdag 9 juli 2010
Door Rene de Hilster met foto's van Jos L. Knaepen

De derde dag van Gent Jazz was geheel gewijd aan door pianisten geleidde groepen. Christian Mendoza was de lokale/nationale held, Vijay Iyer vertegenwoordigde de nieuwe New Yorkse scene en Chick Corea was natuurlijk de door de wol geverfde held van de avond.

Traditiegetrouw mocht de Christian Mendoza Group aftrappen. Met doorgewinterde en avontuurlijke muzikanten als Ben Sluijs en Joachim Badenhorst in de gelederen kon er van deze groep wel het één en ander verwacht woorden. Dwingende gecomponeerde structuren en vrije improvisatie ging bij Christan Mendoza moeiteloos in elkaar over. Vooral de blazers (Sluijs en Badenhorst) wisten te overtuigen. De met de regelmaat van de klok terugkerende collectieve improvisaties waren soms wat lang. Maar buiten dat euvel is dit een groep met potentie.Pianist Vijay Iyer is een echte pianoleeuw die de piano fors te lijf gaat zonder dat het echt bombastisch wordt. Hij gaat vooral uit van een ritmische benadering waarbij het gebruik van stiltes even belangrijk is als de geproduceerde noten. Vooral ritmisch was er veel te beleven tijdens het concert. Het compleet geïntegreerde trio speelde bijna telepathisch en alle muzikale zijpaden werden zonder blikken op blozen ingeslagen. Ook waren bassist Stephen Crump en drummer Marcus Gilmore begenadigde solisten. Alles bij elkaar een spannende set waarbij vooral de uitvoering van twee spannende cover, Big Brother (Stevie Wonder) en Human Nature (Michael Jackson), opviel.

Kenny Garrett Christian McBride Roy Haynes

Het lekkerste was voor het laatst bewaard. Headliner van vrijdag 9 juli was pianist Chick Corea met zijn freedom band met daarin de beproefde ritmesectie bestaande uit bassist Christian McBride en meesterdrummer Roy Haynes. De blazer van dienst was de zeer op dreef zijnde Kenny Garrett op de altsax.
De heren gingen er vanaf de eerste noot vol in. Met een jeugdige uitgelatenheid speelde het viertal een aantal composities van de bandleider. Roy Haynes zat in elk stuk een ritmisch vuurtje te stoken waar de anderen zich prima aan konden warmen. Soms leek het vuurtje te ontaarden in een heuse vuurzee, vooral als bij Kenny of Chick alle remmen los gingen, dit werkte dan als olie op het spreekwoordelijk vuur. McBride was de rots in de branding die zowel ritmisch als harmonisch de zaak bij elkaar bracht. Na een spetterend optreden verlieten de heren het podium niet maar kwamen terug voor een toegift, en zelfs toen was het nog niet klaar en kwam er een jam session op gang waarbij de het Vijay Iyer trio en de japanse pianiste Hiromi ook hun bijdragen leverden en het een waar pianisten feest werd!

Een spetterend eind van een sfeervolle en muzikaal sterke avond van Gent Jazz 2010. ]]> Redactie FRANCK AMSALLEM SINGS 2010-07-31T17:43:00+02:00 2010-07-31T17:41:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.1036 Label: Fram Music Catalogusnummer: Fra 001 Jaar: 2010 Website: www.amsallem.com Waardering: **** Iedereen heeft wel eens de neiging om iets anders te willen. Menig muzikant voelt zich zo nu en dan geroepen om een ander instrument te bespelen. Zo zag ik ooit Micheal Brecker achter de drums en speelde zijn drummer, Ralph Peterson, fabelachtig trompet. Pianist Franck Amsallem is een muzikant die zich moeiteloos een plaats heeft veroverd in de wereld van hedendaagse jazz maar zich nu eens geroepen voelde om zich vocaal te manifesteren. Label: Fram Music
Catalogusnummer: Fra 001
Jaar: 2010
Website: www.amsallem.com
Waardering: ****



Iedereen heeft wel eens de neiging om iets anders te willen. Menig muzikant voelt zich zo nu en dan geroepen om een ander instrument te bespelen. Zo zag ik ooit Micheal Brecker achter de drums en speelde zijn drummer, Ralph Peterson, fabelachtig trompet. Pianist Franck Amsallem is een muzikant die zich moeiteloos een plaats heeft veroverd in de wereld van hedendaagse jazz maar zich nu eens geroepen voelde om zich vocaal te manifesteren.Natuurlijk is Franck Amsallem geen zanger maar niettemin zijn zijn vocalen best de moeite waard. Waar hij zangtechniek ontbeert weet hij dat te compenseren met het neerzetten van de juiste sfeer.

De begeleiding van zijn zangwerk heeft Amsallem niet uit handen gegeven maar neemt hij zelf voor zijn rekening. Alleen die begeleidingspartijen zijn de aanschaf van de CD al meer dan waard. Zijn harmonische benadering van de serie standards is bijzonder en vormen te samen met zijn stem een boeiend geheel.

Het gekozen repertoire komt uit de hoek van Frank Sinatra, Nat King Cole en, zeer duidelijk aanwezig, Chet Baker. Bekende werkjes die een breed publiek aanspreken. Dat is ook het leuke van dit album. De kenner kan zich vergapen aan het verfijnde akkoorden werk van de pianist terwijl voor de oppervlakkige luisteraar deze CD prima kan dienen als muzikale omlijsting van een gezellig avondje.
Rene de Hilster voor JazzPodium.com ]]> Redactie STEVKO BUSCH & PAUL VAN KEMENADE – CONTEMPLATION 2010-07-31T23:58:00+02:00 2010-07-31T16:48:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.1035 Label: Eigen beheer Catalogusnummer: --- Jaar: 2010 Website: www.stevko.eu Waardering: ***** Dertig jaar zit saxofonist Van Kemenade al in het vak, hoorde ik onlangs. Dat betekent dat ik hem gezien moet hebben in zijn allereerste jaren, toen hij nog een krulhaardos van jewelste had, en me inpakte met zijn rauwe altsaxtoon. De tijd heeft hem weinig kwaad gedaan. Alleen die haardos kennelijk, die is gesneuveld. Maar zet je Contemplation op, dan blijkt dat zijn kracht, anders dan bij Samson, kennelijk niet in die lange haren zat. Want Van Kemenade speelt hier als een jonge god. Label: Eigen beheer
Catalogusnummer: ---
Jaar: 2010
Website: www.stevko.eu
Waardering: *****



Dertig jaar zit saxofonist Van Kemenade al in het vak, hoorde ik onlangs. Dat betekent dat ik hem gezien moet hebben in zijn allereerste jaren, toen hij nog een krulhaardos van jewelste had, en me inpakte met zijn rauwe altsaxtoon. De tijd heeft hem weinig kwaad gedaan. Alleen die haardos kennelijk, die is gesneuveld. Maar zet je Contemplation op, dan blijkt dat zijn kracht, anders dan bij Samson, kennelijk niet in die lange haren zat. Want Van Kemenade speelt hier als een jonge god.Samen met pianist/componist Stevko Busch heeft Van Kemenade een aantal thema’s geschreven, waarvan sommige geïnspireerd door bestaande Russische gezangen. De grote gemene deler van de thema’s is een grote intensiteit die bijna religieus aandoet. Dat effect wordt o.a. bereikt doordat Busch en Van Kemenade de thema’s veelal unisono spelen, en in feite verhévigd doordat ze níet hun best doen om spatgelijk te blijven. Hier en daar is het zelfs quasi-canonisch. Hoe dan ook, met deze middelen treffen ze zeker hun doel. De titel van het album mag dan niet vreselijk origineel of pakkend zijn, je kunt er daadwerkelijk van in een contemplatieve stemming komen.
En het album biedt nog meer. Quasi-atonale verkenningen, twee stukken van Dollar Brand en een gospel-achtig liedje als The Mountain, waardoor je contemplatieve stemming een vrolijk randje krijgt.
Kortom, rijk geschakeerd, en geen moment saai of vermoeiend. En dat vind ik knap, als je als duo met je altsax en je piano een dikke drie kwartier muziek staat te maken. Dan moet je wel heel wat in huis hebben. En dat hebben beide heren, en het komt er ook uit. Vooral Van Kemenade trekt alle registers open. Van lyrisch-melodieus tot extatisch-gillend. Af en toe klinkt zijn sax bijna als een fluit, dan weer als een kabbelend beekje. En alles zonder effectbejag en diep doorvoeld. Of, zoals de Engelsen zo mooi zeggen: a heartfelt performance.

Opmerkelijk, en enigszins spijtig, is dat dit album geen toelichtende tekst bevat. Waar gaan die Russische gezangen - Plotiju Usnuv, Gospodi Vozvach en Svjaty Bozhe – bijvoorbeeld over? En welke compositorische ideeën liggen er ten grondslag aan de raadselachtige, maar intens boeiende vijf Contemplations die het middenschip van het album vormen?
Afijn, het doet niets af aan de verrukkelijke overvloed die dit album biedt. Een album dat, naarmate je het vaker draait, naar je toe groeit. (Of ben jij het, die naar het album groeit?)
Paul van den Belt voor JazzPodium.com ]]> Redactie FRED HERSH - WHIRL 2010-08-10T20:04:00+02:00 2010-07-31T16:32:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.1034 Label: Palmetto Records Catalogusnummer: 2143 Jaar: 2010 Website: www.palmetto-records.com Waardering: ***** Meer dan twee dozijn albums heeft hij al op zijn naam staan, maar pianist Fred Hersch gaat onvermoeibaar door. Zijn nieuwe album Whirl klinkt zo fris als een geniale debuutplaat. Sterker nog, dit album lijkt op een bijzonder plezierige manier de wet voor te schrijven aan alle muzikanten die een evenwichtige cd van blijvende waarde willen maken. Label: Palmetto Records
Catalogusnummer: 2143
Jaar: 2010
Website: www.palmetto-records.com
Waardering: *****



Meer dan twee dozijn albums heeft hij al op zijn naam staan, maar pianist Fred Hersch gaat onvermoeibaar door. Zijn nieuwe album Whirl klinkt zo fris als een geniale debuutplaat. Sterker nog, dit album lijkt op een bijzonder plezierige manier de wet voor te schrijven aan alle muzikanten die een evenwichtige cd van blijvende waarde willen maken.Bij een mooie cd zeg je: ,,Wat is die muzikant goed.’’ Maar bij een briljante plaat zeg je: ,,Wat ben ik toch blij dat er [zulke] muziek bestaat.’’ Persoonlijk had ik die ervaring bij dit album van Hersch. En onnodig te zeggen dat voor zo’n ervaring een verdomd goede muzikant een conditio sine qua non is.
Wanneer je, voor een eerste indruk, oppervlakkig door dit album zou zappen (don’t try this at home!), dan zou je meteen opvallen dat Hersch’ toucher veelzijdig is als het opgenomen repertoire zelf. Elke song krijgt een andere toetsbehandeling. Dat duidt op een grote muzikale sensitiviteit. Fred Hersch drukt geen toetsen in, hij zingt, en past zijn stemming voortdurend aan aan de aard van het liedje.
Zo’n technische variëteit produceer je niet zomaar. Net zomin als de veelstemmigheid die kenmerkend is voor Hersch’ improvisatiekunst. Zijn formidabele vingervaardigheid is geworteld in kennis van klassieke muziek, en hoe je die moet spelen. Het hoeft ook nauwelijks te verbazen dat hij bij uitgeverij Peters onder meer 24 variaties over een koraal van Bach heeft gepubliceerd. En wat te denken van Hersch’ impressionistische compositie Snow is falling…, de tweede track op Whirl, die alleen in de titel al voeling met Debussy verraadt.

Gelukkig staat Hersch’ kennis zijn spontaniteit als musicus niet in de weg. Hersch zingt, onderzoekt, exploreert en juicht bij elke nieuwe ontdekking. Lichaam, ziel en geest zijn in perfecte harmonie met elkaar. En Hersch is nederig, in zijn hommages aan Wayne Shorter (Still here), ballerina Suzanne Farrell (Whirl) en Antonio Carlos Jobim (Sad poet). Dergelijke composities bewijzen Hersch’ integriteit en zijn visie op muziek als kosmische kracht die hij alleen maar wenst te dienen.
In die wens vindt hij volwaardige partners in bassist John Hebert en drummer Eric McPherson. Ook zij blinken uit in technische veelzijdigheid en muzikale fantasie, waardoor ze een ontspannen drieëenheid met Hersch vormen. Je zou kunnen stellen dat dit pianotrio een synthese vormt tussen de triotraditie (Bud Powell, Erroll Garner, Hampton Hawes) en de moderne ‘trio-democratie’ (Bad Plus, E.S.T., Jason Moran). In de traditionele vorm hobbelden bassist en drummer ijverig achter de centraal staande pianist aan, in de moderne vorm is er soms sprake van een overduidelijke ,,Maar nu ik’’-mentaliteit. Bij het Fred Hersch Trio valt vaak nauwelijks op hoe knap en origineel de bijdrages van de drie musici zich in elkaar vlechten.
Het resultaat is een album met jazz op het hoogste niveau. Beheerst, en toch sprankelend. Kamerjazz, maar diep persoonlijk en ontroerend.
Paul van den Belt voor JazzPodium.com ]]> Redactie HARRY BECKETT OVERLEDEN. 2010-07-28T22:32:00+02:00 2010-07-28T22:32:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.1032 HARRY BECKETT OVERLEDEN. De Engelse trompettist Harry Beckett is op 22 juli op 75 jarige leeftijd in Londen overleden. Hij behoorde tot de meest belangrijke moderne jazztrompettisten in Engeland. Naast de trompet bespeelde hij ook de bugel HARRY BECKETT OVERLEDEN.
De Engelse trompettist Harry Beckett is op 22 juli op 75 jarige leeftijd in Londen overleden. Hij behoorde tot de meest belangrijke moderne jazztrompettisten in Engeland. Naast de trompet bespeelde hij ook de bugelIn 1972 won hij de Melody Maker Jazz Poll voor de beste trompettist. In 1954 vertrok Beckett vanuit Barbados om zich in Engeland te vestigen. Hij speelde in de bands van o.a. Mike Westbrook, Ian Carr, Stan Tracey, Graham Collier, Ronnie Scott, Elton Dean en Johnny Dankworth. Hij was niet alleen een zeer capabel hardbop trompettist, maar excelleerde in het bijzonder in de impro-scene.

Hij was een veel gezien en gehoord musicus op de Engelse- en internationale podia (Europa, Midden-Oosten en India) en alle vermaarde festivals (Nice, Montreux, Nancy, North Sea, Willisau en Bologna).

Gedurende zijn carrière maakte hij tientallen platen met o.a. Chris McGregor’s Brotherhood of Breath (‘Live at Willisau’, ‘Procession’) , Graham Collier, John Surman, Stan Tracey en onder eigen naam o.a. ‘Before & after’, ‘Flare up’, ‘Tribute to Charles Mingus’ en zijn meest recente album (2008) ‘The modern sound of Harry Beckett’. ]]> Rene JOE LOVANO DRIEVOUDIG WINNAAR DOWNBEAT CRITICS POLL 2010-07-21T22:46:00+02:00 2010-07-21T22:44:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.1029 JOE LOVANO DRIEVOUDIG WINNAAR DOWNBEAT CRITICS POLL Saxofonist Joe Lovano is op drie verschillende terreinen gekozen als winnaar in de jaarlijkse Downbeat Critics Poll. Lovano voert de volgende drie polls aan: jazz artist of the year, beste tenorsaxofonist en zijn band Us Five is uitgeroepen tot beste jazzgroep van het jaar.
JOE LOVANO DRIEVOUDIG WINNAAR DOWNBEAT CRITICS POLL
Saxofonist Joe Lovano is op drie verschillende terreinen gekozen als winnaar in de jaarlijkse Downbeat Critics Poll. Lovano voert de volgende drie polls aan: jazz artist of the year, beste tenorsaxofonist en zijn band Us Five is uitgeroepen tot beste jazzgroep van het jaar.Voor de rest kent de pol nog enkele verrassingen, maar veel kon al op voorhand worden voorspeld. De winnaars zijn:
Trompet – Dave Douglas
Trombone – Roswell Rudd
Sopraansax – Wayne Shorter
Altsax – Lee Konitz
Baritonsax – Gary Smulyan
Klarinet – Don Byron
Fluit – Lew Tabackin & Nicole Mitchell
Piano – Keith Jarrett
Orgel – Dr Lonnie Smith
Gitaar – Bill Frisell
Contrasbas – Christian McBride
Basgitaar – Steve Swallow
Drums – Roy Haynes
Vibrafoon – Gary Burton
Viool – Regina Carter
Vocalist – Kurt Elling
Vocaliste – Cassandra Wilson
Compositie – Maria Schneider
Big Band – Maria Schneider

De complete lijst is te vinden in Downbeat Magazine van juli. ]]> Redactie North Sea Jazz, dag 1: vernieuwende, compromisloze muziek uit Brooklyn NY 2010-07-16T17:58:00+02:00 2010-07-10T09:06:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.1026    Tekst Louis Obben, foto's Louis Obbens en Fred van Wulften en Hans Speekenbrink (klik voor vergroting) Opnieuw moet worden afgerekend met het verwijt dat de 35e editie, NSJ Festival tot een soort veredeld popfestival moet worden gerekend. Natuurlijk staan er popsterren in het Rotterdamse Ahoy maar verhoudingsgewijs veel meer spannende Jazz. Vorig jaar toonde de programmeurs van het festival al lef, door naast ‘artist of residence' en avant-terrible John Zorn, de relatief onbekende clubjazz uit Japan als belangrijk festivalthema op te voeren. In 2010 toont de programmering nog meer durf. Free-jazz icoon Ornette Coleman mag zich deze keer geheel verdiend tot ‘artist of residence' rekenen. In de laatjaren '50 en begin jaren '60 zorgde Ornette voor een schokgolf en een controverse in het Jazzmetier. Niet meer dan revolutionair was het uitvoeren van muziek buiten de reguliere akkoordenschema's en melodieën om. Collectieve improvisatie ontstond, schijnbaar zonder regels en structuur. Zijn theorie van de ‘Harmolodics' die hieruit voortsproot wordt zowel onbegrijpelijk als fantasierijk betiteld. Ornette Coleman foto Hans Speekenbrink Ornette Coleman foto Hans Speekenbrink Ornette Coleman foto Hans Speekenbrink

Tekst Louis Obben, foto's Louis Obbens en Fred van Wulften en Hans Speekenbrink (klik voor vergroting)

Opnieuw moet worden afgerekend met het verwijt dat de 35e editie, NSJ Festival tot een soort veredeld popfestival moet worden gerekend. Natuurlijk staan er popsterren in het Rotterdamse Ahoy maar verhoudingsgewijs veel meer spannende Jazz. Vorig jaar toonde de programmeurs van het festival al lef, door naast ‘artist of residence' en avant-terrible John Zorn, de relatief onbekende clubjazz uit Japan als belangrijk festivalthema op te voeren. In 2010 toont de programmering nog meer durf. Free-jazz icoon Ornette Coleman mag zich deze keer geheel verdiend tot ‘artist of residence' rekenen. In de laatjaren '50 en begin jaren '60 zorgde Ornette voor een schokgolf en een controverse in het Jazzmetier. Niet meer dan revolutionair was het uitvoeren van muziek buiten de reguliere akkoordenschema's en melodieën om. Collectieve improvisatie ontstond, schijnbaar zonder regels en structuur. Zijn theorie van de ‘Harmolodics' die hieruit voortsproot wordt zowel onbegrijpelijk als fantasierijk betiteld.

Geheel nieuw en in de slagschaduw van ‘het oude Manhattan' lijkt in het hippe Brooklyn een nieuwe muzikale subcultuur te ontstaan. Niet dat de bestaanszekerheid van de Jazz, westelijk van de East River, onder druk staat. Maar mede onder druk van de torenhoge huurprijzen in Manhattan zijn de riantere appartementen in Brooklyn aantrekkelijk voor jonge startende musici. Vele kleinere clubs bieden talloze mogelijkheden aan creatieve geesten die met een frisse blik muzikale kruisbestuivingen met elkaar aangaan, niet gehinderd door conventies. Op de openingsdag kon het publiek in de Missouri getuige zijn van een viertal bands, dat onder de noemer ‘Global Brooklyn NY' exemplarisch is voor de inspirerende gedachtegang in het grootste stadsdeel van de ‘Big Apple'.

Pat Metheny foto Louis Obbens Pat Metheny foto Louis Obbens Pat Methey foto Louis Obbens

Tijdens de zwoele eerste dag in Rotterdam was het, zoals een waar festival betaamt, lastig tot keuzes te komen. ‘Sometimes you win, Sometimes you lose'!
Pat Metheny Group opende in een relatief rustig ogende Nile met een zeer overtuigend optreden. Metheny, Mays, Rodby en Sanchez kozen er voor om in ‘The Song Book Tour' te putten uit het rijke repertoire van PMG. Een feest van herkenning werd door de gestripte band behoorlijk Jazzy gebracht. In snelle en langzame stukken, afwisselend op akoestische gitaar, semi-akoestisch en gitaarsynthesizer, speelde Metheny en band geïnspireerd en rauw in de expressieve passages en genuanceerd en delicaat in de ingetogen passages.

John Escreet foto Fred van Wulften David Binney foto Louis Obbens Nasheet Waits foto Louis Obbens

De ‘Global Brooklyn' ensembles toonden homogeniteit in het bruisende, avontuurlijke, energieke spel, waar de spelvreugde vanaf spatte. Het compromisloze dat in alle optredens zat opgesloten vond zijn weerklank bij een overwegend jong publiek! Het genre, de stijl en de muzikale opvatting tussen de groepen was van gelukzalige diversiteit. Het optreden van Todd Sickafoose's Tiny Resitors toonde zich schatplichtig aan John Zorn, filmisch qua sfeer, spaarzaam in het notengebruik en met een enorm blues gevoel.
Het John Escreet project drukte zich origineel uit in de composities, door verschillende stijlen te absorberen in een cerebrale benadering. De Engelse leider, sinds enige jaren actief in ‘Brooklyn', wist zich virtuoos ondersteund door de gelauwerde altist David Binney. De ambitieuze Escreet heeft het vermogen om zowel knisperende, glinsterende lyriek te voorschijn te toveren als effectieve tegendraadse akkoorden neer te leggen maar ook te kunnen zweven in het percurssieve spel.

Timucin Sahin foto Louis Obbens Ralph Alessi foto Louis Obbens Timucin Sahin foto Louis Obbens

De 35-jarige Turkse, fretloze, elektrische 'doubleneck gitaarspecialist' Timucin Sahin woont momenteel in New York. Zijn Nederlandse aankondigen tijdens het optreden verraadde zijn muzikale studie in Amsterdam en Hilversum. Sahin, ondermeer gesteund door ‘oudgediende' Ralph Alessi op trompet en nieuwkomer Michael Mattias op saxen, slaagde erin klassieke jazzharmonieën te laten samensmelten met zijn eigentijdse emotioneel geladen gitaargeluid. Bij vlagen in zijn spel de psychedelische gitaarklanken van ‘oldtime' gitaarheld Jimi Hendrix in herinnering roepend.

Rudder foto Louis Obbens X X

Onstuimig, jeugdig en niet te evenaren in al zijn bevlogenheid staat voor ‘Rudder'. Niet bepaald cerebraal maar muziek die direct de menselijke ziel raakt: dynamisch en dansbaar, vurig en in fullspeed stroomafwaarts op het doel af. De enthousiaste, melodische grunge-jazz, om het maar eens te labelen, stond in het snikhete Missouri als een huis.

Vrijdag de 9e juli, een uitzonderlijke opmaat voor een grandioze apotheose op zondag met de finale van het Mundial en Stevie Wonder? Daarna afreizen naar Brooklyn!

Lees ook het verslag van Vrijdag op Cultuurpodium

]]> Hans DE EERSTE TWEE DAGEN VAN GENT JAZZ 2010, VALLEN EN WEER OPSTAAN 2010-07-12T09:31:00+02:00 2010-07-09T10:21:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.1024   De Bijloke Gent - 7 & 8 juli 2010Door Rene de Hilster met beeld van Hans Speekenbrink (klik voor vergroting)Een jaarlijks fenomeen binnen de zomer(jazz)festivals is Gent Jazz. Het festival dat zijn carrière begon als het Blue Note Jazz Festival en later werd aan die lange naam ook nog het woord records toegevoegd. Sinds 2008 hebben we het echter over Gent Jazz, een festival dat een unieke plaats inneemt door de gezelligheid in combinatie met een sterke programmering. Het begint inmiddels een traditie te worden om Gent Jazz te openen met een zogenaamde Special Night. Het speciale zat hem deze eerste avond vooral in het optreden van Norah Jones, zij zorgde ervoor dat de kaarten in de voorverkoop al ruim van te voren waren uitverkocht. Je zou kunnen stellen dat het erg druk was die eerste avond. Zo druk dat de organisatie zich er geen raad mee wist en alles nogal stroef verliep. Weg was die zo kenmerkende gemoedelijkheid, zakelijk blijven leek het motto. Het nieuwe horecaplein, zeer massaal en ongezellig, onderstreepte deze houding nog een extra. Niet lullen maar zakken (friet) vullen was het devies, tenminste zo kwam het over.Het viel dus wat tegen, kon de muziek dit goedmaken? Ornette Coleman foto Hans Speekenbrink Norah Jones foto Hans Speekenbrink Kurt Elling foto Hans Speekenbrink

De Bijloke Gent - 7 & 8 juli 2010
Door Rene de Hilster met beeld van Hans Speekenbrink (klik voor vergroting)

Een jaarlijks fenomeen binnen de zomer(jazz)festivals is Gent Jazz. Het festival dat zijn carrière begon als het Blue Note Jazz Festival en later werd aan die lange naam ook nog het woord records toegevoegd. Sinds 2008 hebben we het echter over Gent Jazz, een festival dat een unieke plaats inneemt door de gezelligheid in combinatie met een sterke programmering.

Het begint inmiddels een traditie te worden om Gent Jazz te openen met een zogenaamde Special Night. Het speciale zat hem deze eerste avond vooral in het optreden van Norah Jones, zij zorgde ervoor dat de kaarten in de voorverkoop al ruim van te voren waren uitverkocht. Je zou kunnen stellen dat het erg druk was die eerste avond. Zo druk dat de organisatie zich er geen raad mee wist en alles nogal stroef verliep. Weg was die zo kenmerkende gemoedelijkheid, zakelijk blijven leek het motto. Het nieuwe horecaplein, zeer massaal en ongezellig, onderstreepte deze houding nog een extra. Niet lullen maar zakken (friet) vullen was het devies, tenminste zo kwam het over.

Het viel dus wat tegen, kon de muziek dit goedmaken?
De beren Gieren foto Hans Speekenbrink Django Tribute foto Hans Speekenbrink Norah Jones foto Hans Speekenbrink

Niet helemaal om eerlijk te zijn. Norah Jones was de hoofdschotel en zij werd voorafgegaan door een tribute aan Django Rheinhardt, hij zou dit jaar 100 jaar zijn geworden. De tribute werd gegeven door Fapy Lafertin, Koen de Cauter en vooral veel familieleden van Koen. De heren speelden goed en zeer gedreven en gaven een bijna intiem concert. Dat was ook meteen het probleem; dit was kroegmuziek die in zo grote tent niet tot zijn recht komt.

Dan deed De Beren Gieren het beter. Dit pianotrio heeft vorig jaar de Gent Jazz Jong Talent Award gewonnen en mochten op het hoofdpodium plaatsnemen. Opererend in de inmiddels bekende Europese jazztraditie speelde de drie jonge mannen een spannende set vol ritmisch en harmonisch vernuft.

Headliner was Norah Jones… Tja, wat moet je daar over zeggen. Ze kan goed zingen, klinkt net als op de plaat maar voor de rest lijkt ze wel een robot. Zingen, spelen en zelfs aankondigen deed ze geheel mechanisch. Op de automatische piloot zou je kunnen zeggen. Haar band bracht het er niet veel beter van af. Met jazz heeft het al helemaal niets van doen. Dat ze toch een enigszins over het paard getild sterretje is bleek wel uit de onmogelijke eisen die zij stelde ten opzichten van de aanwezige fotografen. Die mochten haar slechts van achter uit de zaal tussen het staande publiek fotograferen.

Ornette Coleman foto Hans Speekenbrink Ornette Coleman foto Hans Speekenbrink Ornette Coleman foto Hans Speekenbrink

Donderdag 8 juli
Op de tweede dag was er aan het horecaplein niets veranderd maar wel was de gemoedelijke sfeer weer terug. Iedereen leek relaxt en alles wees erop dat dit een mooie festivaldag zou worden. Het weer werkte ook mee, dus wat kon er misgaan?

Nou… het optreden van Ornette Coleman natuurlijk. Die man maakt naar mijn mening 50 jaar geleden al herrie en hij schijnt er in tussentijd niet veel bijgeleerd te hebben. Indertijd werd Coleman door een groot aantal critci naar binnen gehaald als de grote vernieuwer. Inmiddels is zijn benadering even bejaard als dixieland, maar een reputatie heeft hij nog steeds. In menig oor kan hij niets fout doen. Zijn spel op die eeuwig vals klinkende alt is echter een aanslag op je oren, maar zorg dat je weg bent als Ornette trompet of viool gaat spelen, dan slaat het al helemaal nergens meer op. Om het allemaal nog erger te maken heeft tie ook nog eens zijn zoon meegenomen. Die is aangesteld als drummer maar slaat geen noot raak. De twee bassisten, Tony Falanga & Ali MacDowell, zijn wel twee muzikanten van formaat en verdienen een job bij een betere muzikant.

Kurt Elling foto Hans Speekenbrink Kurt Elling foto Hans Speekenbrink Greg Houben foto Hans Speekenbrink

Neem dan Kurt Elling, deze topzanger heeft alles wat een muzikant moet hebben; lef, gevoel voor melodie en ritme, goede oren, gevoel voor traditie en een goede smaak. Elling gaf een energiek concert vol vocale acrobatiek. Kurt nam ons mee in zijn avontuurlijke muzikale wereld waarin driftig werd gezocht en gevonden. Niets moet, alles mag leek hij te zeggen dat leverde een spannend resultaat op.

Ook de Belgen waren lekker op dreef deze eerste dag. Het trio van trompettist/zanger Greg Houben opereerde in de stijl van Chet Baker maar weken qua repertoire af van het werk van de romantische meester. Houben zong een lekker mondje Portugees en dat verhoogde de zomerse sfeer op het festival.

Pierre Vaiana foto Hans Speekenbrink Manolo Cabras, foto Hans Speekenbrink Pierre Vaiana Trio foto Hans Speekenbrink

Sopraansaxofonist Pierre Vaiana zocht dit keer zijn inspiratie op Sicilie, het land van zijn voorouders. Samen met pianist Salvatore Bonafede en bassist Manolo Cabras liet hij horen dat een aantal typische Siciliaanse stukken de potentie hebben om jazzstandards te worden. De melodische en soms melancholische composities werden door de heren met veel gevoel gespeeld.

Gelukkig voldeed Gent Jazz op deze tweede dag weer aan de verwachtingen. Het festival loopt door tot en met 18 juli. Het eerste luik, wat de pure jazzvormen presenteert, gaat door tot en met zondag 11 juli. Het meer op pop, fusion, R&B en funk gerichte tweede luik start op 15 juli. Voor alle dagen zijn nog kaarten te verkrijgen. Zie daarvoor de site van Gent Jazz.

Kortom laat u niet weerhouden door een wereldbekerwedstrijd voetbal maar kom gewoon naar Gent!


]]> Rene GENT JAZZ VAN START 2010-07-08T10:29:00+02:00 2010-07-08T10:29:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.1023 GENT JAZZ VAN START Gisterenavond is met de Special Night de 2010 editie van Gent Jazz van start gegaan. Gent Jazz duurt nog tot 18 juli en is verdeeld in twee blokken. GENT JAZZ VAN START
Gisterenavond is met de Special Night de 2010 editie van Gent Jazz van start gegaan. Gent Jazz duurt nog tot 18 juli en is verdeeld in twee blokken.Het eerste blok behelst de pure jazzvormen en loopt tot en met zondag 11 juli. Het tweede blok heeft een meer poppy karakter en loopt vanaf donderdag 15 juli tot en met zondag 18 juli.
Voor alle concerten zijn nog kaarten beschikbaar.

Klik hier voor een uitgebreidere tekst over het festival of surf naar www.gentjazz.com.

Vanaf morgen zijn er ook recensies over het festival op deze site te lezen. ]]> REDACTIE The Ploctones – 050 2010-07-31T18:43:00+02:00 2010-07-05T19:54:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.1021 Label: Challenge Records Catalogusnr: CR73278 Jaar: 2009 Website: www.challenge.com Waardering: **1/2 Hoewel The Ploctones uit vier gelijkwaardige topmuzikanten bestaat, is de band toch op de eerste plaats het muzikaal vehikel van gitarist Anton Goudsmit. Op dit album blijkt dat uit alles. Het leeuwendeel van de composities is van hem, evenals de juichende linernotes in het cd-boekje. Verder: het accent op rauwe sonoriteit, humor en, om het maar zo te zeggen, lekker beestachtig musiceren. Label: Challenge Records
Catalogusnr: CR73278
Jaar: 2009
Website: www.challenge.com
Waardering: **1/2



Hoewel The Ploctones uit vier gelijkwaardige topmuzikanten bestaat, is de band toch op de eerste plaats het muzikaal vehikel van gitarist Anton Goudsmit. Op dit album blijkt dat uit alles. Het leeuwendeel van de composities is van hem, evenals de juichende linernotes in het cd-boekje. Verder: het accent op rauwe sonoriteit, humor en, om het maar zo te zeggen, lekker beestachtig musiceren.De technici hebben dat rauwe en beestachtige redelijk goed weten te vangen. Luister bijvoorbeeld naar de opener, Paalangst, of naar het aan Scofield en MM&W herinnerende Paka Marijat. Toch, of juist daarom, heb ik bij deze plaat de fysieke aanwezigheid en aanblik van het viertal nogal gemist. Met name Goudsmit ‘in bedrijf’ zien is een belevenis. Zonder hem en zijn band er echt bij te zien, blijft er voor mij van deze cd minder over dan ik nodig vind om hem meer dan een enkele keer geboeid te kunnen beluisteren.

Dat komt omdat het compositorisch materiaal tamelijk mager is. Goudsmit is een entertainer van de hoogste orde en voor een band als New Cool Collective is hij de ideale ritmesectie-aandrijver, maar als componist heeft hij niet hetzelfde formaat. Meestal bestaan zijn composities uit een kort riedeltje of soms zelfs alleen een ritmisch motiefje, waaruit solo’s ontstaan die de virtuositeit van de bandleden onderstrepen, maar ook niet meer dan dat. Enkele andere nummers bestaan uit twee of drie aardige, achter elkaar geplaatste ideeën, en dan zijn we vijf minuten verder, of twee, als het maar om één idee gaat. Kortom, geen raffinement, geen echte verrassing. Het thema van het titelnummer had zelfs net zo goed van een vroeg Pat Metheny-album kunnen komen.

Veelzeggend is dat het enige nummer dat deze wat vlakke dans ontspringt, een nummer van Anton Dooyeweerd is. Zijn polyritmische De dorst doet ook meteen bij uitstek het muzikale meesterschap van The Ploctones als kwartet uitkomen. Ik zou het dan ook geen schande vinden als Goudsmit c.s. zich bij een volgend album nog wat meer bedienen van het werk van gastcomponisten. Dat zou een grotere muzikale spanningsboog kunnen opleveren, meer uitdaging voor henzelf, en voor de luisteraar een interessantere plaat.
Paul van den Belt voor JazzPodium.com ]]> Redactie JEROEN VAN HERZEELE QUARTET – DA MO 2010-07-04T13:26:00+02:00 2010-07-04T13:26:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.1020 Label: W.E.R.F. Catalogusnr: W.E.R.F. 060 Jaar: 2009 Website: www.dewerf.be Waardering: **** Voor wie een hekel heeft aan de muziek van John Coltrane is het aanschaffen van een CD van Jeroen van Herzeele geen goede keuze. Deze Belgische tenorgigant bewandeld namelijk een pad dat zijn oorsprong vindt bij de latere periode van de grote meester. Label: W.E.R.F.
Catalogusnr: W.E.R.F. 060
Jaar: 2009
Website: www.dewerf.be
Waardering: ****



Voor wie een hekel heeft aan de muziek van John Coltrane is het aanschaffen van een CD van Jeroen van Herzeele geen goede keuze. Deze Belgische tenorgigant bewandeld namelijk een pad dat zijn oorsprong vindt bij de latere periode van de grote meester.Da Mo lijkt dan ook een direct eerbetoon aan de muziek van John Coltrane; niets ontziende Free Jazz vol rauwe emoties en momenten vol bezinning. Het is echter zeker geen slaafse navolging. Van Herzeele en zijn quartet geven namelijk een eigen draai aan de muzikale nalatenschap van Coltrane.

Het kwartet van Jeroen van Herzeele is een internationale aangelegenheid. Van Herzeele komt zelf uit Vlaanderen, pianist Fabian Fiorini uit Wallonië, bassist Jean-Jacques Avenel uit Frankrijk en drummer Giovanni Barcella is een naar Gent uitgeweken Italiaan. De vier muzikanten spelen in een merendeels vrije context moeiteloos samen. Er wordt goed geluisterd en zeer dynamisch gemusiceerd, een absolute voorwaarden voor deze vorm van jazz.

Zoals gezegd veel Coltrane op deze plaat maar dan wel middels een serie eigen composities. Deze werkjes zijn ook voorzien van een flinke scheut Europese jazz maar dat zal niemand verbazen. Tenslotte zijn ze in België beter in staat om de Amerikaanse roots los te laten dan de muzikanten uit de lage landen.

Da Mo is voorwaar geen album om gezellig bij te converseren. Het is een CD die weliswaar enig inspanningsvermogen vergt maar wel na vele luisterbeurten nog boeiend blijft.
Rene de Hilster voor JazzPodium.com ]]> Redactie YURI HONING ACOUSTIC QUARTET, ONGEBREIDELDE MUZIKALE MAGIE 2010-07-25T22:52:00+02:00 2010-07-04T12:33:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.1019 Bimhuis, Amsterdam - 25 juni 2010 Door Rene de Hilster “we zijn blij dat u de verleiding van de terrasjes heeft kunnen weerstaan en voor ons heeft gekozen” zei Yuri Honing aan het eind van de tweede set. Het was inderdaad echt terrassenweer deze 25ste juni. Zelfs uw recensent heeft nog even getwijfeld maar is gelukkig toch naar het Amsterdamse Bimhuis afgereisd. Die moeite werd beloond met een sidderend concert van het relatief nieuwe acoustic quartet van Yuri Honing. Met pianist Wolfert Brederode, bassist Frans van der Hoeven en drummer Joost LIjbaart in de gelederen mag dit met recht een allstar quartet worden genoemd. Allstar bezettingen gaan nog wel eens gebukt onder botsende ego’s. Yuri Honing (fotograaf Hans Speekenbrink) Wolfert Brederode Frans van der Hoeven (fotograaf Fred van Wulften)
Bimhuis, Amsterdam - 25 juni 2010
Door Rene de Hilster

“we zijn blij dat u de verleiding van de terrasjes heeft kunnen weerstaan en voor ons heeft gekozen” zei Yuri Honing aan het eind van de tweede set. Het was inderdaad echt terrassenweer deze 25ste juni. Zelfs uw recensent heeft nog even getwijfeld maar is gelukkig toch naar het Amsterdamse Bimhuis afgereisd.

Die moeite werd beloond met een sidderend concert van het relatief nieuwe acoustic quartet van Yuri Honing. Met pianist Wolfert Brederode, bassist Frans van der Hoeven en drummer Joost LIjbaart in de gelederen mag dit met recht een allstar quartet worden genoemd. Allstar bezettingen gaan nog wel eens gebukt onder botsende ego’s.Daar was hier geen sprake van, integendeel! De heren speelde subliem samen, gaven elkaar de ruimte, luisterde en anticipeerde zoals het hoort binnen de bezetting van het klassieke jazzquartet.

Joost Lijbaart Op het programma een serie stukken die een dwarsdoorsnede lijken te geven van het muzikale leven van bandleider Honing waaronder eigen composities van de kwartetleden maar ook minder bekend werk van anderen zoals Wild Is The Wind, Miracle Of The Fishes en Altras Da Porta van Milton Nascimento. Mooie stukken die een onnavolgbare uitvoering kregen. Het kwartet zocht alle uithoeken op en leken vooral hun emoties te volgen. Dit leverde een mooi contrast op tussen stoere momenten en tedere ogenblikken. Honing fluisterde soms op zijn sax maar liet zijn tenor ook brullen. De leden van de ritmesectie vulde hem hierbij perfect aan gaven regelmatig zelf sturing aan de muzikale exercities.

Dit alles leverde een overdonderend concert op vol magische momenten. Zeer indrukwekkend en eigenlijk niet goed met woorden te beschrijven.

Het kwartet is de komende tijd vooral aan de andere kant van de wereld actief, maar als ze in de buurt zijn ga zeker eens luisteren. U ondergaat een spannend muikaal avontuur.

Hopelijk komt er op korte termijn een CD van dit geweldige viertal. Er wordt nog naar een label gezocht. Misschien is ECM, waarmee Wolfert Brederode al een contract heeft, een optie. ]]> Redactie DR. LONNIE SMITH: HAMMOND B3 MAGIE in L/V 2010-07-01T13:35:00+02:00 2010-07-01T10:20:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.1018 Lantaren/Venster - zondag 27 juni 2010 Door Harm Tiddens met beeld van Rosaria Macri (klik voor vergroting) In 1934 vond de veelzijdige uitvinder Laurens Hammond het Hammond orgel uit als een economisch alternatief voor het kerkorgel. 76 jaar later is de door Dr. Lonnie Smith bespeelde loodzware Hammond B3 nauweliljks nog een economisch alternatief te noemen ten opzichte van lichtere en veelal goedkopere high Tech Keyboards. Dat neemt niet weg dat het lompzware Hammond orgel door zijn unieke geluid nog steeds ongekend populair is. Dr Lonnie Smith Dr Lonnie Smith
Lantaren/Venster - zondag 27 juni 2010
Door Harm Tiddens met beeld van Rosaria Macri (klik voor vergroting)

In 1934 vond de veelzijdige uitvinder Laurens Hammond het Hammond orgel uit als een economisch alternatief voor het kerkorgel. 76 jaar later is de door Dr. Lonnie Smith bespeelde loodzware Hammond B3 nauweliljks nog een economisch alternatief te noemen ten opzichte van lichtere en veelal goedkopere high Tech Keyboards. Dat neemt niet weg dat het lompzware Hammond orgel door zijn unieke geluid nog steeds ongekend populair is.Met de geluiden die de 68 jarige Dr. Lonnie Smith 27 juni in Lantaren-Venster uit zijn B3 wist te persen gaf hij een onmiskenbare statement af. Dit instrument zal nooit vervangen worden door een ingeblikt ‘made in Japan’ Hammond geluid. Dr Lonny Smith leek met zijn tulband, witte baard en muzikale toverkunsten op een uit Harrie Potter weggelopen magiër. Als een bezeten octopus bespeelde hij de dubbele klavier en pedal board van zijn zwarte monster. De meester liet de Hammond grommen als een vulkaan, boos schreeuwen, liefdevol fluisteren, hysterisch gillen en golvend zingen en fluiten.

De magiër zijn expressieve gezicht volgde daarbij de klankkleur van zijn ‘toonwielorgel’. Met twinkelende ogen keek hij regelmatig verbaasd op alsof de Hammond hem op eigen initiatief had verrast. Vervolgens wisselde hij dan een geamuseerde blik met meester jazz gitarist Jonathan Kreisberg. Deze vertelde me na afloop van het concert dat de Doc van experimenteren houdt tijdens het optreden. ‘Je weet gewoon nooit welk nummer hij gaat spelen en wat voor verrassingen hij voor je in petto heeft’. De veelzijdige 31 jarige gitarist had met die verrassingen geen enkele moeite. Hij raakte regelmatig in een verhit duel met Dr. Lonnie waarbij de plectrums in het rond vlogen. Het warme opzwepende Hammond geluid liet zich daarbij prachtig mengen met het evenzo warme jazz gitaar geluid van Jonathan Kreisberg. Het trio werd gecomplementeerd door drummer Jamire Williams die zorgde voor de snelle strakke ritmische trein waarop de Doc en Jonathan hun feestjes bouwden.

Dr Lonnie Smith Jonathan Kreisberg Jamire Williams

Voorbeeld van zo’n feestje is het opzwepende nummer Mellow Mood van de 2010 CD Spiral. ‘These guys keep me young’ vertelde Dr Lonnie halverwege het optreden. Volgens Jonathan heeft Dr Lonnie het meeste energie van het trio. ‘We moeten hem altijd duidelijk aangeven wanneer het tijd is om te stoppen. Als het aan de Doc ligt gaat hij uren door’. De dynamiek, lol en vooral zichtbare wederzijdse respect tussen de trioleden maakte het een bijzonder muikaal feest. Zo stond de Doc tijdens de indrukwekkende drumsolo van Jamie Williams nauwelijks zichtbaar achter het podium met zijn gezicht tegen het zwarte gordijn aan. Op geen enkele manier wilde hij het publiek afleiden van de knetterende drum solo waarbij de houtsplinters in het rond vlogen. De Doc zei op een geveven moment ‘I like to take it easy, I never count’. Dan is dan ook het enige waarin hij het kalm aan doet getuige zijn indrukwekkende lijst CDs waaronder zelfs twee tributes aan Jimmi Hendrix. Krijgt u ooit de kans om dit trio te zien, doen!!! U wordt betoverd! ]]> Redactie APPLAUS! 2010-06-28T12:45:00+02:00 2010-06-28T12:41:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.1017 Column Door Paul van den Belt Altijd als ik die cd van Shelly Manne (Shelly Manne And His Men At the Black Hawk Volume 3) opzet, kom ik er pas achter als het te laat is: de klappende man. Natuurlijk, het is een live opname en het publiek wordt geacht te applaudisseren. Maar deze man klapt na elke solo steeds als eerste en dan razendsnel en hard, op de automatische piloot. In feite reageert hij niet op wat hij hoort, maar op het gegeven dat het gehoorde afgelopen is. En natuurlijk vooral bij dat lievelingsnummer van me, het fijnzinnige Whisper Not. ,,Mag ik weer? Nou, daar gaat-ie hoor!’’ Column

Door Paul van den Belt




Altijd als ik die cd van Shelly Manne (Shelly Manne And His Men At the Black Hawk Volume 3) opzet, kom ik er pas achter als het te laat is: de klappende man. Natuurlijk, het is een live opname en het publiek wordt geacht te applaudisseren. Maar deze man klapt na elke solo steeds als eerste en dan razendsnel en hard, op de automatische piloot. In feite reageert hij niet op wat hij hoort, maar op het gegeven dat het gehoorde afgelopen is. En natuurlijk vooral bij dat lievelingsnummer van me, het fijnzinnige Whisper Not. ,,Mag ik weer? Nou, daar gaat-ie hoor!’’Klapklapklapklapklapklapklap!

Ik zeg maar waar het op staat: je hebt fout applaus en goed applaus. Het goede applaus is het meerproduct van de muziek op het podium; het foute applaus is het plichtmatige applaus, het applaus uit gewoonte. Om de oprechtheid van applaus te meten ga ik soms af op de extraatjes: wordt er gejuicht, gefloten, kan iemand een kreet niet onderdrukken? Heel goed! Tekenen van waarachtigheid.

Ooit mocht ik bij gelegenheid van een koorconcertje in een bejaardentehuis als pauzeprogramma twee walsen van Chopin ten gehore brengen. Het ging knap waardeloos. Toen ik klaar was, barstte het handgeklater los en ik boog beleefd. Eén vrouwtje op de eerste bleek niet mee te willen doen. ,,Ik klap-t-er niet voor, hoor!’’ riep ze. Ik kon er alleen maar met een brede grijns mee instemmen. ]]> Redactie TROMBONIST BENNY POWELL OVERLEDEN 2010-06-28T12:31:00+02:00 2010-06-28T12:26:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.1016 TROMBONIST BENNY POWELL OVERLEDEN Trombonist Benny Powell is op 26 juni op 80 jarige leeftijd overleden. Powell die in 1930 in New Orleans geboren werd startte zijn professionele muziekcarrière al toen hij 14 jaar was. Powell beheerste zowel het swing- als bebop idioom. Gedurende zijn loopbaan maakte hij vooral furore als sideman in de grote orkesten.
TROMBONIST BENNY POWELL OVERLEDEN
Trombonist Benny Powell is op 26 juni op 80 jarige leeftijd overleden. Powell die in 1930 in New Orleans geboren werd startte zijn professionele muziekcarrière al toen hij 14 jaar was. Powell beheerste zowel het swing- als bebop idioom. Gedurende zijn loopbaan maakte hij vooral furore als sideman in de grote orkesten.Op 18 jarige leeftijd kwam Benny Powell terecht in het orkest van Lionel Hampton. Na Hampton speelde hij langdurig in het orkest van Count Basie. In 1963 verliet hij Basie en sindsdien manifesteerde hij zich als freelancer en studio muzikant. Als veelgevraagd sideman maakte hij platen met de bigbands van Thad Jones-Mel Lewis, Duke Pearson, Randy Weston, Benny Carter, Chico O’Farrell, Duke Ellington, Oliver Nelson, Louie Bellson en Quincy Jones.

Naast het bigband werk neemt hij deel aan talloze platensessie’s met mensen als Lucky Thompson, Donald Byrd, Nat Adderley, Johnny Hodges, Stanley Turrentine en Roland Kirk. In de jaren ’80 maakt hij platen met avantgarde klarinettist John Carter en gedurende de laatste jaren met Bobby Bradford en Randy Weston.

Helaas heeft hij onder eigen naam nauwelijks platen gemaakt. In 1982 op het label Trident ‘Coast to coast’ met o.a. Clifford Jordan en in 2008 ‘Nextep” op het label Origin.

Tekst: Jacques Los ]]> Redactie INVLOEDRIJKE TENORSAXOFONISTEN, PLAYERS Of THE HORN THAT BRINGS BODY & SOUL - Deel II 2010-07-01T10:43:00+02:00 2010-06-26T11:30:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.1015 Door Rene de Hilster Er is geen muziekstijl waarin het kennen van de ‘roots’ zo belangrijk is als in de jazz. Tenorsaxofonist Joe Lovano zei het al: “je kan net zover vooruitzien als je terug kan kijken.” Er is geen heden zonder verleden en alles wat nu wordt gespeeld, komt ergens vandaan. Gedurende de nu bijna honderdjarige jazzgeschiedenis zijn er veel muzikanten actief geweest, maar is slechts een handjevol richtingbepalend geweest. Deze pioniers hebben voor de muzikant van nu het pad geëffend. Opvallend daarbij is dat de echte vernieuwers zich de historie van hun instrument goed eigen hadden gemaakt. Wie een tenorsaxofoon ziet denkt eigenlijk meteen al: “Dat moet jazz zijn.” Nu lijkt dat heel vanzelfsprekend maar de begindagen van de jazz waren nagenoeg saxofoonloos en zeker de tenorsax werd als instrument niet serieus genomen. Heden ten dage is de tenorsax met zijn warme geluid en vele timbres het jazzinstrument waarmee vele gemoedstoestanden zijn op te roepen. Vele protesten hebben er op weerklonken maar ook zijn er heel wat kinderen met de romantische klanken van een tenorsax op de achtergrond verwekt. Het is een instrument wat kan verleiden, betoveren en zelfs afschrikken. In de vorige aflevering kwamen de grote zes aan bod. Tenormannen die van grote invloed waren op de ontwikkeling van het tenorspel. In deze aflevering is het de beurt aan de tenorsaxofonisten die vooral tijdens de opkomst van de hardbop en postbop faam wisten te verwerven. Hank Mobley (fotograaf onbekend) Sonny Stitt (fotograaf onbekend) Johnny Griffin (fotograaf Hans Speekenbrink)
Door Rene de Hilster

Er is geen muziekstijl waarin het kennen van de ‘roots’ zo belangrijk is als in de jazz. Tenorsaxofonist Joe Lovano zei het al: “je kan net zover vooruitzien als je terug kan kijken.” Er is geen heden zonder verleden en alles wat nu wordt gespeeld, komt ergens vandaan. Gedurende de nu bijna honderdjarige jazzgeschiedenis zijn er veel muzikanten actief geweest, maar is slechts een handjevol richtingbepalend geweest. Deze pioniers hebben voor de muzikant van nu het pad geëffend. Opvallend daarbij is dat de echte vernieuwers zich de historie van hun instrument goed eigen hadden gemaakt.

Wie een tenorsaxofoon ziet denkt eigenlijk meteen al: “Dat moet jazz zijn.” Nu lijkt dat heel vanzelfsprekend maar de begindagen van de jazz waren nagenoeg saxofoonloos en zeker de tenorsax werd als instrument niet serieus genomen. Heden ten dage is de tenorsax met zijn warme geluid en vele timbres het jazzinstrument waarmee vele gemoedstoestanden zijn op te roepen. Vele protesten hebben er op weerklonken maar ook zijn er heel wat kinderen met de romantische klanken van een tenorsax op de achtergrond verwekt. Het is een instrument wat kan verleiden, betoveren en zelfs afschrikken.

In de vorige aflevering kwamen de grote zes aan bod. Tenormannen die van grote invloed waren op de ontwikkeling van het tenorspel. In deze aflevering is het de beurt aan de tenorsaxofonisten die vooral tijdens de opkomst van de hardbop en postbop faam wisten te verwerven.Hank Mobley (1930 – 1986)

“The middleweight champion of the tenorsax” zei Ira Gitler over hem. Mobley is altijd onderkent gebleven maar wist ondanks dat een stempel op de hardbop van de jaren vijftig en zestig te drukken. Met zijn ronde toon en vloeiend lijnenspel leek hij wat bezadigder als tijdgenoten als Johnny Griffin, John Coltrane of Sonny Rollins. Maar Mobley’s muzikaliteit staat buiten kijf en als hij het op zijn heupen had kon hij behoorlijk tekeergaan.

Edward “Sonny” Stitt (1924 – 1982)

Stitt was eigenlijk altsaxofonist, maar ging nadat hij Charlie Parker had gehoord over op de tenor. Toch greep later weer terug op de alt. Stitt wist evenals Dexter Gordon de taal van de bebop naar de tenorsax te vertalen. Een echte blower die met zijn snijdende boplijnen en technisch perfecte speel veel collega’s wist te inspireren.

Johnny Griffin (1928 – 2008)

De kleine saxofonist met het grote geluid is één van de snelste tenorsaxofonisten uit de jazzgeschiedenis. Griffin komt uit Chicago. In de windy city zijn ze niet vies zijn van een potje stevige jazz en behoort een grote sound tot standaard uitrusting. Toch is Griffin meer dan alleen maar een notenpoeper. Zijn voordracht in ballads is fenomenaal en ook weet hij catchy tunes te schrijven. Van 1963 woont Griffin in Europa. Hij heeft zelfs nog een tijd in Bergambacht gewoond.

Wayne Shorter (fotograaf Hans Speekenbrink) Joe Henderson (fotograaf onbekend) Michael Brecker (fotograaf onbekend)

Wayne Shorter (1933)

Er was ooit een tijd dat Wayne Shorter en John Coltrane veel samen studeerde. “You are busy with the same shit i am” zei de grote saxofonist tegen de andere aankomende tenorsaxster. De benadering van Shorter was echter veel laconieker en soms bijna spottend. Wie hem hoort spelen op de beroemde Plugged In sessions onder leiding van Miles Davis hoort een saxofonist die een serie beroemde tenorlicks herkauwd, ze bijna uitspuugt en ze daarna tot in het bespottelijke parafraseert. Dat spottende element heeft Wayne eigenlijk altijd gehad. Wie hem nu met zijn kwartet hoort spelen kan dat wederom ervaren. Behalve een groot saxofonist is Wayne Shorter ook een bijzondere componist. Ook die composities, of hij deze schreef voor Art Blakey, Miles Davis of Weather Report, hebben die Shorter humor in zich. Verder is Wayne nog altijd op zoek naar nieuwe wegen, en wie weet waar hij gaat uitkomen!


Joe Henderson (1937 – 2001)

Toen Joe Henderson in 1961 de New Yorkse jazzscene binnenstapte had hij al een eigen geluid. Zijn benadering leek gebouwd op de fundamenten van de bebop maar daarbinnen had hij een eigen vocabulaire ontwikkeld vol ritmische complexiteit. Die volstrekt eigen stijl deed het goed in de gangbare hardbop context maar ook bij vrijere vogels wist Henderson zich prima staande te houden. In de jaren zeventig flirt hij even met de jazzrock maar keert al gauw terug zijn melodische hardbop. Begin jaren negentig krijgt de saxofonist ineens alle aandacht als hij in drie categorieën een Downbeat award wint en een groot label hem een contract aanbiedt. Hij heeft hier echter niet lang van mogen genieten want in 2001 overlijdt hij aan longkanker.

Michael Brecker (1949 – 2007)

Michael Brecker is naast Coltrane de meest invloedrijke saxofonist voor de huidige generatie saxofonisten. Hij heeft de stijlen van alle grote saxofonisten opgeteld en combineerde dat met een grote muzikale kennis en technisch vermogen. Het resultaat was een saxofonist die alles kon en onder elke omstandigheid kon spelen. Hij is dan ook op vele terreinen actief geweest en heeft bij vele groten der aarde zijn partij meegespeeld.

Lees ook:
INVLOEDRIJKE TENORSAXOFONISTEN, THE PLAYERS Of THE HORN THAT BRINGS BODY & SOUL - Deel I ]]> Redactie FRED ANDERSON OVERLEDEN 2010-06-28T12:26:00+02:00 2010-06-26T10:50:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.1014 FRED ANDERSON OVERLEDEN Op donderdag 24 juni is de Amerikaanse tenorsaxofonist Fred Anderson op 81jarige leeftijd aan een hartaanval overleden.
FRED ANDERSON OVERLEDEN
Op donderdag 24 juni is de Amerikaanse tenorsaxofonist Fred Anderson op 81jarige leeftijd aan een hartaanval overleden.Anderson is een invloedrijk musicus geweest in de free-jazz scene in Chicago. Hij was één van de oprichters van Chicago’s Association For The Advancement Of Creative Musicians en opende in 1983 de vermaarde jazzclub ‘Velvet Lounge’.

Na zijn studie aan het Roy Knapp Conservatory in Chicago en vooral beïnvloed te zijn door Charlie Parker richtte hij zich in de jaren ’60 op de free-jazz en werd in Chicago een prominent speler in die scene. Hij speelde dan ook mee op memorabele platen van saxophonist Joseph Jarman, o.a. ‘Song for’ en ‘As if it were the seasons’, die op het label Delmark werden uitgebracht.

Hoewel Anderson grotendeels van zijn leven in Chicago verbleef en daar ondermeer speelde met mensen als George Lewis, Steve McCall, William Perry, Douglas Ewart en Hamid Drake toerde hij enkele malen in Europa in de zeventiger jaren (1976 en 1978) en in 1994.

Sinds eind jaren zeventig heeft Anderson onder eigen naam enkele tientallen platen uitgebracht. Vooral op de labels Delmark en Okka. Zijn geringe mobiliteit heeft niet bijgedragen tot een grote bekendheid en populariteit. En dat is niet terecht getuige hetgeen bassist William Parker over hem zegt: ‘Fred follows the tradition of Coleman Hawkins, Don Byas and Sonny Rollins and all the great tenors who had voices. Before melody, rhythm is his signature. He has his own intervallic path, phrasing and timing. The old, the now and the future are present in Fred Anderson’s playing; you hear blues, deep soul, gospel all the tradition. In one low B-flat you can hear that.’

Tekst: Jacques Los ]]> Rene THIJS CUPPEN TRIO – HOMEGROUND 2010-06-26T10:52:00+02:00 2010-06-24T21:34:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.1013 Label: OAP Records Catalogusnr: OAPR1001 Jaar: 2010 Website: WWW.OAPRECORDS.COM Waardering: *** Het pianotrio lijkt voor de hedendaagse Europese jazzmuzikant de manier te zijn om de muzikale verworvenheden te tonen. Deze verworvenheden zijn veelal op het conservatorium geleerd waarbij natuurlijk het gevaar bestaat dat al die muziekstudenten toch een beetje op elkaar gaan lijken. Label: OAP Records
Catalogusnr: OAPR1001
Jaar: 2010
Website: WWW.OAPRECORDS.COM
Waardering: ***



Het pianotrio lijkt voor de hedendaagse Europese jazzmuzikant de manier te zijn om de muzikale verworvenheden te tonen. Deze verworvenheden zijn veelal op het conservatorium geleerd waarbij natuurlijk het gevaar bestaat dat al die muziekstudenten toch een beetje op elkaar gaan lijken.Ook op Homeground, de eerste CD van Thijs Cuppen, is dat zeker het geval. We horen een vaardig pianist met een mooi toucher, passende begeleiding van bas en drums. Maar anderzijds krijg je bij het beluisteren van al deze mooie pianonoten toch een deja vu gevoel. Hier wordt weer uit het vaatje Mehldau, Jarrett en Evans getapt. Weinig eigen smoel zou je in eerste instantie denken.

Toch zijn er enkele momenten die je de oren doen spitsen. Zoals het mooie intro van het titelstuk, een spannend stuk improvisatie onder de naam Otherness en het melancholische Last Blossom.

De ritmesectie, bassist Cord Heineking en drummer Phillippe Lemm, vormen samen met Thijs een goed ingespeelde unit. De bassist laat solistisch regelmatig van zich horen en dat levert vaak mooie miniatuurtjes op. Met zijn prachtige basgeluid en sterke melodische vondsten zorgt Heineking met enig regelmaat voor een hoogtepunt.

Jammer dat Homeground iets te strak vasthoud aan de huidige vormen van de Europese Jazz. Met iets meer pre-Evans invloeden erin hadden we hier waarschijnlijk een vijfsterren CD gehad!
Rene de Hilster voor JazzPodium.com ]]> Redactie THE ART OF ART 2010-06-24T20:58:00+02:00 2010-06-24T20:57:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.1012 Column Door Paul van den Belt In het boek Effortless mastery schetst pianist Kenny Werner het beeld van de professional die een onaantastbare basis in zijn spel heeft weten te scheppen. Hoe beroerd de omstandigheden ook mogen zijn – een rothumeur, slapeloosheid, preoccupaties –, de pro weet een solo neer te zetten die deugt, altijd. Column

Door Paul van den Belt

In het boek Effortless mastery schetst pianist Kenny Werner het beeld van de professional die een onaantastbare basis in zijn spel heeft weten te scheppen. Hoe beroerd de omstandigheden ook mogen zijn – een rothumeur, slapeloosheid, preoccupaties –, de pro weet een solo neer te zetten die deugt, altijd.Is daarmee zo’n solo ook altijd 100% geïnspireerd? Nee, juist niet per se, begrijp ik uit Werners woorden. Maar bestaan er dan geen uitzonderingen op de regel? Tja, misschien dat alleen de hele groten niet anders kúnnen dan zelfs vanuit de grootste misère een lied aan te heffen dat alle duisternis doet verdwijnen.

Los Angeles, 1957. Al een half jaar is saxofonist Art Pepper zijn huis niet uitgekomen. Hij krijgt zijn heroïne thuis bezorgd door een maatje, zodat hij kan fixen wanneer hij maar wil. Muziekmaken is er niet meer bij. Diane, zijn vriendin, is het zat. Ze beraamt stiekem een plan met platenproducer Les Koenig. Deze zal de ritmesectie van Miles Davis naar de studio halen, om hen daar met Pepper, praktisch ontvoerd door z'n eigen levenspartner, een LP te laten maken. Op de ochtend van de dag komt Diane haar vriend wekken. ,,Opstaan, je gaat vandaag een plaat maken.’’ Pepper schiet overeind. ,,Hè? Met wie? Waar?’’ Diane legt uit wat de bedoeling is. Pepper scheldt haar verrot – ,,You stinkin’ motherfucker!’’ –, maar staat desalniettemin meteen op om het zwaar beschimmelde mondstuk van zijn saxofoon schoon te gaan maken.
Diezelfde dag wordt het wereldalbum Art Pepper Meets The Rhythm Section geboren. ]]> Redactie NORTH SEA UPDATE 2010-07-01T11:18:00+02:00 2010-06-24T11:26:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.1011 Nieuw op het programma: Krystle Warren Van ongeschoolde straatmuzikant tot optreden naast Rufus Wainwright, Erykah Badu en Jools Holland; wie droomt daar niet van? Aanvankelijk werd Krystle Warren, ondanks haar Afro-Amerikaanse afkomst, muzikaal gegrepen door pop en grunge (zie YouTube voor haar versie van ‘Eleanor Rigby'). Daarna volgde ze haar hart en begon een muzikale carrière op de straten en pleinen van haar geboorteplaats Kansas City. Vandaaruit veroverde ze achtereenvolgens de straten van New York en Parijs. Haar donkere stem bleek een bijzondere aantrekkingskracht te bezitten, en niet alleen voor voorbijgangers in deze wereldsteden. Al snel vindt ze een platenlabel en vergezelt ze eerder genoemde grote namen op het podium. Warren is dan vooral zichzelf, compleet met spijkerbroek, cowboylaarzen en gitaar. Krystle Warren, photographer unknown Joe Lovano photo Hans Speekenbrink

Nieuw op het programma: Krystle Warren
Van ongeschoolde straatmuzikant tot optreden naast Rufus Wainwright, Erykah Badu en Jools Holland; wie droomt daar niet van? Aanvankelijk werd Krystle Warren, ondanks haar Afro-Amerikaanse afkomst, muzikaal gegrepen door pop en grunge (zie YouTube voor haar versie van ‘Eleanor Rigby'). Daarna volgde ze haar hart en begon een muzikale carrière op de straten en pleinen van haar geboorteplaats Kansas City. Vandaaruit veroverde ze achtereenvolgens de straten van New York en Parijs. Haar donkere stem bleek een bijzondere aantrekkingskracht te bezitten, en niet alleen voor voorbijgangers in deze wereldsteden. Al snel vindt ze een platenlabel en vergezelt ze eerder genoemde grote namen op het podium. Warren is dan vooral zichzelf, compleet met spijkerbroek, cowboylaarzen en gitaar.Haar voorkomen leidt niet af van haar overrompelende vocale kracht. Op haar debuutalbum Circles wordt ze nog begeleid door The Faculty, tijdens het festival begeleidt ze zichzelf op haar gitaar. Een eigentijdse troubadour met een dijk van een stem.

Krystle Warren vervangt het optreden van de Playing for Change Band.
Krystle Warren, vrijdag 9 juli 2010 22:45 - 23:45

Jazz & cinema: Soundies live with Joe Lovano
Dit jaar is de Seine, te vinden op de derde verdieping van festivallocatie Ahoy, geheel gewijd aan jazz & cinema. Hier kunt u terecht voor historisch beeldmateriaal, concertregistraties en ‘soundies': voorlopers van de videoclips uit de jaren veertig van de vorige eeuw. Dan Ouellette, redacteur van DownBeat magazine, toont hier beelden aan verschillende muzikanten. Wat zien en horen zij op de vertoonde beeldfragmenten? Ouellette test in het bijzijn van het publiek de kennis van muzikanten, en voert met hen een muzikaal gesprek aan de hand van citaten en herinneringen. Op zondag 11 juli is Joe Lovano bij hem te gast tussen 17.30 - 18.15 uur. Deze Grammy Award-winnende saxofonist speelt later op diezelfde avond mee met het trio van pianist McCoy Tyner.


North Sea Jazz op tv, radio en internet
Ook dit jaar doet mediapartner NPS weer rechtstreeks verslag van het festival op radio, televisie, internet en het digitale themakanaal Cultura24. Radio 6 start op donderdag 8 juli met een live-uitzending vanaf het North Sea Jazz Gala, waar Waylon en Al Green het festival muzikaal openen. Vanaf vrijdag zendt Radio 6 dagelijks sfeerverslagen, interviews en live muziek uit tussen 14.00 en 01.00 uur. Op televisie presenteren Andrew Makkinga, Sylvana Simons en Winfried Baijens grote namen uit soul, world, jazz en funk, met (onder voorbehoud) onder anderen Norah Jones, Marcus Miller, Dianne Reeves, Earth, Wind & Fire, Caetano Veloso, Herbie Hancock, Ornette Coleman, Lee Fields, Swamp Dogg, Macy Gray, Ben Harper en Stevie Wonder. Aanvullend op de radio- en televisie-uitzendingen maakt de NPS een North Sea Jazz Festival Special op radio6.nl. De programmering van het digitale themakanaal Cultura24 staat al vanaf vrijdag 2 juli in het teken van North Sea Jazz. Kijk hier voor meer informatie en uitzendtijden. ]]> Redactie TRIXIE WHITLEY VERVANGT BLACK DUB OP GENT JAZZ 2010-06-21T21:44:00+02:00 2010-06-21T21:44:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.1010 TRIXIE WHITLEY VERVANGT BLACK DUB OP GENT JAZZ Trixie Whitley zakt op 18 juli dan toch af naar Gent. Whitley zal er met een eigen project met guests het Gent Jazz Festival 2010 afsluiten TRIXIE WHITLEY VERVANGT BLACK DUB OP GENT JAZZ
Trixie Whitley zakt op 18 juli dan toch af naar Gent. Whitley zal er met een eigen project met guests het Gent Jazz Festival 2010 afsluitenLanois raakte onlangs betrokken bij een zwaar verkeersongeval. Door het ongeval werd de volledige Black Dub tournee afgelast, alsook het optreden op 18 juli, de slotdag, van Gent Jazz.

Trixie Whitley is praktisch in de studio geboren. In 1987 kwam ze in Gent ter wereld, als dochter van de in 2005 overleden muzikant Chris Whitley. Het gezin verhuisde naar New York, waar ze veel tijd doorbracht met haar vader in verschillende studio´s. Trixie leerde tal van instrumenten bespelen, waaronder drums, gitaar, piano en werd bovenal gezegend met een fantastische soulvolle stem. Ze tekende net een wereldwijde deal met Jive records en verkocht bij haar vorige passage in België vlot De Roma en de Handelsbeurs uit.

Voor meer informatie www.gentjazz.com ]]> Rene DE PLOCTONES ZIJN ZEKER GEEN MIETJES 2010-06-24T11:23:00+02:00 2010-06-21T21:22:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.1000 De Gigant, Apeldoorn - 18 juni 2010 Door Jacques Los met archieffoto's van Hans Speekenbrink De Boy Edgar prijs heeft gitarist Anton Goudsmit en zijn Ploctones geen windeieren gelegd. Met behulp van het actieve MCN (Muziek Centrum Nederland) en de even actieve manager René de Rooij is een speellijst georganiseerd die zijn weerga niet kent. Liefst een kleine vijftigtal concerten heeft de groep te spelen in de periode 7 mei tot en met 16 januari 2011 in zowel jazzcafé’s met prozaïsche namen als Zeezicht, Thembi en Schuttershof, gerenommeerde jazzpodia als BIMHuis, De Toonzaal, SJU en Paradox, jazzfestivals o.a. North Sea en Laren Jazz en een aantal poppodia waaronder De Kelder, Het Bolwerk en Gigant. Anton Goudsmit Ploctones Efraim Trujillo
De Gigant, Apeldoorn - 18 juni 2010
Door Jacques Los met archieffoto's van Hans Speekenbrink

De Boy Edgar prijs heeft gitarist Anton Goudsmit en zijn Ploctones geen windeieren gelegd. Met behulp van het actieve MCN (Muziek Centrum Nederland) en de even actieve manager René de Rooij is een speellijst georganiseerd die zijn weerga niet kent. Liefst een kleine vijftigtal concerten heeft de groep te spelen in de periode 7 mei tot en met 16 januari 2011 in zowel jazzcafé’s met prozaïsche namen als Zeezicht, Thembi en Schuttershof, gerenommeerde jazzpodia als BIMHuis, De Toonzaal, SJU en Paradox, jazzfestivals o.a. North Sea en Laren Jazz en een aantal poppodia waaronder De Kelder, Het Bolwerk en Gigant.Dat de Ploctones ook op de poppodia zeer succesvol opereren bleek tijdens hun optreden in het Apeldoornse Gigant. Helaas niet voor een massaal publiek, maar voor een zestigtal enthousiaste toehoorders. De groep, naast Anton Goudsmit bestaande uit tenorsaxofonist Efraïm Trujillo, bassist Jeroen Vierdag en drummer Martijn Vink, opende resoluut en stevig met het funky ‘Short Cuts’. De toon was gezet. Funk in optima forma met gierende solo’s van zowel Goudsmit als Trujillo en een ‘steady’ en ‘groovy’ ritme van bas en drums.

Na dit verpletterende begin was het even tijd om wat gas terug te nemen. De ballad ‘Time remembered’ van pianist Bill Evans werd stijlvol en subtiel uitgevoerd en bleek dan ook meteen het meest jazzy nummer te zijn. Nadien werd weer ingezet op de jazzgelieerde invloeden als pop, rock, r&b, blues, latin en funk en met door Goudsmit gecomponeerde nummers die ludieke titels hebben als: Kont, Rrrita en Paalangst.

Jeroen Vierdag Ploctones Martijn Vink

Zowel Trujillo als Goudsmit zijn meer dan uitstekende solisten en inspireren mekaar in aanstekelijke solo-duetten. Tenorist Trujillo heeft een krachtig geluid en improviseert zeer vaardig eigentijds in zowel het hoge- als lage register. Hij is een energieke blazer die zijn inspiratie haalt uit de latere Coltrane speelwijze. Van Goudsmit is bekend dat zijn ziel en zaligheid verbonden is aan de gitaar. Virtuoze single notes en akkoorden improvisaties wisselen elkaar af en maken zijn solo’s gevarieerd, spannend en swingend. Zijn manier van spelen is zowel fysiek als psychisch zeer uniek.

De kracht van de Ploctones is de inzet, de tomeloze speelenergie, het zichtbaar enthousiaste samenspel, de mix van jazz, improvisatie en invloeden uit de rock, blues, latin en funk en is daarom niet alleen geschikt voor de jazzpodia en festivals maar ook voor de poppodia. Frisse, krachtige, heftige moderne jazz met eigentijdse invloeden dat is wat ze produceren, de Ploctones, het zijn beslist geen mietjes! ]]> Redactie DON MENZA, EEN TENORSAXOFONIST VAN WERELDKLASSE 2010-06-17T19:55:00+02:00 2010-06-17T19:50:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.128 In 1948 brak tenorsaxofonist Stan Getz door met een fameuze solo in de ballad ‘Early Autumn’. Het is een compositie van Ralph Burns. Getz was toen één van de ‘Four Brothers’ in het orkest van Woody Herman. De ‘Four Brothers’ (een compositie van Jimmy Giuffre) waren - naast Getz - Herbie Steward, Zoot Sims en Serge Chaloff . Twintig jaar later speelde tenorsaxofonist Don Menza een even spraakmakende solo in ‘Channel Suite nr.1’ – compositie van Bill Reddie – in de bigband van drummer Buddy Rich. Getz’ beroemdheid heeft Don Menza bij lange na niet geëvenaard. Door Jacques Los Menza, die in 1936 in Buffalo geboren is, was vijftien toen hij een plaat van Gene Ammons hoorde. Hij was zo onder de indruk dat hij besloot saxofonist te worden. Hij is autodidact. In het midden van de vijftiger jaren zat hij in het leger in Duitsland en speelde hij in de ‘7th Army Band’. In die band zaten musici als Don Ellis, Leo Wright, Lex Humphries, Cedar Walton, Lanny Morgan en Eddie Harris. In 1960 speelt hij een dik jaar in het orkest van Maynard Ferguson. Hij componeert en arrangeert dan ook voor het orkest en wordt een gerespecteerd bandlid. Hij krijgt – evenals het merendeel van de orkestleden – alle mogelijkheden van Ferguson zich te ontwikkelen. De Ferguson band was verre van een commercieel orkest, het was een echte jazz- en muzikanten band. Dat betekende tegelijk dat er niet altijd honorarium kon worden uitbetaald.
In 1948 brak tenorsaxofonist Stan Getz door met een fameuze solo in de ballad ‘Early Autumn’. Het is een compositie van Ralph Burns. Getz was toen één van de ‘Four Brothers’ in het orkest van Woody Herman. De ‘Four Brothers’ (een compositie van Jimmy Giuffre) waren - naast Getz - Herbie Steward, Zoot Sims en Serge Chaloff .
Twintig jaar later speelde tenorsaxofonist Don Menza een even spraakmakende solo in ‘Channel Suite nr.1’ – compositie van Bill Reddie – in de bigband van drummer Buddy Rich. Getz’ beroemdheid heeft Don Menza bij lange na niet geëvenaard.

Door Jacques Los

Menza, die in 1936 in Buffalo geboren is, was vijftien toen hij een plaat van Gene Ammons hoorde. Hij was zo onder de indruk dat hij besloot saxofonist te worden. Hij is autodidact. In het midden van de vijftiger jaren zat hij in het leger in Duitsland en speelde hij in de ‘7th Army Band’. In die band zaten musici als Don Ellis, Leo Wright, Lex Humphries, Cedar Walton, Lanny Morgan en Eddie Harris.

In 1960 speelt hij een dik jaar in het orkest van Maynard Ferguson. Hij componeert en arrangeert dan ook voor het orkest en wordt een gerespecteerd bandlid. Hij krijgt – evenals het merendeel van de orkestleden – alle mogelijkheden van Ferguson zich te ontwikkelen. De Ferguson band was verre van een commercieel orkest, het was een echte jazz- en muzikanten band. Dat betekende tegelijk dat er niet altijd honorarium kon worden uitbetaald.Daarom besluit Menza zijn financiële geluk bij Stan Kenton te zoeken. Die verbintenis duurt slechts zes weken. Het geld was wel in orde, maar zijn muzikale inbreng en soloruimte was erg beperkt. In 1964 vertrekt hij naar Duitsland en speelt dan in het orkest van Max Greger. Hij maakt in 1965 in München zijn eerste plaatopname op het label SABA, ‘Morning Song’ met o.a. Pierre Favre (drums), Rick Kiefer (trompet) en Günter Lenz (bas). Wellicht is deze plaat thans nog leverbaar op CD op MPS Records.

In zijn Duitsland periode doet hij veel studio werk en speelt hij met lokale jazzmusici in jazzclubs, in het bijzonder ‘Domicile’ in München. In 1966 verschijnt, wederom op SABA, het album ‘First Light’. In 2003 is dit album op CD verschenen op het label P-Vine Records. Op dit album speelt hij naast tenorsaxofoon, ook sopraansax en fluit. Hij is werkelijk één van de meest onderschatte saxofonisten. Gelet op zijn energieke en virtuoze speelwijze en masculiene toonvorming is dat onbegrijpelijk. Hij is een hardbop speler pur sang. Hij bezit een ongekende techniek en articuleert zijn vaak razendsnelle loopjes zeer duidelijk. Op deze plaat zijn ‘Collage’, ‘Samba de Rollins’ en ‘Groove Blues’ hier sprekende, of liever, klinkende voorbeelden van. Op de meeste nummers wordt Menza bijgestaan door de lyrische trombonist Frank Rossolino.

In 1968 keert Menza terug naar de States. Hij vestigt zich aan de Westkust en wordt één van de belangrijkste solisten in het orkest van Buddy Rich. Hier breekt hij enigermate door met de beroemde ‘Channel Suite nr.1’ solo. In kringen van jazzkenners wordt zijn naam gevestigd. Vanaf de jaren ’70 is hij veelvuldig in de platenstudio’s te vinden en speelt hij in de bigbands van Buddy Rich, Louie Bellson, Woody Herman en leidt hij zijn eigen orkest. Hij componeert en, vooral, arrangeert veel en geeft muzieklessen. Incidenteel maakt hij tournees naar Europa om als gast bij bigbands te spelen, ondermeer in Duitsland en Zweden.

Als componist, arrangeur en musicus maakt hij veel commerciële platen met o.a. Paul Williams, José Feliciano, Sergio Mendes, Bette Midler, Leonard Cohen, Donna Summer en Pat Boone. Ook is hij erg actief met het schrijven van filmmuziek. De schoorsteen moet roken, nietwaar! Zijn studio werkzaamheden dragen er niet toe bij dat de doorbraak bij het grote (jazz) publiek voor hem is weggelegd. Over zijn studio werk zegt hij het volgende: “ I’ve played on a lot of rock and roll records. I’ve played solo’s that in a million years people wouldn’t think it was me. I turn into a chamelon. You can imagine that I needed a break, to go out and play some jazz again.”

Onder eigen naam heeft hij een bescheiden aantal albums uitgebracht. O.a. drie bigband platen ‘Burnin’ op ‘Real Time’, ‘Menza Lines’ op ‘Jazzed Media’ en ‘Voyage’ op SWR/Hänssler Classic. Behalve reeds genoemde ‘Morning Song’ en ‘First Light’ heeft hij de volgende combo platen gemaakt; ‘Horn of Plenty’ op Voss Records, ‘Hip Pocket’ op Palo Alto en ‘Live at Claudio’s op Sackville.

In 1987 wordt op CD het in 1979 verschenen sextet album ‘Horn of Plenty’ uitgebracht. Het sextet bestaat uit Bill Reichenbach, trompettist Chuck Findley, pianist Frank Strazzeri, bassist Frank De La Rosa en drummer John Dentz. Het is een keurige, wat saaie mainstream plaat geworden. Netjes gearrangeerd op een ‘West Coast’ manier. De solo’s van Menza echter zijn ‘hors concours’. Vooral in zijn eigen snelle nummers – ‘Tonawanda Fats’ en ‘Intrigue’ – gaat hij furieus te keer. Hij keert de sax van binnen naar buiten en vice versa. Gierend van het lage naar het hoge register en ook weer omgekeerd. Dit alles gaat gepaard met een enorme techniek.

In de jaren ’80 speelt hij mee op enkele combo CD’s van Louie Bellson. Vooral ‘Joe Segal’s Jazz Showcase’ op het label Concord is een aanrader. In 1987 is drummer Louie Bellson veertig jaar in de muziek werkzaam. Omdat te vieren wordt er in de ‘Jazz Showcase’ een live-recording gemaakt. Het is evident dat Bellson’s favoriete saxofonist (Menza) deel uit maakt van het kwartet waarin verder nog bassist John Heard en pianist Larry Novak.

Sonny Stitt’s ‘Sonny Side’ en de standards ‘I hear a rhapsody’ en ‘Cherokee’ zijn typische up-tempo stukken. Menza voelt zich in dergelijke snelle nummers als een vis in het water. Dankzij zijn fenomenale techniek soleert hij soepel en swingend door de schema’s. Hij wordt daarbij zeer stuwend door Bellson begeleid. Duke Ellington’s ballad ‘Warm Valley’ krijgt een gloedvolle vertolking van de prachtig en beheerst, met reminiscenties aan Ben Webster, blazende Menza. Meesterschap wordt gemeten aan de interpretaties van de ballads. Menza slaagt ook wat dat betreft met glans. De enigszins onbekende Larry Novak blijkt een zeer goed pianist te zijn, zowel solistisch als begeleidend.

Dat Don Menza een saxofonist van wereldklasse is getuigen de onderstaande You Tube filmpjes. De Norrbotten Big Band uit Zweden met een krachtige solo van Menza over de akkoorden van Cherokee in 1991 en “Groovin’ hard’ met Menza als solist en leider van de WDR Big Band (1990)

Cherokee
Groovin Hard ]]> Redactie the hague jazz groot succes 2010-06-17T23:39:00+02:00 2010-06-15T16:00:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.556 The Hague Jazz, vrjdag 11 juni 2010 Door Frits Lagerwerff met beeld van Fred van Wulften In juli 2005 beleefde het North Sea Jazz Festival zijn laatste Haagse editie, in het tegen Scheveningen gelegen Congresgebouw. Onderhandelingen over voortzetting van dit grootse jazzevenement waren vastgelopen, met de Haagse overheid die de afbraak had voorgesteld van de Statenhal. Dit kolossale betonblok werd tijdens Northsea weliswaar voor grote soul- en popacts benut, maar buiten drie dagen jazzfestival kon hier nauwelijks een bloemencorso, missverkiezing, carnaval of nachtelijke wielerwedstrijd worden geboekt: te duur, groot, kaal, ongezellig. Paul Acket, stichter van het NSJF, heeft in 1976, bij het eerste festival voor het neutrale adjectief North Sea gekozen, zodat hij bij eventueel trammelant naar Noordwijk (Huis ter Duin)of Rotterdam (Ahoy) zou kunnen uitwijken, met behoud van de festivaltitel en op posters dezelfde wind in bolle zeilen. Steve Turre Jimmy Heath Randy Weston
The Hague Jazz, vrjdag 11 juni 2010
Door Frits Lagerwerff met beeld van Fred van Wulften

In juli 2005 beleefde het North Sea Jazz Festival zijn laatste Haagse editie, in het tegen Scheveningen gelegen Congresgebouw. Onderhandelingen over voortzetting van dit grootse jazzevenement waren vastgelopen, met de Haagse overheid die de afbraak had voorgesteld van de Statenhal. Dit kolossale betonblok werd tijdens Northsea weliswaar voor grote soul- en popacts benut, maar buiten drie dagen jazzfestival kon hier nauwelijks een bloemencorso, missverkiezing, carnaval of nachtelijke wielerwedstrijd worden geboekt: te duur, groot, kaal, ongezellig.
Paul Acket, stichter van het NSJF, heeft in 1976, bij het eerste festival voor het neutrale adjectief North Sea gekozen, zodat hij bij eventueel trammelant naar Noordwijk (Huis ter Duin)of Rotterdam (Ahoy) zou kunnen uitwijken, met behoud van de festivaltitel en op posters dezelfde wind in bolle zeilen.Na groot gedonder met de Haagse overheid – waarbij de kantonrechter zelfs over de festivaltitel moest beslissen – verhuisde het Delftse impresariaat Mojo het festival richting Ahoy, dat in 2006 direct vol liep. De ingekakte Rotterdamse jazzsituatie beleefde daaromheen een fikse upswing van een volle week, terwijl de Haagse jazzscene tot passief provincialisme zou vervallen.
Althans, zo leek het. In de hofstad werd binnen een seizoen echter een tweetal initiatieven ontwikkeld, dat de aandacht trok: The Hague Jazzfest en Pure Jazz, twee meerdaagse manifestaties rond de zomermaanden. Kennelijk heeft deze complexe, innerlijk concurrerende constructie de nodige sponsorhanden niet opeen gekregen. Hoe ’t ook zij, per omgaande zijn Jazzfest en Pure in elkaar geschoven, tot vreugde van overheden, de zakenwereld en jazzfans van binnen- en buiten Den Haag. Ruud Wijkniet, sinds vijf jaar initiator, heeft een fijn festival gerealiseerd, The Hague Jazz, in het tot World Forum omgedoopte Congresgebouw.

Prompt leeft de Haagse scene weer een beetje op, met opwarmingsconcerten in de binnenstad, waarbij mondharmonica fenomeen Toots Thielemans zelfs in het poplokaal Paard van Troje heeft geblazen. Opmerkelijk genoeg is het opgewarmde Haagse publiek nog niet massaal richting World Forum gekuierd, dat vrijdag toch een muzikale topavond beleefde. Hoe minder publiek, hoe meer muziek: het is enigszins pijnlijk voor organisatoren en sponsoren, maar The Hague Jazz leek vrijdag enigszins op Northsea 1976. Een massa muzikanten, daaromheen een relaxte schare intimi en jazzliefhebbers, die overal zittend konden genieten en in catering crapauds konden neerzakken. Opvallend elegant publiek ook, mooie vrouwen, snelle jongens onder kekke hoedjes, geen gekraakt plastic bekertje op vloeren te bekennen. Tegen fraaie, op wanden geprojecteerde foto’s begonnen wildvreemden elkaar te fotograferen. De prent van soulster Percy Sledge was het meest in trek. Diens glimmende knikkerpoort vormt nu de achtergrond van menige festivalimpressie op de schoorsteenmantel.

Bob Mintzer Joris Teepe Steve Turre

In artistiek opzicht waren vrijdagavond ook enkele kernaspecten opvallend. Jazz, generaties en leeftijd blijken fictieve begrippen te zijn, anarcho-liberaal, rekbaar qua connotatie, vloeiend, multi-interpretabel, sociale categorieën. Welke jazz bedoelt u? Wie is hier hip, wie is hier oud? Het spectrum van jazz is de laatste jaren ontegenzeglijk opgerekt. Tijdens The Hague Jazz waren bijvoorbeeld traditionele vormen van jazz beluisteren, evenals popjazz en electro groove swing, een op Ornette Coleman’s free funk gebaseerd concept. Let op, ze noemen dit electro: de slagwerker beukt een doormarcherend basisritme, gesteund door de basgitarist; deze groove wordt als basis gebruikt voor verschrikkelijk loos gaande, atonaal improviserende solisten op gitaren en blaasinstrumenten. Jeugdig jazzpubliek gaat hierbij wiebelend over de wenkbrauwen.
De Amsterdamse groep The Ex verwerft met deze opvatting wereldbekendheid. Tijdens The Hague Jazz ging de Oostenrijkse Parov Stellar Band met dit concept aan de haal, en ook New Cool Collective is door dit virus aangepakt, met Joost Kroon als dreunende klopgeest. Zelfs de ferm brushende Wolfgang Haffner, drummer van de beschaafde Duitser Till Brönner, liet met bassist Dieter Ilg een meeslepend stukkie electro horen, tot vreugde van het rondtrippend publiek. Till joeg zijn trompetgeluid nog even door een toonverdeler, eigenlijk een matige dramatische truc voor zo’n begenadigde trompettist. Till Brönner, onthoud die naam, vurig schallend, helder fraserend en articulerend, en hij verzorgt op aanvraag zelfs een mooi moppie Chet Baker vocaal.
Behalve Brönner’s trompetchorussen viel de presentatie op van een aantal oudere jazzhelden dat jongere generaties even de oren kwam wassen, aangaande voordracht, diepgang en pure swing. Jazz spelen lijkt minstens zo goed voor huid en hersenfunctie als bosbessen, aardbeien, tomatenpuree en spinazie. Toots Thielemans (88), pianist Randy Weston (84) en de tenoristen Jimmy Heath (83), Red Holloway (82), Benny Golson (81), Wayne Shorter (76) en Houston Person (75) sierden vrijdagavond de agenda. Zit bijna geen sleet op. Weston omspeelde met zijn trio zijn eeuwige composities, in een rauwe maar schilderachtige stijl die aan het spel van Earl Hines, Duke Ellington, Thelonious Monk en de Zuidafrikaan Abdullah Ibrahim refereert. Wie het gemist heeft: zie Randy Weston op You Tube.
Golson was bij Henk Meutgeert’s Jazz Orchestra of the Concertgebouw, het JOC, degelijk in vorm, maar hij werd qua tenorspel overtroffen door de piepkleine Jimmy Heath, die ooit een orkest met John Coltrane, Charlie Parker en Golson leidde. Van Heath ging de onvergetelijke compositie Gemini, met dwarsfluiten in de JOC rietsectie. Van Golson werd onder meer het stuk I Remember Clifford vertolkt, met een superbe, beweeglijke solo van trombonetalent Bert Boeren.
Wayne Shorter, ooit afgebeuld in het kwintet van drumgenie Art Blakey en opgebloeid bij Miles Davis, leidt reeds jaren een sensationeel trio. Pianist Danilo Perez, contrabassist John Patitucci en drumrevelatie Brian Blade spelen zich, improviserend in diverse sferen, uit de naad, waarbij good old Wayne spaarzame noten door zijn sopraan- en tenorsax weent. Massa’s fans krijgen de kriebels bij deze licht meditatieve aanpak, die steeds aan het einde van concerten met intense swing wordt doorbroken. Dit concert was historisch.
Red Holloway en Houston Person overtuigden eveneens, met swing en een gespierde stijl, bij het puike trio van pianist Rein de Graaff. Person, een voormalige soul jazz ster, beroemd door zijn samenwerking met organist Richard Groove Holmes en zangeres Etta Jones, heeft nog altijd een felle, aanvallende frasering, blazend alsof een slang hem de strot af bijt. Wie deze grootheid gemist heeft, bekome zijn sfeervolle cd Lost & Found (1977)met blueszanger Charles Brown. Hierbij staren wij zwijgend in de barbecue vlammen. Wellicht kunnen Holloway en Houston ook een keer gevraagd worden door het JOC, als gastsolisten. Het wordt dan wel erg warm in dit orkest.
Opvallend waren, op vrijdagavond, het hypervirtuoze septet van de Cubaanse pianist Chucho Valdes, met zus Mayra als Amerikaans getinte gospelblueszangeres, de eveneens tot moderne gospelblues bekeerde Liz McComb, de Schaduw Big Band van de Belgische Flat Earth Society, met twee alt blowende pubermeisjes in een Gil Evans-achtige setting, en het hardbop kwintet van Steve Turre. Deze 60-jarige trombonebeul, gesierd met een paardenstaart van anderhalve meter, wist de voormalige tenorgod Billy Harper mee te slepen in een afwisselende set. Ook bij deze Amerikanen was deze keer geen spoor van afgekloven routine te bekennen. ]]> Rene Warmte buiten warmte binnen 2010-06-14T17:12:00+02:00 2010-06-14T09:55:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.183 Door Harm Tiddens met beeld van Rosaria Macri (klik voor vergroting) Pinkster weekend, prachtig weer, en de champions league finale waren de verkeerde ingrediënten om de zaal in Lantaren Venster vol te krijgen zelfs voor het Yuri Honing Acoustic Quartet. De dertigtal hard core jazz liefhebbers werden echter ruim beloond voor hun aanwezigheid met een briljant concert. En omdat de muziek gespeeld door het kwartet voorlopig nog niet op CD te krijgen is kunnen de thuisgebleven jazz liefhebbers de schade voorlopig niet inhalen. Op de website van Yuri Honing staat ‘The Quartet is all about freedom, spiritualism, and time'. Ik zou daar intimiteit en subtiliteit aan toe willen voegen. Bij binnenkomst van de muzikanten gaf drummer Joost Lijbaart direct een statement af dat het een subtiel concert zou worden door zijn schoenen uit te trekken en daar zijn zacht tikkende horloge in te deponeren. Het werd inderdaad een subtiel concert met hele geleidelijke opbouw in zowel volume als in spanningsgraad van de muziek. Het kwartet vormt een hechte eenheid waarbij het totale geluid het hoogste doel is. Bij het 2e nummer speelde de karig gevulde zaal voor de bandleden al helemaal geen rol meer
Door Harm Tiddens met beeld van Rosaria Macri (klik voor vergroting)

Pinkster weekend, prachtig weer, en de champions league finale waren de verkeerde ingrediënten om de zaal in Lantaren Venster vol te krijgen zelfs voor het Yuri Honing Acoustic Quartet. De dertigtal hard core jazz liefhebbers werden echter ruim beloond voor hun aanwezigheid met een briljant concert. En omdat de muziek gespeeld door het kwartet voorlopig nog niet op CD te krijgen is kunnen de thuisgebleven jazz liefhebbers de schade voorlopig niet inhalen. Op de website van Yuri Honing staat ‘The Quartet is all about freedom, spiritualism, and time'. Ik zou daar intimiteit en subtiliteit aan toe willen voegen.

Bij binnenkomst van de muzikanten gaf drummer Joost Lijbaart direct een statement af dat het een subtiel concert zou worden door zijn schoenen uit te trekken en daar zijn zacht tikkende horloge in te deponeren. Het werd inderdaad een subtiel concert met hele geleidelijke opbouw in zowel volume als in spanningsgraad van de muziek. Het kwartet vormt een hechte eenheid waarbij het totale geluid het hoogste doel is. Bij het 2e nummer speelde de karig gevulde zaal voor de bandleden al helemaal geen rol meerJoost Lijbaart hoort tot de categorie van jazz drummers die zijn de uitdaging vooral vind in subtiliteit van de percussie geluiden. Pas bij het 5e nummer werden de brushes soms even vervangen door drumstokjes. De muziek was zo open en de akoestiek perfect dat zijn in de haast vallende shakers, stokjes, of schelpen als een lichte verstoring voelde. Joost Lijbaart zal zelfs die timing in zijn spel moeten integreren. Opvallend in het concert was ook de gedetailleerdheid van het geluid en de lijnen van de strak spelende Frans van de Hoeven. De bas was prachtig in balans met de andere instrumenten en de lijnen noot voor noot te volgen. Ook Wolfert Brederode (piano) ging vanaf het eerste nummer een intieme relatie met de Steinway van Lanteren Venster aan waarmee hij kromgebogen een eenheid vormde. Net als de anderen leek bij hem de uitdaging niet te zitten niet in razendsnelle loopjes maar juist in weglaten, weglaten, weglaten



De mooie solos van Wolfert werden dan ook niet beloond met het standaard applaus. Het publiek wilde de harmonie niet verstoren met geklap om een potentieel verkeerd moment. Het saxofoon spel van aanvoerder Yuri Honing heeft een prachtige timing waarbij elke noot even blijft hangen op de juiste plek en voor de juiste duur. Zijn warme geluid en muziek pakt je in en neemt je mee.. Geen toon acrobatie maar minimalistische toonkunst. Yuri wilde zelf de sfeer ook niet te veel verstoren met praten. Een enkele droge grap. Hij deelde mee dat hij het geven van titels van te spelen of gespeelde nummers maar overbodige informatie vindt. Misschien wel op dat moment maar neemt niet weg dat ik toch graag wilde weten van wie die prachtige nummers waren. Na het concert kwam ik van hem te weten dat de meeste nummers van zijn hand waren.
‘Less is more' staat hoog in het vaandel van het Yuri Honing Acoustic Quartet. Het kwartet gaat een indrukwekkende tournee tegemoet in Azië waaronder Korea! Hij vertelde me na het concert dat het heel goed gaat met zijn muziek internationaal. ‘Ik speel meestal in het buitenland en ben weinig te zien in Nederland. Ik had me daarom extra verheugd op dit concert, In eigen land, en slapen in mijn eigen bed'. Op mijn vraag waarom er nog geen CD is van het kwartet vertrouwde hij me toe: ‘Wat er binnen dit kwartet gebeurt is iets heel bijzonders en dat wil ik tot zijn recht laten komen met een goede overeenkomst met de geschikte platenmaatschappij'. Dus zijn ze weer in het land pak je kans! ]]> Redactie JIM HALL TRIO – VERSTILDE JAZZ MET EEN ONGEKEND LAAG VOLUME 2010-06-08T23:40:00+02:00 2010-06-08T15:05:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.992 Bimhuis, Amsterdam - 21 april 2010 Door Rene de Hilster Jim Hall is een bijzonder gitarist, zijn sideman werk bij Sonny Rollins, Art Farmer en Jimmy Giuffre bewezen aan het begin van de jaren zestig al dat Hall een fenomeen was. Met de bebop als basis sloeg Hall vele verschillende wegen in die uiteindelijk hebben geleid naar zijn unieke stijl waarin elke noot zijn betekenis heeft en het begrip kwaliteit prevaleert boven kwantiteit. Inmiddels heeft Jim Hall (1930) de respectabele leeftijd van 79 bereikt en die jaren zijn hem aan te zien. Het Bimhuis podium betrad hij door ouderdom krom geworden en al steunend op een stok. Zodra hij echter de gitaar ter hand neemt is van zijn leeftijd niets te merken en ook het aankondigen doet hij nog altijd alert en met veel droge humor. Natuurlijk heeft hij aan muzikale virtuositeit ingeboet maar daartegenover staat de enorme rust en beheersing waarmee zijn spel is doordrenkt. Jim Hall (fotograaf Louis Obbens) Scot Colley (fotograaf Hans Speekenbrink) Joey Baron (fotograaf Louis Obbens)
Bimhuis, Amsterdam - 21 april 2010
Door Rene de Hilster

Jim Hall is een bijzonder gitarist, zijn sideman werk bij Sonny Rollins, Art Farmer en Jimmy Giuffre bewezen aan het begin van de jaren zestig al dat Hall een fenomeen was. Met de bebop als basis sloeg Hall vele verschillende wegen in die uiteindelijk hebben geleid naar zijn unieke stijl waarin elke noot zijn betekenis heeft en het begrip kwaliteit prevaleert boven kwantiteit.

Inmiddels heeft Jim Hall (1930) de respectabele leeftijd van 79 bereikt en die jaren zijn hem aan te zien. Het Bimhuis podium betrad hij door ouderdom krom geworden en al steunend op een stok. Zodra hij echter de gitaar ter hand neemt is van zijn leeftijd niets te merken en ook het aankondigen doet hij nog altijd alert en met veel droge humor. Natuurlijk heeft hij aan muzikale virtuositeit ingeboet maar daartegenover staat de enorme rust en beheersing waarmee zijn spel is doordrenkt.Ter begeleiding had Hall twee muzikanten meegenomen waarmee hij al lange tijd actief is. Bassist Scott Colley (1963) speelt al jaren met de meester samen en dat is te horen. De samenwerking tussen bassist en gitarist was bijna telepathisch en vooral in de stukken waarin vrij werd geïmproviseerd leken de heren bestuurd te worden door hetzelfde brein.
Ook de interactie tussen drummer Joey Baron (1955) en Hall was meedogenloos goed. Baron zat de gitarist op de hielen zonder hem één moment te hinderen of in groot volume uit te pakken. Het was overduidelijk dat de heren een lang muzikaal verleden delen.

Zoals hierboven al gezegd is het gitaarwerk van Jim Hall ontdaan van alle virtuositeit. Geen notenpoeperij, maar juist die noten spelen waar het om draait. Dit leverde soms prachtig verstilde momenten op waarbij de muziek en de tijd stil leken te staan. De bijdragen van Jim Hall zijn soms dermate introvert en zacht dat ze bijna niet te horen waren. Voor het intro van het als tweede gespeelde All The Things You Are moest de luisteraar alle zeilen bijzetten om de met smaak gespeelde akkoorden van Hall te kunnen ontwaren. De rest van het optreden zou dit geluidsniveau niet veel overstijgen.

Hoe bijzonder Jim Hall ook speelde, de meest spannende solistische bijdragen kwamen van Scott Colley, die meer noten op zijn zang had en dynamischer te werk ging.
Bewondering ook voor Joey Baron die zowel solistisch als in de begeleiding de meest interessante muzikale interventies deed zonder “zijn stem” te verheffen.

Aan het einde van het optreden beloofde JIm Hall de volgende keer weer dansend het podium op komen. Tot dat moment hebben we dit prachtige concert.
Wilt u nog nagenieten of was u er niet bij? De VPRO heeft opnamen gemaakt en die zijn ergens in de toekomst via Radio 6 te beluisteren. ]]> Redactie CUBOP CITY BIG BAND & ROBERTO QUINTERO BRENGEN HET BIMHUIS IN TROPISCHE SFEREN 2010-06-08T15:39:00+02:00 2010-06-08T15:03:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.912 Bimhuis, Amsterdam - 2 juni 2010 Door Job Groot met foto's van Fred van Wulften In een bijna compleet gevuld Bimhuis treedt Lucas van Merwijk aan met zijn Cubop City Big Band. Hij neemt een aantal gasten mee: zangeres Yma America uit Venezuela, zanger Alberto Caisedo uit Colombia en meester-percussionist Roberto Quintero uit Venezuela. Herrezen uit de Latin-kelders zit de CCBB aan het begin van hun concertreeks ‘Otto Mundo’. Vanvond staat in het teken van ‘Musica Afro Venezolano’. Al direct bij de start spettert het herkenbare geluid van de formatie het podium af. De mensen op de eerste rij (waaronder uw verslaggever) vragen zich af of ze dit geweld zullen kunnen volhouden.
Bimhuis, Amsterdam - 2 juni 2010
Door Job Groot met foto's van Fred van Wulften

In een bijna compleet gevuld Bimhuis treedt Lucas van Merwijk aan met zijn Cubop City Big Band. Hij neemt een aantal gasten mee: zangeres Yma America uit Venezuela, zanger Alberto Caisedo uit Colombia en meester-percussionist Roberto Quintero uit Venezuela.
Herrezen uit de Latin-kelders zit de CCBB aan het begin van hun concertreeks ‘Otto Mundo’. Vanvond staat in het teken van ‘Musica Afro Venezolano’.

Al direct bij de start spettert het herkenbare geluid van de formatie het podium af. De mensen op de eerste rij (waaronder uw verslaggever) vragen zich af of ze dit geweld zullen kunnen volhouden.. Van Merwijk is midden op het podium geplaatst, vol in het licht en die plek verdient hij. Gedurende het concert neemt hij de rol aan van dienende leider van het gezelschap. Hij speelt met een glimlach van oor tot oor en geeft de nodige aanwijzingen. Hij vervult integer zijn rol van motor van de band. Een genot om naar te kijken en te luisteren.

De percussie torent boven al het blaasgeweld uit, mede door toedoen van Roberto Quintero die zich na drie nummers bij het gezelschap voegt. Hij geeft, samen met Marc Torro een staaltje weg van het bespelen van een typisch Venezolaans percussie-instrument: de marakas. Niet te vergeten de bescheiden percussionist Nils Fischer die als een machine zit te werken.

De muzikanten genieten van elkaars spel, er wordt veel gelachen, vooral onder de Zuid-Amerikanen op het podium. Vooral Quintero heeft veel gevoel voor show en dramatiek. Een genot om naar te kijken en te luisteren en daar is hij zich goed van bewust.

Veel van de arrangementen zijn van de hand van pianist Marc Bischoff. Hij maakt prachtig gebruik van de duidelijke indeling op het podium: trombones links, saxen rechts en de trompetten achteraan. Alle trommels en de bas in het middengedeelte. Het geluid is daarmee evenwichtig en dynamisch. Prachtige vragende saxlijnen, ronkende trombones die antwoord geven en spetterende trompetten die de punten zetten. De weinig aandacht vragende bassiste Mick Paauwe dendert als een diesel en houdt hard werkend de maat tussen alle trommels. Op haar baby-bass steelt ze de show.

Tussen al dit trommelgeweld zijn de solo’s van de blazers een welkome aanvulling op het geluid. Rolf Delfos op altsax, Rik Mol op trompet en Ilja Reijngoud op trombone springen er bovenuit. De zangers/dansers maken daarentegen op mij niet de overtuigende indruk zoals de rest van het gezelschap dat doet. Niet vanwege hun zang-en danskwaliteiten, hun uitstraling en communicatie met hun medemuzikanten. Het zit ‘em in de geluidsversterking van hun stemmen in combinatie met mijn plek op de eerste rij. Jammer. Dit lijkt mij niet nodig in het Bimhuis.

De Big Band met haar Zuid-Amerikaanse gasten werkt prachtig naar een climax toe. Een fabuleuze dwarsfluitsolo van Gert-Jan Binkhorst kan zich meten met de indrukwekkende patronen van Roberte Quintero op vier conga’s.
De groep verzorgt met enige sturing van Van Merwijk een ijzersterke toegift. Deze afsluitende Zuid-Amerikaanse medley met Paauwe op baby-bass en een sterke rol voor de zangers/dansers krijgt uiteindelijk bij het publiek de voetjes van de vloer.

Gelukkig is het buiten warm en is het verschil met de Bimhuis-temperatuur daardoor niet zo groot…. kunnen we buiten nog even in de Venezolaanse sfeer blijven hangen… ]]> Hans JEFF BALLARD TRIO, EEN UNIEKE COMBINATIE 2010-06-08T15:13:00+02:00 2010-06-08T15:00:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.909 Bimhuis, Amsterdam - 22 mei 2010 Tekst & Beeld door Louis Obbens De naamdrager van het concerterende trio is de New Yorker Jeff Ballard, zijn muzikale loopbaan startte hij bij niemand minder dan Ray Charles. Momenteel is Jeff Ballard, naast leider van bovenstaand trio, een vooraanstaand lid van het Brad Mehldau Trio, Joshua Redman Elastic Band en is hij de co-leider van Fly, een collectieve trio met Mark Turner en Larry Grenadier. Lionel Loueke, afkomstig uit het kleine West-Afrikaanse land Benin, heeft de afgelopen jaren, in het spoor van zijn mentor Herbie Hancock, een snelle opkomst meegemaakt. Loueke wordt door zijn leermeester een ‘muzikale schilder’ genoemd, die harmonische verfijning combineert met Afrikaanse ritmiek. Inmiddels heeft hij een solo carrière in gang gezet. Na het album ‘Karibu’ uit 2007, met medewerking van Herbie Hancock en Wayne Shorter, is inmiddels zijn tweede album op Blue Note uitgebracht, getiteld ‘Mwaliko’. Miguel Zenón, nog steeds inwoner van San Juan, Puerto Rico, studeerde aanvankelijk saxofoon in zijn eigen land. Pakte zijn muzikale ontwikkeling op in de Verenigde staten en is een van de oprichters van het befaamde SF-Jazz collectieve. Op zijn laatste album ‘Esta Plena’ slaat Zenón een brug tussen Jazz en ‘Plena Music’, afkomstig uit Puerto Rico. De CD werd unaniem uitgeroepen tot een van de beste Jazz releases van 2009 door onder andere The Village Voice, The Chicago Tribune, Jazz Times en kreeg een 5 sterren beoordeling in het Downbeat Magazine. Deze unieke combinatie van gelijkwaardige muzikanten slaagde erin de voor hen zo kenmerkende, oorspronkelijke stijl te laten samensmelten tot een natuurlijk klinkend muzikaal geheel.
Bimhuis, Amsterdam - 22 mei 2010
Tekst & Beeld door Louis Obbens

De naamdrager van het concerterende trio is de New Yorker Jeff Ballard, zijn muzikale loopbaan startte hij bij niemand minder dan Ray Charles. Momenteel is Jeff Ballard, naast leider van bovenstaand trio, een vooraanstaand lid van het Brad Mehldau Trio, Joshua Redman Elastic Band en is hij de co-leider van Fly, een collectieve trio met Mark Turner en Larry Grenadier. Lionel Loueke, afkomstig uit het kleine West-Afrikaanse land Benin, heeft de afgelopen jaren, in het spoor van zijn mentor Herbie Hancock, een snelle opkomst meegemaakt. Loueke wordt door zijn leermeester een ‘muzikale schilder’ genoemd, die harmonische verfijning combineert met Afrikaanse ritmiek. Inmiddels heeft hij een solo carrière in gang gezet. Na het album ‘Karibu’ uit 2007, met medewerking van Herbie Hancock en Wayne Shorter, is inmiddels zijn tweede album op Blue Note uitgebracht, getiteld ‘Mwaliko’. Miguel Zenón, nog steeds inwoner van San Juan, Puerto Rico, studeerde aanvankelijk saxofoon in zijn eigen land. Pakte zijn muzikale ontwikkeling op in de Verenigde staten en is een van de oprichters van het befaamde SF-Jazz collectieve. Op zijn laatste album ‘Esta Plena’ slaat Zenón een brug tussen Jazz en ‘Plena Music’, afkomstig uit Puerto Rico. De CD werd unaniem uitgeroepen tot een van de beste Jazz releases van 2009 door onder andere The Village Voice, The Chicago Tribune, Jazz Times en kreeg een 5 sterren beoordeling in het Downbeat Magazine.

Deze unieke combinatie van gelijkwaardige muzikanten slaagde erin de voor hen zo kenmerkende, oorspronkelijke stijl te laten samensmelten tot een natuurlijk klinkend muzikaal geheel.Als kaders voor hun expressie werd gebruik gemaakt van zeer bekende nummers uit het Jazzmetier maar ter afwisseling werden ook eigen nummers gespeeld.
Het fundament voor deze symbiose werd gelegd door de zeer muzikaal en subtiel drummende Ballard. Zelden op luide wijze, maar effectief en licht tikkend op zijn bekkens, de snare-drum en de verschillende Afrikaanse tom-toms- versierd met dierenhuiden- werd luchtig maar meesterlijk het pad voor zijn medespelers uitgezet. De zeggingskracht van gitarist Loueke bleek veel groter te zijn dan hij bij Hancock heeft kunnen waarmaken. Zijn eigenzinnige, introverte, elektrische gitaarsound klinkt bijna akoestisch. Tevens slaagt Loueke erin zijn overwegend vrolijke, transparante, snelle gitaarlicks te laten afwisselen door lichtvoetig begeleidingswerk als bassist. Zijn Afrikaanse roots zijn altijd, prominent of op de achtergrond, aanwezig. De gitarist toonde zich melodieus en ritmisch en hij heeft ook een alleraardigste zangstem tot zijn beschikking. Miguel Zenón speelde, na een aanvankelijk voorzichtige start, met een warme vloeiende toon, technisch beheerst, zijn Afro-Caribische en Latijns-Amerikaanse ritmische concepten. Om ook incidenteel de vrije en avant-garde jazz niet uit de weg te gaan.



Het gehele optreden sprankelde en tintelde. Dit door toedoen van een unieke combinatie van instrumenten, een wederzijdse afhankelijkheid, de interpretaties van het gekozen materiaal en de gedurfd gespeelde solo’s. Meer dan indrukwekkend was het trio in Dolphy’s ‘Gazzolloni’ waarin de ‘constructieve vrijheid’ uit 1964 werd voorzien van moderne lyriek met een stevige verankering in de Bop en Blues. Het daarop volgende, door Coleman Hawkins onsterfelijk gemaakte, ‘Body and Soul’ kon op dat moment de vergelijking met de versie uit 1939 glansrijk doorstaan. Ultiem gespeelde weemoed op de Altsaxofoon, liefdevol afgewisseld door een omhelzing tussen gitaar en percussie. Het door Rodriguez gecomponeerde ‘Leyeda’ dartelde alle kanten op, van een Calypso naar een sensuele Ballad, overslaand naar een Marsje en vice versa, maar klonk desondanks evenwichtig en vanzelfsprekend.

Line-up:

Jeff Ballard: drums
Lionel Loueke: gitaar
Miguel Zenón: altsaxofoon ]]> Redactie RUUD BREULS & METROPOLE STRINGS - A SHADE OF BROWN 2010-05-30T21:56:00+02:00 2010-05-30T22:00:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.908 Label: T2 Entertainment Catalogusnr: PRCS2010034 Jaar: 2010 Website: www.T2entertainment.nl Waardering: **** Over het geven van tributes zijn de meningen verdeeld. De één vindt het herkauwen van die oude opnames zonde van de tijd en de jazz onwaardig. De ander vindt het juist een nuttige bezigheid die inzicht geeft in de roerige geschiedenis van de jazz. Label: T2 Entertainment
Catalogusnr: PRCS2010034
Jaar: 2010
Website: www.T2entertainment.nl
Waardering: ****



Over het geven van tributes zijn de meningen verdeeld. De één vindt het herkauwen van die oude opnames zonde van de tijd en de jazz onwaardig. De ander vindt het juist een nuttige bezigheid die inzicht geeft in de roerige geschiedenis van de jazz.Ikzelf behoor tot de laatste groep en wel hierom: Het spelen van repertoire van een groot muzikant verschaft je als musicus inzicht in de werkwijze van zo’n muzikaal icoon. Het onder de knie krijgen van het repertoire en de speelwijze van de betreffende muzikant (proberen te) doorgronden zijn een verrijking voor je eigen spel. Voor het publiek is een tribute vaak een feest der herkenning en bij zowel publiek als muzikanten wordt onder de neus gewreven hoe goed die opnamen toch zijn.
Het live houden van tributes juich ik dus zeker toe.

Een tribute op CD vastleggen is weer een ander verhaal. Zeker als het om een project gaat waarbij de arrangementen van een leeuwendeel van het geheel vormen. En dat laatste is bij de onderhavige tribute zeker het geval.

Clifford Brown & strings is zonder meer de mooiste trompet + strijkersplaat die er ooit opgenomen is. Daarbij is Clifford Brown voor elke trompettist een lichtend voorbeeld. Vele trompettisten dromen er dan ook van om ook die stukken te spelen begeleid door een setje strijkers.

Ruud Breuls maakte de droom werkelijkheid en op 25 juni 2008 stond hij op het Bimhuis podium met de strijkers van het Metropole orkest achter zich. De door Neal Hefti geschreven arrangementen waren door arrangeur Outi Tarkiainen onder handen genomen en gereed gemaakt voor de weelderige bezetting van de Metropole Strings (Clifford Brown moest het doen met een strijkkwartet). Tevens was binnen de arrangementen meer ruimte geschapen voor piano en bassoli. Breuls refereerde aan Clifford Brown maar speelde geheel zichzelf en blies de spreekwoordelijke sterren van de hemel. Het resultaat mocht er zijn en live was dit concert zeker een belevenis.

Die avond zijn er opnamen gemaakt en die zijn nu op CD uitgebracht. Laten we eerlijk zijn, ze doen het origineel niet voor altijd in de kast verdwijnen, maar alle stukken worden zo bekwaam uitgevoerd en met zoveel overtuiging gespeeld dat deze CD toch echt vier sterren verdiend. Zonder meer een waardig eerbetoon!
Rene de Hilster voor JazzPodium.com

Line Up:

Ruud Breuls - trompet
Hans Vroomans - piano
Frans van Geest - bas
Marcel Serierse - drums
& The Metropole Strings

Tracks:

1, Yesterdays; 2, Portrait Of Jenny; 3, Willow Weep For Me; 4, SMoke Gets In You Eyes; 5, What's New; 6, Laura; 7, Embraceable You; 8, Where Or When. ]]> Redactie NIEUWE DIMENSIES AANGEBOORD DOOR HET STEVE LEHMAN OCTET 2010-05-30T21:12:00+02:00 2010-05-30T18:18:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.932 Bimhuis, Amsterdam - 21 mei 2010 Tekst & beeld door Louis Obbens De vier maal door het toonaangevende jazzmagazine ‘Downbeat’ uitgeroepen rising star op de altsaxofoon deed voor de eerste maal in zijn carrière Europa aan. Dit vraagt allereerst om een korte introductie. Steve Lehman, geboren New Yorker (1978) is een instrumentalist, componist en inmiddels docent die zich beweegt in het volle spectrum van moderne, experimentele muziek. Naast Jazz schrijft Lehman composities voor grote orkesten en voor kamermuziek ensembles. Als instrumentalist bespeelt Lehman de altsaxofoon en de sopranino. Hij is verwant aan Anthony Braxton, Oliver Lake en met de moderne Indiërs uit New York: Vijay Iyer en Rudresh Mahanthappa. In zijn werk en studie richt hij zich op de ontwikkeling van computergestuurde modellen voor improvisatie. De improvisatie van Lehman vangt dus al aan voor het optreden. Via een analyse van een toon, worden uiteindelijk nieuwe harmonieën uitgewerkt.
Bimhuis, Amsterdam - 21 mei 2010
Tekst & beeld door Louis Obbens

De vier maal door het toonaangevende jazzmagazine ‘Downbeat’ uitgeroepen rising star op de altsaxofoon deed voor de eerste maal in zijn carrière Europa aan. Dit vraagt allereerst om een korte introductie. Steve Lehman, geboren New Yorker (1978) is een instrumentalist, componist en inmiddels docent die zich beweegt in het volle spectrum van moderne, experimentele muziek. Naast Jazz schrijft Lehman composities voor grote orkesten en voor kamermuziek ensembles. Als instrumentalist bespeelt Lehman de altsaxofoon en de sopranino. Hij is verwant aan Anthony Braxton, Oliver Lake en met de moderne Indiërs uit New York: Vijay Iyer en Rudresh Mahanthappa.
In zijn werk en studie richt hij zich op de ontwikkeling van computergestuurde modellen voor improvisatie. De improvisatie van Lehman vangt dus al aan voor het optreden. Via een analyse van een toon, worden uiteindelijk nieuwe harmonieën uitgewerkt.Op deze avond trad, op èèn uitzondering na, het gehele octet aan dat in 2008 aan de wieg heeft gestaan voor het album ‘Travail, Transformation and Flow’. In het Bimhuis werd Mark Shim vervangen door tenorrist Jeremy Viner. Aan de totstandkoming van het album is maar liefst anderhalf jaar gewerkt. De composities van dit relatief korte album, van ongeveer 40 minuten, stonden centraal bij het optreden. Verrassenderwijs en met enige gêne werd door Lehman halverwege het optreden aangekondigd dat de twee sets voor wat betreft de keuze van het repertoire nagenoeg gelijk aan elkaar zouden zijn. De variatie
moest gezocht worden in de uitvoering van de stukken.



Na de eerste klanken werd meteen duidelijk dat de immense voorbereidingstijd voor de uitvoering van deze muziek bittere noodzaak was geweest. Bij de eerste compositie drongen bedrieglijke frisse klanken op, die ritmisch werden beantwoord door tegendraadse klanken vanuit de andere blazers in het octet. Hierin werd virtuoos gebruik gemaakt van de klankkleuren van de individuele blaasinstrumenten, alsmede van de uiteenlopende combinaties die het octet, via het breed instrumentarium, voorhanden had. Hierbij werd subtiel de zware tuba en de iele klanken die de vibrafoon kent, in contrast met elkaar, op het geheel geplaatst. Slechts af en toe was ruimte voor een kort statement van een muzikant.



In een andere compositie werd pakkend gebruik gemaakt van het repetitieve vermogen dat in het thema opgesloten leek te liggen. Afwisselend beantwoord door zeer fragiel trompetspel en de oosterse lyriek van de altsaxofoon. Ook snelle stukken werden door het magistraal op elkaar ingespeelde collectief niet geschuwd, waarin de uiterst zinderend drummende Sorey ritmisch verwonderde. Slechts een keer werd een nummer gespeeld dat niet op de CD staat, maar wel in een andere groepssamenstellingen door de leider is beproefd. In tegenstelling tot de andere nummers, werd hierin langduriger, door respectievelijk Lehman en Viner, snel en geraffineerd, gesoleerd. Hierna was er weer volop ruimte voor de weldadige en uiterst ingenieuze combinatie van dynamische ritmiek en contrasterende harmonieën, waardoor nieuwe dimensies werden aangeboord. De vernieuwer Lehman slaagde er in om warmbloedige, ruimtelijke muziek te brengen die niet direct de nadruk legt op het aanboren van de directe emotie, maar zichzelf als het ware herontdekt en op inventieve wijze klanken verder uitdiept!

Line-up:

Steve Lehman: Altsaxofoon
Jeremy Viner: Tenorsaxofoon
Jonathan Finlayson: Trompet
Tim Albright: Trombone
Chris Dingman: Vibrafoon
Jose Davila: Tuba
Drew Gress: Contrabas
Tuyshawn Sorey: Drums ]]> Redactie KENNY GARRETT PRESENTS, EEN AVOND INSPIRATIELOZE FUNK 2010-05-27T19:47:00+02:00 2010-05-27T10:15:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.900 Bimhuis, Amsterdam - 20 mei 2010 Tekst & beeld door Louis Obbens Ooit, zo’n twintig geleden, was saxofonist Kenny Garrett de vaste en stabiele factor in de laatste ‘working‘ band van Miles Davis. Naast het bijtijds opvullen van de leemtes, die de broze meester soms noodgedwongen achterliet, vuurde hij traditionele, bop en spirituele solo’s, het publiek in. De vervlechting met Miles spaarzame sound uit die tijd vormde mede de basis voor het totale groepsgeluid. En niet op laatste plaats was het bepalend voor een juiste spanningsboog in de muziek. Kenny Garrett staat al enige tijd rotsvast op eigen benen. Hij heeft parels van albums achtergelaten en al even imponerend als meedogenloos de internationale podia beklommen. Kortom zijn status is onbetwist binnen de Jazz. In een uitpuilend en kolkend Bimhuis kon Kenny Garrett, ondanks de niet aflatende steun van een overwegend enthousiaste schare fans, deze status ditmaal niet waarmaken. Na een aardige start, kort refererend aan de oude meesters Coltrane en Miles, werd het optreden binnen een mum van tijd routinematig en eentonig.
Bimhuis, Amsterdam - 20 mei 2010
Tekst & beeld door Louis Obbens

Ooit, zo’n twintig geleden, was saxofonist Kenny Garrett de vaste en stabiele factor in de laatste ‘working‘ band van Miles Davis. Naast het bijtijds opvullen van de leemtes, die de broze meester soms noodgedwongen achterliet, vuurde hij traditionele, bop en spirituele solo’s, het publiek in. De vervlechting met Miles spaarzame sound uit die tijd vormde mede de basis voor het totale groepsgeluid. En niet op laatste plaats was het bepalend voor een juiste spanningsboog in de muziek.
Kenny Garrett staat al enige tijd rotsvast op eigen benen. Hij heeft parels van albums achtergelaten en al even imponerend als meedogenloos de internationale podia beklommen. Kortom zijn status is onbetwist binnen de Jazz.

In een uitpuilend en kolkend Bimhuis kon Kenny Garrett, ondanks de niet aflatende steun van een overwegend enthousiaste schare fans, deze status ditmaal niet waarmaken.
Na een aardige start, kort refererend aan de oude meesters Coltrane en Miles, werd het optreden binnen een mum van tijd routinematig en eentonig.Verantwoordelijk hiervoor was de keuze van Garrett om zijn muziek te laten opgaan in een inspiratieloze brei van funk, die wordt aangestuurd door een te eenzijdig aangebrachte groove. Met name de, bovenmatig hard en dominant spelende, drummer Nathan Webb zorgde ervoor dat de overwegend eendimensionaal klinkende solo’s van Garrett, net wanneer deze enige diepgang begonnen te krijgen, verloren gingen in het ritmisch geweld. De muziek deed zelfs meer denken aan een veredelde feestband dan aan een inventief improviserend collectief. In zijn duet met pianist Johnny Mercier was veiligheid troef zowel in thema als uitvoering. Het waren de twee enige deuntjes waarbij Garrett ‘spielerisch’ zijn sopraansax oppakte.

Na de pauze werd het funkpatroon onverminderd voortgezet, zonder de spanning en verrassing die in de muziek zo noodzakelijk is. Garrett nam in de tweede set uit het niets plaats achter de Fender Rhodes en speelde hierop onnodige noten. Maar ook zijn er spaarzame momenten, waar Garrett vol vuur en gepassioneerd solowerk liet horen en het zwaar aangezette drumwerk enigszins naar de achtergrond verdween.



In de toegift wordt het publiek getrakteerd op de traditionele afsluiter van Garrett waarbij een populair thema van ‘Happy People’ ontelbare malen wordt herhaald. Deze gekunstelde finale van opzwependheid, waarin het publiek hautain werd uitgenodigd tot participatie, was in wezen hemeltergend saai en een naar jazzmaatstaven onwaardige en arrogante gedragsuiting.

Line-up:

Kenny Garrett: alt- en sopraansaxofoon, Rhodes
Kona Khasu: bas
Jonny Mercier: synthesizer, Rhodes en Hammondorgel
Nathan Webb: drums ]]> Redactie MEESTERPIANIST HANK JONES OVERLEDEN 2010-05-23T02:18:00+02:00 2010-05-22T10:26:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.907 Afgelopen maandag (17 mei 2010( maakte de manager van Hank Jones bekend dat op zondag 16 mei de meesterpianist zijn laatste adem had uitgeblazen. Door Rene de Hilster "Ik probeer gelijkmatig te spelen," zei Jones met enige bescheidenheid over zijn stijl, die algemeen wordt beschouwd als de handhaving van de hoogste standaard voor het pianospelen binnen de jazz. "Ik neem niet te veel risico, Ik ga niet te ver weg van de melodie en probeer aan de oppervlakte te blijven. Ik wil dat de luisteraar begrijpt wat ik doe en probeer het tegelijkertijd interessant te houden. Hank Jones (foto Hans Speekenbrink)
Afgelopen maandag (17 mei 2010( maakte de manager van Hank Jones bekend dat op zondag 16 mei de meesterpianist zijn laatste adem had uitgeblazen.

Door Rene de Hilster

"Ik probeer gelijkmatig te spelen," zei Jones met enige bescheidenheid over zijn stijl, die algemeen wordt beschouwd als de handhaving van de hoogste standaard voor het pianospelen binnen de jazz. "Ik neem niet te veel risico, Ik ga niet te ver weg van de melodie en probeer aan de oppervlakte te blijven. Ik wil dat de luisteraar begrijpt wat ik doe en probeer het tegelijkertijd interessant te houden.In deze inspanningen is hij geslaagd, en dat is gedocumenteerd in meer dan 450 opnamen die de pianist maakte onder zowel eigen naam en als sideman.
Op 91 jarige leeftijd is Hank Jones algemeen erkend als, wat Joe Lovano noemt "een jazzparel”, een man met ervaring die de belichaming van de humor, warmte, elegantie, swing en scherpzinnigheid in de jazz is. Naast het respect van zijn collega's en het publiek, zijn Jones talrijke onderscheidingen ten deel gevallen, zoals een Grammy Lifetime Achievement Award and is hij “bijgezet” in Down Beat's Hall of Fame. Ook is hij benoemd tot Jazz Master of the National Endowment for the Arts.

Wie Hank Jones hoort voelt dat hier een bijzonder muzikant aan het werk is. Zijn fluwelen aanslag en melodische lijnen zijn direct herkenbaar. Volgens Jones zelf is hij vooral beïnvloed door Art Tatum (welke pianist niet?) maar naar mijn mening is het vooral Teddy Wilson die zijn stempel drukte op de het spel van de jonge Jones.
In zijn jonge jaren volgde Hank Jones klassieke pianolessen maar improviseren was eigenlijk al zijn ding. In zijn tienerjaren is hij actief in allerlei lokale bands in zijn woonplaats Detroit. Het is saxofonist Lucky Thompson die Hank Jones aan het eind van de dertiger jaren, middels een in het vooruit gesteld optreden, overhaalt om na New York City te komen.

Dat optreden is er nooit van gekomen maar wel werkt Jones al snel met veel jazzmusici van naam die zijn talent snel herkennen. De lijst van muzikanten waarmee Hank Jones in die jaren speelt liegt er niet om. Coleman Hawkins, Andy Kirk, Billy Eckstine, Lester Young, Ella Fitzgerald zijn daar maar een paar van. Als Jones half jaren veertig tot de “stal” van Norman Granz gaat behoren wordt de lange lijst nog veel langer. Hank Jones wordt herkend als een echte topbegeleider die nooit in de weg zit en altijd daar is waar hij nodig is. Hij krijgt bij Granz de kans om alle, dan actieve, jazzgrootheden te begeleiden en krijgt middels zijn werk met Charlie Parker en Dizzy Gillespie meteen een kijkje in de keuken van de bebop. Hank Jones is geen vernieuwer op zich maar hij voelt zich prima thuis in de bebop. Ook hoort hij Bud Powell en diens verworvenheden worden zonder moeite een onderdeel van zijn spel.

In de jaren vijftig is Hank een veelgevraagd sideman. Als huispianist voor het Savoy label speelt hij, vaak in gezelschap van drumgigant Kenny Clarke, vele platen vol als begeleider voor een keur aan solisten. Tussen de bedrijven door is hij op pad met Sarah Vaughan, Benny Goodman, Artie Shaw en de Adderleys (Nat en Cannonbal).
Het vele toeren en de constante stroom aan studiowerk gaan hem niet in de koude kleren zitten en doen Hank Jones besluiten om een “vaste” baan te nemen. Zo belandt hij aan het eind van de jaren vijftig in de CBS studio band. Een orkest dat menige TV uitzending van muziek voorziet.

Gelukkig verwaarloost hij zijn jazzroots niet en vinden we Jones met enig regelmaat in de studio. Veelal in gezelschap van de groten der aarden uit de jazzwereld. Er volgen sessions met Billie Holiday (Lady in Satin), John Coltrane (Bags and Trane), Dakota Staton (The Late, Late Show), Wes Montgomery (So Much Guitar), Roland Kirk (We Free Kings), Johnny Mathis and Bobby Darin.
Ook staat hij aan de wieg van het Thad Jones?Mel Lewis Orchestra.

Na 17 jaar CBS neemt hij afscheid en gaat aan het werk voor de Broadwayproductie Ain’t Misbehavin’. Dit theater stuk is gewijd aan het leven van pianist Fats Waller, een andere inspiratiebron van Hank Jones.
Na vijf jaar aan dit spektakel te hebben meegewerkt stopt Jones ermee om contractuele redenen.

Het fulltime jazzleven gaat dan voor Hank Jones weer beginnen, al is het aan het eind van de jaren zeventig niet de beste tijd om te leven van pure akoestische jazz. Jones gaat er stevig tegenaan en speelt een groot aantal concerten in clubs en concertzalen. Hij doet dat in verschillende bezettingen. Duo, trio, solo of als begeleider, het maakt hem niet uit. Ook gaat hij op pad met het Great Jazz Trio dat een veelfout aan bezettingen kent met onder meer Ron Carter, Buster Williams, Eddie Gomez, Tony Williams, Al Foster en Jimmy Cobb). Er is ook samnwerking met minder voor de hand liggende musici zoals Charlie Haden waarmee hij samenspeelt op Steal Away en met de Mandinka bandleader Cheick-Tidiane Seck waarvan de samenwerking is vastgelegd op het album Sarala.

Als de belangstelling voor jazz in de jaren tachtig weer aantrekt is Hank Jones één van de gewilde musici. Met enige regelmaat worden en albums met of van hem uitgebracht en ook heeft hij voldoende werk. Daarbij gaat hij “confrontaties” met de nieuwe generaties niet uit de weg zoals te horen is op een serie CD’s die hij met Joe Lovano maakte.

Tot vlak voor zijn dood is hij muzikaal actief gebleven, al moesten er de afgelopen jaren wel eens concerten worden gecanceld. Dit jaar zou hij nog op Jazz Middelheim spelen.

Hank Jones was de oudste en langst levende van de drie Jones Brothers. Trompettist Thad Jones (1923) overleed in 1986 en drummer Elvin Jones (1927) verliet ons in 2004. Ook is Hank één van de laatste typische Detroit pianisten. Alleen Barry Harris is nog actief.

Met het verscheiden van Hank Jones moet de jazz een muzikant van wereldformaat missen die het allemaal heeft meegemaakt en bij elke grote ontwikkeling binnen de jazz betrokken is geweest. ]]> Redactie KONONO NO.1, EEN OPVALLENDE NAAM, EEN OPVALLENDE BAND. 2010-05-22T15:05:00+02:00 2010-05-22T09:26:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.906 Bimhuis, Amsterdam - zondag 16 mei 2010 Door Rianne van Wulften met foto's van Fred van Wulften Al 20 jaar lang speelt Konono no. 1 door Kinshasa, de hoofdstad van Congo. Het begon allemaal op het platteland, waar ze voornamelijk de traditionele dansmuziek speelden. Toen Konono no.1 naar de stad wilde trekken om een grotere naam te krijgen ontstond er één probleem: Het geluid van Konono no 1. ging op in het rumoer van de stad, en was er daardoor maar één oplossing; het elektrisch versterken van het geluid. Hierdoor kregen de handpiano's (of hoor ik te zeggen mbira's) allemaal een eigen versterker waardoor er ongewild allerlei storingen en vervormingen ontstonden. Uiteindelijk was dit resultaat geweldig, want deze funky/elektro sound maakt wat Konono no.1 echt is.
Bimhuis, Amsterdam - zondag 16 mei 2010
Door Rianne van Wulften met foto's van Fred van Wulften

Al 20 jaar lang speelt Konono no. 1 door Kinshasa, de hoofdstad van Congo. Het begon allemaal op het platteland, waar ze voornamelijk de traditionele dansmuziek speelden. Toen Konono no.1 naar de stad wilde trekken om een grotere naam te krijgen ontstond er één probleem:
Het geluid van Konono no 1. ging op in het rumoer van de stad, en was er daardoor maar één oplossing; het elektrisch versterken van het geluid.
Hierdoor kregen de handpiano's (of hoor ik te zeggen mbira's) allemaal een eigen versterker waardoor er ongewild allerlei storingen en vervormingen ontstonden. Uiteindelijk was dit resultaat geweldig, want deze funky/elektro sound maakt wat Konono no.1 echt is.En dat lieten ze zeker horen, afgelopen die bewuste zondag in het Bimhuis. Zes muzikanten, met allemaal een eigen gemaakt instrument.
Het leek alsof Konono no.1 er even in moest komen. Misschien omdat het zondag was, of zijn wij zulke mix van monofonische geluiden gewoon niet gewend? Dat bleek, want de kracht van Konono no.1 was die eigen gemaakte sound die eigenlijk niet goed afgesteld leek te zijn.



De constante, langdurige ritmes brachten je in een soort trance, waardoor je zeker niet in je stoel kon blijven zitten. Dat gebeurde ook niet, want het publiek kwam steeds meer los en probeerde net zo soepel te dansen als Pauline Mbuka Nsiala. En dat was een mooi gezicht, want de rest van de band leek daardoor ook steeds meer uit z’n dak te gaan.
Iedereen had het naar zijn zin, ook al kon je er niks van verstaan.

Konono no.1 treedt nog de hele maand mei op verschillende plekken van Europa op. Dat hun naam maar bekend mag worden, want dat verdienen ze zeker.

Line up:

Pauline Mbuka Nsiala - vocals,
Makonda Mbuta - likembé,
Augustin Makuntima Mawangu - likembé,
Waku Menga - vocals,
Vincent Visi - percussion,
Ndofusu Mbiyavanga - percussion ]]> Redactie ROY HAYNES SPEELT NOG STEEDS ALS EEN JONGE GOD 2010-05-28T00:42:00+02:00 2010-05-08T21:21:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.995 Door Rene de Hilster met beeld van Hans Speekenbrink (klik voor vergroting) Op 13 maart van dit jaar (2010) heeft Roy Haynes de leeftijd van 85 jaar bereikt. De geboortedatum in zijn paspoort zal ongetwijfeld juist zijn maar wie hem bezig ziet en hoort kan dat toch moeilijk geloven. Hij heeft nog steeds zijn crispy sound en zijn “snap crackle” is ook nog steeds intact. Als een danser speelt hij om de beat heen maar ondertussen kan je om zijn time niet heen. ‘Theý called it a ride cymbal, so im riding the damm thing’ zei hij ooit over zijn bijzondere spel op het bekken. Binnen de jazzwereld is Roy Haynes een fenomeen. Hij heeft met iedereen gespeeld en heeft alle ontwikkelingen aan den lijve meegemaakt of was daar zelfs initiator van. Samen met Kenny Clarke, Max Roach, Big Sid Catlett en Art Blakey stond hij aan de wieg van het moderne jazzdrummen. Beboppioniers als Charlie Parker en Bud Powell hadden zijn telefoonnummer uit hun hoofd geleerd. Maar ook meestersaxofonist Lester Young deed vaak een beroep op Roy. In de jaren vijftig kwamen daar optredens en opnames met Thelonious Monk, Stan Getz, Sarah Vaughan en Sonny Stitt bij. In de jaren zestig was hij de vaste vervangen van Elvin Jones in het Coltrane quartet. Toen de fusion zijn intreden deed was Haynes ook in die stijl actief en ook was hij zijdelings te vinden in de meer vrijere vormen. Toch is de bebop hem in het bloed blijven zitten en dat is sinds hij zijn eigen bands leidt goed te horen. Roy Haynes photo Hans Speekenbrink Roy Haynes photo Hans Speekenbrink Roy Haynes photo Hans Speekenbrink

Door Rene de Hilster met beeld van Hans Speekenbrink (klik voor vergroting)

Op 13 maart van dit jaar (2010) heeft Roy Haynes de leeftijd van 85 jaar bereikt. De geboortedatum in zijn paspoort zal ongetwijfeld juist zijn maar wie hem bezig ziet en hoort kan dat toch moeilijk geloven. Hij heeft nog steeds zijn crispy sound en zijn “snap crackle” is ook nog steeds intact. Als een danser speelt hij om de beat heen maar ondertussen kan je om zijn time niet heen. ‘Theý called it a ride cymbal, so im riding the damm thing’ zei hij ooit over zijn bijzondere spel op het bekken.

Binnen de jazzwereld is Roy Haynes een fenomeen. Hij heeft met iedereen gespeeld en heeft alle ontwikkelingen aan den lijve meegemaakt of was daar zelfs initiator van. Samen met Kenny Clarke, Max Roach, Big Sid Catlett en Art Blakey stond hij aan de wieg van het moderne jazzdrummen. Beboppioniers als Charlie Parker en Bud Powell hadden zijn telefoonnummer uit hun hoofd geleerd. Maar ook meestersaxofonist Lester Young deed vaak een beroep op Roy. In de jaren vijftig kwamen daar optredens en opnames met Thelonious Monk, Stan Getz, Sarah Vaughan en Sonny Stitt bij. In de jaren zestig was hij de vaste vervangen van Elvin Jones in het Coltrane quartet. Toen de fusion zijn intreden deed was Haynes ook in die stijl actief en ook was hij zijdelings te vinden in de meer vrijere vormen. Toch is de bebop hem in het bloed blijven zitten en dat is sinds hij zijn eigen bands leidt goed te horen.David Wong Photo Hans Speekenbrink Roy Haynes photo Hans Speekenbrink Jaleel Shaw Photo Hans Speekenbrink

Net als drumcollega Art Blakey geeft hij in zijn eigen bands de kans aan jonge musici. Een aantal van zijn voormalige sideman zijn dan ook zelf een grote naam geworden (David Kikoski, Craig Handy, Ralph Moore, Ed Howard) of zijn bezig dat te worden (Marcus Strickland, Jaleel Shaw). Met zijn eigen bands geeft Haynes veelal een bloemlezing van zijn muzikaal verleden. Tijdens de sets komen er stukken voorbij van en/of gerelateerd aan bijvoorbeeld Thelonious Monk, Sarah Vaughan, Chick Corea, Charlie Parker, Bud Powell, Oliver Nelson, Pat Metheny of John Coltrane.

Ter ere van zijn 85ste verjaardag doet Haynes een tour waarbij hij ook twee keer in Nederland te horen was. Een levende legende aan het werk zien kan nooit kwaad en zo bezocht onze recensent Rene de Hilster zowel het concert in Lantaren/Venster als het concert in het Amsterdamse Bimhuis.

Lantaren/Venster - 1 mei 2010

Voor deze tour had Roy zijn Fountain of Youth band meegenomen. Dat was op zich niet helemaal correct want op de gelijknamige CD zijn saxofonist Marcus Strickland en bassist John Sullivan actief. In Rotterdam verschenen echter Jaleel Shaw (Alt & sopraansax) en David Wong (bas) op het podium samen met “oudgediende” pianist Martin Berejano.

Martin Berejano photo Hans Speekenbrink Roy Haynes photo Hans Speekenbrink Roy Haynes photo Hans Speekenbrink

Alle drie de jonge sideman mochten ter introductie een solostukje spelen. Daarna nam “Benjamin” Haynes het over en werkte in zijn introductie naar het door Charlie Parker bedachte intro van Star Eyes toe. In deze opener was het nog even wennen aan het geluid en de instrumenten. Alleen Roy had zijn eigen kit bij zich, bas en piano moeten zich tijdens een dergelijke toer behelpen met wat er voorhanden is. Star Eyes ging via een drumsolo naadloos over in Question & Answer, een stuk van Pat Metheny. De band kwam in deze zes-achter lekker op dreef en vooral Jaleel Shaw en David Wong lieten solistisch van zich horen. Daarna was het balladtime met een centrale rol voor Jaleel Shaw die op altsax een mooie versie speelde van de Gordon Jenkins compositie Goodbye. Tijd voor iets anders. Met een funky uitvoering van James, geschreven door Lyle Mays, liet Roy horen dat hij ook de hedendaagse ritmes goed beheerst.

Toen was echt wel tijd voor een praatje en de aankondiging van de basfeature Willow Weep For Me. Nadat David zijn technisch kunnen en zijn melodisch inzicht had getoond begon The Fountain Of Youth aan de twee stukken die het hoogtepunt van de avond zouden opleveren. Als eerste was dat Inner Trust van de hand van David KIkoski. Het thema werd door het gehele kwartet uitgewerkt maar in de solo’s trok Roy Haynes zich aanvankelijk even terug. Toen hij na een aantal chorussen (drie voor de liefhebbers) zich weer in beweging zette was de ontlading zo groot dat er siddering door de zaal heen ging. In de pianosolo herhaalde hij dit grapje nogmaals en topte het geheel af met een fenomenale drumsolo.
Mr PC was het sluitstuk van deze avond. Alle remmen gingen nog eens los. Het stuk eindigde in de bassolo en na een speech van de drummeester was het concert ten einde. Nou ja, er kwam nog een toegift en dat werd Summer Night een werkje van Harry Warren.

Roy Haynes photo Hans Speekenbrink Jaleel Shaw photo Hans Speekenbrink Roy Haynes photo Hans Speekenbrink

Bimhuis – 2 mei

Vaak gaan toerende Amerikaanse bands met een standaard setlijst op stap die elk concert wordt gespeeld. Roy Haynes houdt blijkbaar van variatie want in het Bimhuis speelde hij een behoorlijk afwijkend programma. Het begon wel het zelfde. Alle musici speelde een solostukje en daarna riep de leider Bud Powell!!! Hiermee bedoelde hij de compositie die Chick Corea ooit opdroeg aan de gelijknamige pianist. Een bebopwerkje dus en een warmspeler want ook hier liep niet alles meteen even gesmeerd. Dat ging in Dave Brubeck’s In Your Own Sweet Way al een stuk beter en leek de hele band te smullen van de medium groove. Het als derde gespeelde Sweet Song deed zijn naam eer aan en werd door de vier musici met veel gevoel gespeeld.

Question & Answer stond ook deze avond weer op het programma en kreeg een sidderende uitvoering waarin vooral Jaleel Shaw flink loos ging. Na zoveel muzikaal geweld kan je alleen nog maar rustig aan doen en op voorstel van Haynes speelde de band nogmaals een ballad. Dat werd I Can’t Get Started, ooit bekend geworden door Bunny Berigan. Dat deze trompettist/zanger in Nederland gekend en ook nog beluisterd werd verbaasde Roy Haynes hogelijk. Tijdens zijn afsluitende speech sprak hij zijn verbazing hierover uit. Daarna kwam de vraag wat er nog gespeeld moest worden.

Rene de Hilster drumming with Roy Haynes photo Hans Speekenbrink Roy Haynes and Rene de Hilster photo Hans Speekenbrink Roy Haynes photo Hans Speekenbrink

Uw recensent riep enthousiast Green Chimmeys, een voorstel dat wederom verbazing opriep bij Haynes. Naar aanleiding van mijn voorstel vroeg Haynes welk instrument ik speelde. Drums was mijn antwoord en de meester reageerde met ‘How dare you’ en wees meteen naar zijn drums, of ik ff een stukje wilde spelen… Ik heb een paar maten rhythm gespeeld en ben toen weer keurig op mijn plaats gaan zitten. Ondertussen was Haynes op zoek naar een zangeres. Die diende zich echter niet aan en begon het gezelschap aan Green Chimmeys als uitsmijter van een zeer geslaagd optreden. Na een staande ovatie kon een toegift niet uitblijven en dat werd wederom Summer Night.

Voor wie de concerten gemist heeft. Roy Haynes toert de komende zomer met Chick Corea langs een aantal zomerfestivals. Op zowel het North Sea Jazz Festival als Gent Jazz is hij te beluisteren.

Foto's zijn allen van het Bimhuis optreden ]]> Hoofdredactie JOHN SCOFIELD - KRACHT EN FINESSE SAMENGEBRACHT DOOR ÉÉN MAN! 2010-05-05T04:45:00+02:00 2010-05-03T19:32:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.994 Cultuurpodium De Boerderij, Zoetermeer Door Louis Obbens met beeld van Hans Speekenbrink (klik voor vergroting) Het cultuurpodium ‘De Boerderij’ is een podium dat zich, naast het organiseren van Dance-nights, theater en cabaret, in het brede spectrum van de popmuziek begeeft. Hierbij is opvallend genoeg veel ruimte voor fusionmuziek opgenomen. Zo staan er de komende maanden nog optredens gepland van Mike Stern ft Richard Bona, Dave Weckl & Bob Malach, George Duke, Jeff Lorber group ft Will Kennedy, Jimmy Haslip & Eric Marienthal en Robben Ford & Bill Evans. Waarschijnlijk is deze aandacht voor fusion er debet aan dat het Jazz Quartet van John Scofield op het affiche van de Boerderij stond aangekondigd als John Scofield Group. What’s in a Name? John Scofield foto Hans Speekenbrink Bill Stewart foto Hans Speekenbrink John Scofield foto Hans Speekenbrink

Cultuurpodium De Boerderij, Zoetermeer
Door Louis Obbens met beeld van Hans Speekenbrink (klik voor vergroting)

Het cultuurpodium ‘De Boerderij’ is een podium dat zich, naast het organiseren van Dance-nights, theater en cabaret, in het brede spectrum van de popmuziek begeeft. Hierbij is opvallend genoeg veel ruimte voor fusionmuziek opgenomen. Zo staan er de komende maanden nog optredens gepland van Mike Stern ft Richard Bona, Dave Weckl & Bob Malach, George Duke, Jeff Lorber group ft Will Kennedy, Jimmy Haslip & Eric Marienthal en Robben Ford & Bill Evans. Waarschijnlijk is deze aandacht voor fusion er debet aan dat het Jazz Quartet van John Scofield op het affiche van de Boerderij stond aangekondigd als John Scofield Group. What’s in a Name?Ben Street foto Hans Speekenbrink John Scofield foto Hans Speekenbrink John Scofield foto Hans Speekenbrink

Na omzwervingen in de Funk, Rock, Soul-Jazz en het recentelijke R&B project Piety Street, keerde Scofield terug naar de onversneden gitaarmuziek, in de Post-Bop stijl. Dat John Scofield moet worden gerekend tot "de grote drie" van de huidige jazz gitaristen - samen met Pat Metheny en Bill Frisell - werd eens te meer aangetoond.

In een afwisselend optreden, waarin vaak nieuwe, ijzersterke, eigen composities werden afgewisseld met standards, waaronder ‘ Wouldn’t You en ‘I Want To Talk about You’, illustreerde Scofield dat hij, buiten zijn virtuoze gitaarspel, een verhaal kan vertellen. De basis van zijn authentieke stijl zijn de sterke melodielijnen afgewisseld met pakkende akkoordpatronen. Het geproduceerde gitaargeluid kenmerkt zich door de altijd aanwezige lichte ‘sustain’ en zijn oorspronkelijke ‘catchy’ geluid. Dit zeer unieke gitaargeluid werd ditmaal gebracht op een fundament van de zeer gedreven en sterk spelende ritmesectie, samengesteld door bassist Ben Street en drummer Bill Stewart. Deze rotsvaste tandem zorgde ervoor dat Scofield zijn meesterlijk improvisatietalent kon tonen en de stukken als het ware binnenste buiten kon keren. Dit in een dynamisch en muzikaal samenspel.

John Scofield foto Hans Speekenbrink John Scofield foto Hans Speekenbrink John Scofield foto Hans Speekenbrink

Ondanks de aanwezigheid van de onbekende en wisselvallig presterende Latin-pianist, Michael Eckroth, waren de meeste ogen gericht op de solist Scofield. Gedrenkt in de Blues, Funk en Bop excelleerde de meester-gitarist in groovende uptempo stukken; vette, lome blues; vrije muziek en gevoelige ballads. Scofield liet langdurige fantasierijke solo’s horen die geen moment verveelden. Melodisch en harmonisch inventief, tijdig gas en volume terugnemend, buitengewoon aards spelend, zonder effectbejag. Noot na noot betekenisvol ingekleurd door speelse vervormingen, verschoven tonen en fraaie omlijstingen. Per definitie expressief, zowel in bijna exploderende krijsende snelle bochten als in de delicate down-tempo-stukken. Kracht en finesse opgesloten in het spel van één persoon.

Line-up:

John Scofield : elektrische gitaar
Michael Eckroth; piano en keyboards
Ben Street: contrabas
Bill Stewart: drums ]]> Rene VICTOR DÉMÉ BRENGT BIMHUIS TOT LEVEN 2010-05-05T04:50:00+02:00 2010-05-03T19:27:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.993 Amsterdam, Bimhuis - 25 april 2010 Door Rianne van Wulften met beeld van Fred van Wulften Mooie pakken, twee gestemde kora’s, en een halve sinaasappel? De bandleden van Victor Démé zijn er helemaal klaar voor. Met een mooi, rustig intro nemen de bandleden je mee naar West-Afrika; BurkinaFaso, waar Victor Démé geboren en getogen is. ”On y va!” roept deze sympathieke man, waaraan het plezier van top tot teen te zien is. De bandleden twijfelen geen moment, en brengen de mandingomuziek gelijk naar voren.
Amsterdam, Bimhuis - 25 april 2010
Door Rianne van Wulften met beeld van Fred van Wulften

Mooie pakken, twee gestemde kora’s, en een halve sinaasappel?
De bandleden van Victor Démé zijn er helemaal klaar voor. Met een mooi, rustig intro nemen de bandleden je mee naar West-Afrika; BurkinaFaso, waar Victor Démé geboren en getogen is. ”On y va!” roept deze sympathieke man, waaraan het plezier van top tot teen te zien is. De bandleden twijfelen geen moment, en brengen de mandingomuziek gelijk naar voren.Vier prachtige Afrikaanse instrumenten, waarvan de kora en de calabash (de halve sinaasappel) er het meest uitspringen. De kora is een West-Afrikaans harp, met heldere soms wat oosterse klanken. Terwijl de calabash een zwaar basgeluid heeft, wat een soort van “bonk” effect geeft.
Ondertussen, als Victor een praatje maakt met het publiek (“Je ne parle pas l’anglais”), wisselen de twee broers Ali Diarra en Salif Diarra nonchalant
van instrument. Alsof het appeltje eitje is, spelen op een calabash…



Het was mooi om te zien hoe de bandleden met vier verschillende, soms “tegenstrijdige” matensoorten, elkaar helemaal aanvulden. En Victor? Die zingt wel door met zijn krachtige stem, met af en toe de neiging tot overschreeuwen. Naarmate de avond vorderde werd het steeds gezelliger, het publiek moest gaan staan en dat gaf een leuke sfeer. Victor ging helemaal in de muziek op, en hij genoot van het publiek.

Respect voor deze man die vroeger in het atelier van zijn vader als kleermaker werkte en s’avonds de underground clubs afging om te kunnen spelen. Victor werd steeds bekender in plaatsen als Ouagadougou en Ivoorkust en won verschillende talentenwedstrijden. En in 2007 kwam zijn eerste album “Victor Démé” uit, de rest is geschiedenis zoals dat zo mooi wordt gezegd.
Na dit optreden kunnen we haast niet wachten op zijn volgende album!

Line-up:

Victor Démé - zang/gitaar,
Ali Diarra - percussie,
Salif Diarra - kora,
Moussa Diabate - bas,
Youssouf Diabate - gitaar ]]> Rene NORTH SEA JAZZ 2010 BIED EEN STAALKAART VAN DE HEDENDAAGSE MUZIEK 2010-04-30T19:44:00+02:00 2010-04-30T17:10:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.991 Door Rene de Hilster Woensdag 28 april presenteerde North Sea Jazz Festival directeur Jan Willem Luyken vol trots de Line Up voor de 35ste editie van het inmiddels grootste Indoor festival ter wereld. Als headliners een paar opvallende namen dit jaar met als grootste opvaller de altijd wat festivalschuwe Sonny Rollins. Een andere opvallende troef is freejazzpionier Ornette Coleman , dit jaar de Artist In Residence en daardoor dagelijks op het festival te bewonderen. Op popgebied is de aanwezigheid van icoon Stevie Wonder zeker zeer noemenswaardig. Vrijdag 9 juli De eerste festivaldag kent naast een aantal grote namen op crossover/pop gebied zeker ook een aantal namen die menig jazzhart sneller doen kloppen. Eén van die namen is die van klarinettist Buddy DeFranco, hij speelt met het Rein de Graaff trio een set in de Madeira. In diezelfde zaal is Lee Konitz te horen in gezelschap van tenorsaxofonist David Sanchez en een avontuurlijk trio onder leiding van Ethan Iverson.
Door Rene de Hilster

Woensdag 28 april presenteerde North Sea Jazz Festival directeur Jan Willem Luyken vol trots de Line Up voor de 35ste editie van het inmiddels grootste Indoor festival ter wereld. Als headliners een paar opvallende namen dit jaar met als grootste opvaller de altijd wat festivalschuwe Sonny Rollins. Een andere opvallende troef is freejazzpionier Ornette Coleman , dit jaar de Artist In Residence en daardoor dagelijks op het festival te bewonderen. Op popgebied is de aanwezigheid van icoon Stevie Wonder zeker zeer noemenswaardig.

Vrijdag 9 juli

De eerste festivaldag kent naast een aantal grote namen op crossover/pop gebied zeker ook een aantal namen die menig jazzhart sneller doen kloppen. Eén van die namen is die van klarinettist Buddy DeFranco, hij speelt met het Rein de Graaff trio een set in de Madeira. In diezelfde zaal is Lee Konitz te horen in gezelschap van tenorsaxofonist David Sanchez en een avontuurlijk trio onder leiding van Ethan Iverson.Andere niet te missen acts zijn zanger KUrt Elling, het tentet van Chris Potter en het dubbele trio van Joshua Redman. Voor wie wil bijbetalen is het concert van Dianne Reeves een aanrader alsmede het concert van Artist In Residence Ornette Coleman met als speciale gasten Joshua Redman en Charlie Haden.

Zaterdag 10 juli

Ook de zaterdag kent NSJF op het gebied van de echte jazz een paar mooie concerten. Natuurlijk is Ornette Coleman er weer en nu met zijn quartet. Een andere aanrader is Bobby Hutcherson & The Cedar Walton trio. Hutcherson is zonder twijfel één van de beste vibrafonisten die jazz ooit gekend heeft. Cedar Walton is een hardbop pianist pur sang die bij vele jazzgrootheden te horen is geweest. Aan het eind van de avond is er een concert van pianoreus Kenny Barron met als gastsolist de al eerder genoemde David Sanchez. Dit is zeker een act om naar uit te kijken.

Zondag 11 juli

Sonny Rollins is natuurlijk de headliner voor zondag. Hij is op deze laatste festivaldag als eerste te horen in de Amazon. Diezelfde dag staat er nog een andere tenorheld op het programma namelijk Joe Lovano. Samen met het trio van McCoy Tyner verzorgt Lovano een concert in de Hudson. Een andere grootheid is bassist Ron Carter die met zijn Golden Stryker trio, met Mulgrew Miller en Russell Malone, naar het festival komt.

Dit is slechts een kleine greep uit het zeer uitgebreide aanbod. In het programma zijn ook nog twee thema’s verwerkt: Global Brooklyn NY waarin een aantal muzikanten uit deze New Yorkse wijk hun eigenzinnige muziek voor het voetlicht brengen en Hyperrhythm een thema gewijd aan de elektronische muziek waarbij ook computers een hoofdrol spelen.

Alle informatie over het totale programma, de bezettingen en de kaartverkoop is te vinden op de site van het North Sea Jazz Festival 2010. ]]> Rene John Scofield Jazz Quartet laat publiek Bimhuis genieten 2010-04-26T20:06:00+02:00 2010-04-26T20:06:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.990 Bimhuis, Amsterdam – 19 april 2010 Door Hans Zilverberg met beeld van Fred van Wulften Wie de naam John Scofield hoort, denkt aan een van de grote gitaristen van deze tijd. Samen met Pat Metheny en Bill Frisell vormt Scofield de top drie van de jazzgitaar. John Scofield heeft een geheel eigen stijl en sound ontwikkeld. Zijn meesterlijke improvisaties zitten vol creatieve vondsten. Dat in combinatie met zijn unieke soud maken hem een bijzonder gitarist. Daarnaast straalt hij passie uit en kan hij zelf intens genieten van zijn spel. Kortom, hij is een lust voor het oor. Daar stroomt het elke zaal voor vol en dat was maandagavond in het Bimhuis dan ook niet anders.
Bimhuis, Amsterdam – 19 april 2010
Door Hans Zilverberg met beeld van Fred van Wulften

Wie de naam John Scofield hoort, denkt aan een van de grote gitaristen van deze tijd. Samen met Pat Metheny en Bill Frisell vormt Scofield de top drie van de jazzgitaar. John Scofield heeft een geheel eigen stijl en sound ontwikkeld. Zijn meesterlijke improvisaties zitten vol creatieve vondsten. Dat in combinatie met zijn unieke soud maken hem een bijzonder gitarist. Daarnaast straalt hij passie uit en kan hij zelf intens genieten van zijn spel. Kortom, hij is een lust voor het oor. Daar stroomt het elke zaal voor vol en dat was maandagavond in het Bimhuis dan ook niet anders.John Scofield , geboren in Ohio, had al snel een gitaar in handen en heeft die niet meer losgelaten. Zijn ontwikkeling ging van rhythm & blues via postbop naar jazzfunk. Hij speelde met grootheden als Gerry Mulligan, Chet Baker, Billy Cobham, Charles Mingus en Miles Davis. Waar hij ook speelde, zijn indringende speelstijl en eigenzinnige composities dwongen bewondering af.

John Scofield kwam met Bill Stewart (drums), Ben Street (contrabas) en pianist Michael Eckroth naar het Bimhuis. Ze lieten er geen gras over groeien, want ze gingen meteen voortvarend van start met het swingende nummer “Hive”.
Scofield’s melodische improvisaties zijn karakteristiek voor zijn muziek.
Hij zoekt altijd de complexe lijnen op, afgewisseld met zeer vloeiend melodische spel.
En juist die bewust gekozen contra-melodische noten en sprongen in octaven zorgen voor een spannende improvisatie waarbij de gebaande paden regelmatig worden verlaten. De ritmesectie dient daarbij als het baken in de woelige zee. Wat Scofield ook doet, zij zorgen voor een veilig vangnet. Als de baas klaar is met soleren mogen zijn sideman de nodige solistische meters maken. Dat was aan drummer Bill Stewart en bassist Ben Street wel besteed. Zij zorgden samen voor een geweldige ritmesectie met enorme passie, gevoel en energie. Vooral Bill Stewart sprong eruit met gave solo’s in een werkelijk flitsende stijl. Zijn solistische bijdragen werden luid gewaardeerd door het publiek. Bovendien dwong hij bandleider John Scofield, die de lijnen van de band uitzette, om er een schepje bovenop te gooien. Het was bijna een “gevecht op punten” dat door Scofield met zijn ervaring wel in zijn voordeel werd beslist, maar met zijn superstrakke ritmes, gevarieerde en inspirerende solo’s was Bill Stewart alom aanwezig!

Michael Eckroth Ben Street Bill Stewart

Tussen al dit geweld moest pianist Michael Eckroth zijn weg zien te vinden. Eerst nog enigszins bedeesd, maar na de pauze liet Michael zien dat hij zijn schroom van zich af had geworpen met vingervlugge en mooi uitgewerkte solo’s.
.
Vooral in het rustige nummer “My Foolish Heart” kreeg het publiek alle veelzijdigheid van John Scofield te zien. Ingetogen spel met indringende lijnen, jankende uithalen, dubbeltonen, verfijning in subtiele noten, alles zat in dit nummer. Prachtig! Bovendien was het een boeiend schouwspel want op momenten dat John zijn uitersten opzocht, ging dat gepaard met zeer karakteristieke mimiek en houdingen. Het publiek genoot en liet haar waardering regelmatig horen.
In de nummers “Ten Taken” en vooral in “Groove Elation” speelde de band werkelijk top. Prachtige solo’s van alle bandleden en Michael Eckroth begeleidde John en de anderen bij dit nummer met fraaie “Hammondachtige klanken” uit zijn keyboard.
De overgangen tussen de musici verliepen naadloos, daar zorgde John wel voor.
Hij behield constant het overzicht en gaf anderen voldoende ruimte voor hun solo’s.

Het laatste nummer “SteepleChase” was een wervelend slot van een puik concert.
Het uitgelaten publiek bedankte John en zijn band met een staande ovatie!
De toegift “Guinnes Spot” was eigenlijk niet meer nodig geweest. Het publiek had haar oordeel al gegeven. ]]> Rene Cobham, Engel & Noya laten de drums spreken 2010-04-21T13:25:00+02:00 2010-04-20T20:49:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.988 Bimhuis, Amsterdam - 17 april 2010 Tekst & beeld door Fred van Wulften (tekst bewerkt door Rene de Hilster) Een avond vol percussie zal niet voor iedereen een natte droom zijn maar voor drumliefhebbers was het smullen op vrijdag 17 april. Maar liefst drie slagwerkers op het podium met als headliner de onvolprezen Billy Cobham. Cobham, bekend van onder andere Miles Davis en Mahavishnu Orchestra, heeft niet alleen een grote naam maar torst ook een meer dan indrukwekkend groot en uitgebreid drumstel met zich mee, natuurlijk voorzien van een dubbele bassdrum. Zijn vakbroeder Rene Engel, die onder andere gespeeld heeft met Mike Stern, Herman brood en Hans Dulfer, heeft een even zo imposante opstelling. De bescheiden ogende percussieset van Nippy Noya lijkt hierbij in het niet te vallen. Dat stond zeker niet in verhouding tot zijn daden, zijn rol was binnen dit trio van cruciaal belang. Al voordat de heren één noot gespeeld hebben ben je eigenlijk al geïmponeerd door de aanblik van de opstelling en kwantiteit van de diverse slagwerkattributen terwijl het echte spektakel nog moet beginnen!
Bimhuis, Amsterdam - 17 april 2010
Tekst & beeld door Fred van Wulften (tekst bewerkt door Rene de Hilster)

Een avond vol percussie zal niet voor iedereen een natte droom zijn maar voor drumliefhebbers was het smullen op vrijdag 17 april. Maar liefst drie slagwerkers op het podium met als headliner de onvolprezen Billy Cobham. Cobham, bekend van onder andere Miles Davis en Mahavishnu Orchestra, heeft niet alleen een grote naam maar torst ook een meer dan indrukwekkend groot en uitgebreid drumstel met zich mee, natuurlijk voorzien van een dubbele bassdrum. Zijn vakbroeder Rene Engel, die onder andere gespeeld heeft met Mike Stern, Herman brood en Hans Dulfer, heeft een even zo imposante opstelling. De bescheiden ogende percussieset van Nippy Noya lijkt hierbij in het niet te vallen. Dat stond zeker niet in verhouding tot zijn daden, zijn rol was binnen dit trio van cruciaal belang.
Al voordat de heren één noot gespeeld hebben ben je eigenlijk al geïmponeerd door de aanblik van de opstelling en kwantiteit van de diverse slagwerkattributen terwijl het echte spektakel nog moet beginnen!Het draait deze avond om ritme en de eerste die op dit gebied van zich laat horen is Nippy Noya die een swingende beat neerzet. Vervolgens gaan beide drummers hiermee aan de haal. Zowel Engels als Cobham hebben een fenomenale techniek in huis en dat laten ze horen ook. Engel valt op door zijn snelheid en precisie. Cobham is ook snel maar heeft meer melodische finesse in zijn benadering. Alle drie de heren gaan geheel loos en men kan zonder meer stellen dat het drumfeest is begonnen.



Gedurende het gehele concert switchen de slagwerkers van instrument en weten een diversiteit aan klanken uit al dat slagspul te halen. Zo zien en horen we Rene Engel wisselen tussen zijn drumset en een drumbox en staat Billy Cobham zo nu en dan met een brede glimlacht zijn ritmisch vernuft op een divers aantal percussie instrument te botvieren.



Door vaak jonge kinderen wordt een stoel met enig regelmaat als percussie instrument gebruikt. Het kan ook andersom. Billy Cobham had een exotisch stuk percussie gekocht omdat deze zo lekker zat. Nippy Noya bracht de meesterdrummer op andere gedachten, legde het één en ander uit en even later zaten alle drie de heren gezamenlijk op zo’n “zittrommel” te spelen.

Alleen maar drums & percussie lijkt een teistering voor het oor en kan wat saai worden op den duur. Daar was deze avond geen spraken van. Alle drie de heren speelden met veel vuur, inzet, humor en respect voor elkaar. Daardoor bleef het spannend en werd het geen showcase van techniek. Een mooie avond! ]]> Rene AARON GOLDBERG - HOME 2010-04-13T21:25:00+02:00 2010-04-13T21:23:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.987 Label: Sunnyside Catalogusnr: SSC1232 Jaar: 2009 Website: www.sunnysiderecords.com Waardering: ** Het is al lang geleden dat de gemiddelde jazzpianist zijn inspiratie bij Bud Powell vandaan haalde. Beboppiano dreigt een ‘lost art’ te worden. De hedendaags actieve pianist haal zijn inspiratie uit de lijn Bill Evans, Keith Jarett, Brad Mehldau en voegt daar nog een flinke scheut klassiek aan toe. Daar is op zich niets mis mee ware het niet dat alle pianisten zo ongeveer hetzelfde klinken. Label: Sunnyside
Catalogusnr: SSC1232
Jaar: 2009
Website: www.sunnysiderecords.com
Waardering: **


Het is al lang geleden dat de gemiddelde jazzpianist zijn inspiratie bij Bud Powell vandaan haalde. Beboppiano dreigt een ‘lost art’ te worden. De hedendaags actieve pianist haal zijn inspiratie uit de lijn Bill Evans, Keith Jarett, Brad Mehldau en voegt daar nog een flinke scheut klassiek aan toe. Daar is op zich niets mis mee ware het niet dat alle pianisten zo ongeveer hetzelfde klinken.Zo gaat ook Aaron Goldberg roemloos ten onder in de massa. Terwijl de man toch echt bewezen heeft dat hij kan spelen en zeker een eigen smoel heeft. Zijn werk als sideman bij Joshua Redman en onze eigen Joris Roelofs getuigd van smaak en een hang naar muzikaal avontuur. Daar is op zijn laatste CD Home echter niets van terug te vinden. Goldberg pingelt er lusteloos op los en de muziek dwarrelt als los zand door je handen. Er mist een muzikale noodzaak en spanning. Hiermee is Home vervallen tot een risicoloze plaat waar zelfs voor zijn super sideman geen eer aan te behalen valt.

Line Up:

Aaron Goldberg – piano
Reuben Rogers – bas
Eric Harland – drums
Mark Turner - tenor ]]> Rene CLAUDIA ACUÑA BAND, MOOIE STEM MAAR MUZIKAAL WEINIG UITDAGEND 2010-04-13T20:59:00+02:00 2010-04-13T20:58:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.986 Bimhuis, Amsterdam - 3 april 2010 Tekst & Beeld door Louis Obbens Na vele malen aangenaam verrast of juist bevestigd te zijn in live muziek, maakte deze keer teleurstelling van mij meester. Daarvoor was niet alleen de band van Claudia Acuña maar ook de zangeres zelfQA verantwoordelijk. De Chileense zangeres vond aansluiting bij de Jazzmuziek, na aanvankelijk te hebben gekozen voor het zingen van Folk en Pop. Een belangrijke inspiratiebron was ‘The Voice’ Frank Sinatra. Noodzakelijkerwijs trok zij naar New York, na wat verkenningen in haar geboorteland. Binnen de grote jazz gemeenschap van The Big Apple maakte ze snel kennis met Jason Lindner. Ze stond onder het mentoraat van niet de minste zangeressen zoals Abbey Lincoln en Diana Reeves. Ongeveer 5 jaar na haar komst in NYC verscheen, in de jaren 90, haar eerste CD op het Verve label: ‘Wind from the South’. Inmiddels drie releases verder stond zij dan in het Bimhuis. Bij binnenkomst was al vrij snel duidelijk, vanwege het gemis van de vleugel op het podium, dat de op het affiche aangekondigde, Jason Lindner, die avond zou ontbreken. Omtrent de reden werd door de zangeres geen enkele mededeling gedaan
Bimhuis, Amsterdam - 3 april 2010
Tekst & Beeld door Louis Obbens

Na vele malen aangenaam verrast of juist bevestigd te zijn in live muziek, maakte deze keer teleurstelling van mij meester. Daarvoor was niet alleen de band van Claudia Acuña maar ook de zangeres zelfQA verantwoordelijk. De Chileense zangeres vond aansluiting bij de Jazzmuziek, na aanvankelijk te hebben gekozen voor het zingen van Folk en Pop. Een belangrijke inspiratiebron was ‘The Voice’ Frank Sinatra. Noodzakelijkerwijs trok zij naar New York, na wat verkenningen in haar geboorteland. Binnen de grote jazz gemeenschap van The Big Apple maakte ze snel kennis met Jason Lindner. Ze stond onder het mentoraat van niet de minste zangeressen zoals Abbey Lincoln en Diana Reeves. Ongeveer 5 jaar na haar komst in NYC verscheen, in de jaren 90, haar eerste CD op het Verve label: ‘Wind from the South’. Inmiddels drie releases verder stond zij dan in het Bimhuis.

Bij binnenkomst was al vrij snel duidelijk, vanwege het gemis van de vleugel op het podium, dat de op het affiche aangekondigde, Jason Lindner, die avond zou ontbreken. Omtrent de reden werd door de zangeres geen enkele mededeling gedaanJason Lindner is niet alleen een begenadigd pianist maar draagt mede bij aan de muzikale reis die Acuna heeft doorgemaakt. Hij is tevens als musical director verantwoordelijk voor de arrangementen en het aanbrengen van de verbindende harmonieën tussen Latin en Jazz.

De afwezigheid van Jason Lindner deed zich met name in de eerste slaapverwekkende set gelden. De overwegend in het Spaans gezongen liederen van de componist Victor Jara waren simpel gezegd te eenduidig in compositie en uitvoering. Er zat nauwelijks spanning of magie in de muziek. De ‘sidemen’ wisten de muziek nog wel te dragen maar ook solistisch brachten zij nauwelijks meerwaarde in de muziek aan. De finesse ontbrak!



In het tweede deel werd gelukkig met meer variatie en dynamiek gespeeld en nam de vaart in het optreden toe. De emotionele zeggingskracht, dat Acuna’ s sterke wapen zou moeten zijn, stelde teleur. Misschien ook wel te wijten aan de overwegend zoetgevooisde teksten over de redding van de wereld en betere onderlinge verstandhoudingen. Acuña waagde het in deze set om ‘Don’t Explain’ van Billie Holiday te spelen. Prijzenswaardig maar ook risicovol, haar interpretatie kende weinig gevoel voor de Blues en een te kort schietend pathos.

Met de alt-stem van Claudia Acuña is eigenlijk niet zo veel mis. Deze is warm, soepel en klinkt puur en natuurlijk, zowel in het Spaans als in het Engels.

Line up:

Claudia Acuña: Zang
Juan ‘Jauncho’ Herarra: Gitaar
Edgardo ‘Yayo’ Serka: Drums
Carlos Henderson: Basgitaar ]]> Rene DE JAZZ OP THE HAGUE JAZZ 2010 2010-04-12T22:02:00+02:00 2010-04-12T21:19:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.985 Jazz op een jazzfestival is minder standaard dan je in eerste instantie zou denken. Grote festivals grossieren graag in bekende namen en als er dan ergens vier maten improvisatie in voorkomt kan het al snel jazz genoemd worden. Dat is zeker ook het geval met The Hague Jazz, de opvolger en kleine broer van het roemruchte North Sea Jazz in Den Haag. Natuurlijk moet er ook geld binnenkomen bij een dergelijke organisatie en in dezen kan men Ruud Wijkniet en zijn organisatie niets kwalijk nemen. Het gaat erom of de programmering in verhouding is en dat is bij de 2010 editie van The Hague Jazz op hoofdlijnen zeker het geval. Door Rene de Hilster Dat Kool & The Gang, Roger Hodgson en Candy Dulfer op 11 & 12 juni de diverse podia in het World Forum Convention Center bestormen is al breeduit in diverse media aan bod gekomen. Wij hier bij JazzPodium.com gaan voor de echte jazz acts. Muziek voor fijnproevers dus. Vrijdag 11 juni Vooral op vrijdag komt de liefhebber van Straight Ahead Jazz goed aan zijn trekken. De Allstar Jazz Jam kan je met een gerust hart links laten liggen, een te hoog fusion gehalte in deze groep en allstars stellen nog wel eens teleur. Nee, ik adviseer u om een kijkje te gaan nemen bij Randy Weston, letterlijk en figuurlijk een pianist van formaat. Jazz op een jazzfestival is minder standaard dan je in eerste instantie zou denken. Grote festivals grossieren graag in bekende namen en als er dan ergens vier maten improvisatie in voorkomt kan het al snel jazz genoemd worden. Dat is zeker ook het geval met The Hague Jazz, de opvolger en kleine broer van het roemruchte North Sea Jazz in Den Haag. Natuurlijk moet er ook geld binnenkomen bij een dergelijke organisatie en in dezen kan men Ruud Wijkniet en zijn organisatie niets kwalijk nemen. Het gaat erom of de programmering in verhouding is en dat is bij de 2010 editie van The Hague Jazz op hoofdlijnen zeker het geval.

Door Rene de Hilster

Dat Kool & The Gang, Roger Hodgson en Candy Dulfer op 11 & 12 juni de diverse podia in het World Forum Convention Center bestormen is al breeduit in diverse media aan bod gekomen. Wij hier bij JazzPodium.com gaan voor de echte jazz acts. Muziek voor fijnproevers dus.

Vrijdag 11 juni

Vooral op vrijdag komt de liefhebber van Straight Ahead Jazz goed aan zijn trekken. De Allstar Jazz Jam kan je met een gerust hart links laten liggen, een te hoog fusion gehalte in deze groep en allstars stellen nog wel eens teleur. Nee, ik adviseer u om een kijkje te gaan nemen bij Randy Weston, letterlijk en figuurlijk een pianist van formaat.Hij heeft veel Afrikaanse roots in zijn spel en combineert dat met een Monkiaanse benadering. Zijn bassist, Alex Blake, is een van de meest spectaculaire bassisten. Voordat u dat gaat zien bezoekt u nog even de zaal Miles’ Home waar JImmy Heath en Benny Golson, beide begenadigde tenorsaxofonisten en componisten, een concert geven samen met de Jazz Orchestra Of The Concertgebouw.
Daarna zult u een keuze moeten maken tussen het quintet van trombonist Steve Turre of het quartet van Bob MIntzer. Moeilijk, want beide zijn muzikanten van formaat en laten de jazzgeschiedenis doorklinken in hun spel. Tijd voor een versnapering heeft u nauwelijks want Wayne Shorter wacht! Deze gigant moet u zien al mist u dan wel een mooi sextet met Curtis Fuller, Eric Alexander en het Peter Beets trio. Vervolgens heeft u even tijd om uit te blazen. Na de nodige verfrissingen begeeft u zich dan naar Chet’s House 2 waar een ander Nederlands trio een stel Amerikanen begeleid. Houston Person, een tenorsax met een dijk van een toon, en Red Holloway, een zeer bleusy tenor, zullen zeker een spetterend einde aan uw dag blazen.

Zaterdag 12 juni

Ook op 12 juni zijn er weer keuzes te maken: of naar Wallace Roney en het Metropole orkest onder leiding van Maria Schneider of naar de Joris Teepe Big Band. Voor de Miles Davis liefhebbers zou ik Roney willen aanraden.
De hoogbejaarde altist Lou Donaldson is ook op het festival aanwezig en natuurlijk gaat u daar als rechtgeaard jazzliefhebber heen. Deze editie van The Hague Jazz wordt door u afgesloten met het Peter Beets trio featuring Reuben Rogers en Greg Hutchinson.

Centraal thema van dit jaar is Miles Davis. Tijdens diverse concerten wordt aandacht aan zijn muzikale erfenis besteed. Ook is er een unieke tentoonstelling met zeldzaam materiaal. Als klap op de vuurpijl brengt The Hague Jazz in samenwerking met Sony een unieke Miles Davis CD box uit.

Voor verdere informatie zie de website van The Hague Jazz. ]]> Rene RAVI COLTRANE WORDT ALSMAAR BETER 2010-04-06T22:36:00+02:00 2010-04-06T22:36:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.983 Bimhuis, Amsterdam - 19 maart 2010 Door Rene de Hilster met beeld van Hans Speekenbrink Het lijkt natuurlijk leuk om een beroemde papa te hebben, maar dan is het wel de vraag of het verstandig is om het zelfde beroep als vaderlief uit te gaan voeren. Als dan ook nog je moeder een beroemd muzikant is dan wordt het wel heel moeilijk. Voor Ravi Coltrane heeft het dan ook lang geduurd voordat hij zeker wist dat hij muzikant wilde worden. Toen hij daar, zo’n vijfentwintig jaar geleden uiteindelijk toch voor koos was het natuurlijk zaak voor hem om bij de muziek van zijn zeer beroemde vader weg te blijven. Maar ja, wie in de jazz zijn weg zoekt komt vroeg of laat John Coltrane tegen.
Bimhuis, Amsterdam - 19 maart 2010
Door Rene de Hilster met beeld van Hans Speekenbrink

Het lijkt natuurlijk leuk om een beroemde papa te hebben, maar dan is het wel de vraag of het verstandig is om het zelfde beroep als vaderlief uit te gaan voeren. Als dan ook nog je moeder een beroemd muzikant is dan wordt het wel heel moeilijk. Voor Ravi Coltrane heeft het dan ook lang geduurd voordat hij zeker wist dat hij muzikant wilde worden.

Toen hij daar, zo’n vijfentwintig jaar geleden uiteindelijk toch voor koos was het natuurlijk zaak voor hem om bij de muziek van zijn zeer beroemde vader weg te blijven. Maar ja, wie in de jazz zijn weg zoekt komt vroeg of laat John Coltrane tegen.Zo ook Ravi en met het toetreden tot de Saxophone Summit, als opvolger van Michael Brecker, werd hij dagelijks met de muzikale erfenis van zijn vader geconfronteerd. Dat was ondertussen geen last meer voor Ravi en hij wist de muziek van vader John een plaats te geven in zijn eigen benadering.

Met zijn eigen kwartet heeft de inmiddels 44 jarige Coltranezoon zijn eigen stem gevonden. Opvallend daarbij is dat hij qua intensiteit steeds meer op zijn vader gaat lijken al wijken de muzikale paden nogal uiteen.

Luis Perdomo

Zo ook in het Bimhuis op 19 maart. De eerste set begon met Nothing Like You van Bob Dorough. Coltrane begon rustig in duet met de drummer en werkte langzaam een spannende opbouw naar het thema uit. Eenmaal bij het thema aangeland gebruikte hij deze fragmentarisch gespeelde song als springplank voor een lange sidderende solo vol hoogtepunten. De rest van het kwartet volgde hem daarbij op de hielen en vulde de saxofoon escapades van de nieuwe Trane feilloos aan. Maar ze daagde de leider ook uit tot het nog verder opzoeken van de uithoeken van de song. Na een lange solo was Ravi klaar maar eigenlijk had je het gevoel dat hij nog tijden door had kunnen gaan.

In het daaropvolgende MIdsummer liet Ravi een solo horen vol lyrische intensiteit. Monk’s Epistrophy, ook gespeeld in de eerste set, was een orgie aan ritmische vernuftigheid en de daaropvolgende reeks eigen composities lieten qua ultieme muziekbeleving ook niets te wensen over.

Het concert van het Ravi Coltrane was van een zeer hoog niveau maar vooral de muzikale intensiteit was overdonderend. Als muzikant weet je na zo’n concert weer waarom je eigenlijk muziek maakt en kan je weer maanden vooruit op dit muzikale “shot”.

Line Up:

Ravi Coltrane – tenorsax
Luis Perdomo – piano
Drew Gress – bas
E. J. Strickland - drums ]]> Rene CHICK COREA, KURT ELLING, ORNETTE COLEMAN & PAT METHENY HEADLINERS OP GENT JAZZ 2010 2010-04-06T21:35:00+02:00 2010-04-06T21:34:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.981 Van 7 juli tot en met 18 juli wordt het Gent Jazz Festival gehouden. Net zoals tijdens de eerdere edities is er een scheiding in de echte Jazz! en de randverschijnselen, de zogenaamde Jazz? dagen met nadruk op het vraagteken. Ook dit jaar weer een mix van grote namen en lokaal talent op de affiche. Kurt Elling komt weer naar Gent, Chick Corea zal met zijn Freedom band (waarin verder Christian McBride, Roy Haynes en Kenny Garrett) acte de presence geven. Verder wordt het podium beklommen door grootmeesters als Stanley Clarke, Gilberto Gil en Ornette Coleman. Van Belgische bodem zullen de Chris Mendoza group, Pierre Vaiana, Steve Houben en uiteraard Toots Thielemans optredens verzorgen. Op de woensdag zal er traditie getrouw worden afgetrapt door de winnaar van Jong Jazz Talent Gent van het vorige jaar. In dit geval het trio De Beren Gieren. Verder zal er die avond een tribute worden gebracht aan Django Rheinhardt, hij zou dit jaar 100 jaar geworden zijn. Norah Jones sluit deze eerste avond af. Net als vorig jaar organiseert het festival gratis toegankelijke jamsessies die elke festivaldag plaatsvinden vanaf half twaalf in de middeleeuwse Trovakelder van het NH Hotel Gent Belfort aan het Gentse stadhuis. Voor verdere informatie kunt u terecht op de site van GentJazz. Van 7 juli tot en met 18 juli wordt het Gent Jazz Festival gehouden. Net zoals tijdens de eerdere edities is er een scheiding in de echte Jazz! en de randverschijnselen, de zogenaamde Jazz? dagen met nadruk op het vraagteken.

Ook dit jaar weer een mix van grote namen en lokaal talent op de affiche. Kurt Elling komt weer naar Gent, Chick Corea zal met zijn Freedom band (waarin verder Christian McBride, Roy Haynes en Kenny Garrett) acte de presence geven. Verder wordt het podium beklommen door grootmeesters als Stanley Clarke, Gilberto Gil en Ornette Coleman.

Van Belgische bodem zullen de Chris Mendoza group, Pierre Vaiana, Steve Houben en uiteraard Toots Thielemans optredens verzorgen.

Op de woensdag zal er traditie getrouw worden afgetrapt door de winnaar van Jong Jazz Talent Gent van het vorige jaar. In dit geval het trio De Beren Gieren. Verder zal er die avond een tribute worden gebracht aan Django Rheinhardt, hij zou dit jaar 100 jaar geworden zijn. Norah Jones sluit deze eerste avond af.

Net als vorig jaar organiseert het festival gratis toegankelijke jamsessies die elke festivaldag plaatsvinden vanaf half twaalf in de middeleeuwse Trovakelder van het NH Hotel Gent Belfort aan het Gentse stadhuis.

Voor verdere informatie kunt u terecht op de site van GentJazz. ]]> Rene JEROEN VAN VLIET & SIKEDA IN VOLMAAKTE BALANS: COMPOSITIE EN MUZIKALE UITVOERING! 2010-04-06T21:56:00+02:00 2010-04-06T20:55:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.982 Paradox, Tilburg - 2 april 2010 Tekst & Beeld door Louis Obbens Op vrijdag 11 juli 2008, om 17:30 in de Madeirazaal, gaf Jeroen van Vliet gevolg aan de opdracht die aan hem was verleend door de jury van de ‘ Compositie-opdracht Northsea Jazz’ en het Muziek Centrum Nederland. Voor deze gelegenheid breidde van Vliet zijn bestaande trio uit met een percussionist, een rietblazer en een cellist. Op basis van zijn ideeën was veel ruimte opengelaten voor improvisatie. Het optreden was niet alleen een daverend succes maar leidde tot het plan om de muziek van dit ensemble op te nemen. De muziek van het gezelschap, dat inmiddels de naam draagt van: ‘Jeroen van Vliet & Sikeda’, werd opgenomen in de zomer van 2009 in Osnabrück. In Paradox stond de muziek, afkomstig van deze CD: ‘Thin Air’ centraal.
Paradox, Tilburg - 2 april 2010
Tekst & Beeld door Louis Obbens

Op vrijdag 11 juli 2008, om 17:30 in de Madeirazaal, gaf Jeroen van Vliet gevolg aan de opdracht die aan hem was verleend door de jury van de ‘ Compositie-opdracht Northsea Jazz’ en het Muziek Centrum Nederland. Voor deze gelegenheid breidde van Vliet zijn bestaande trio uit met een percussionist, een rietblazer en een cellist. Op basis van zijn ideeën was veel ruimte opengelaten voor improvisatie. Het optreden was niet alleen een daverend succes maar leidde tot het plan om de muziek van dit ensemble op te nemen. De muziek van het gezelschap, dat inmiddels de naam draagt van: ‘Jeroen van Vliet & Sikeda’, werd opgenomen in de zomer van 2009 in Osnabrück. In Paradox stond de muziek, afkomstig van deze CD: ‘Thin Air’ centraal.Ondanks de relatief zware bezetting klonk het geheel nooit overladen. En dat voor een sextet met ruimte voor cello en contrabas en naast drums ook nog ruimte voor percussie en de toevoeging van samples en synthesizer. De verklaring hiervoor moet gevonden worden in het uitgangspunt dat het totale groepsgeluid en het onderlinge samenspel volmaakt in evenwicht zijn met de transparante, oorspronkelijke composities. Het natuurlijke, samenvallende klankenspel kent ook nog ruimte voor persoonlijk getinte inkleuringen. De complexe, ingenieuze structuur van schuivende muzikale panelen, tempo-wisselingen en plotse omwentelingen droegen opzienbarend genoeg bij aan de doorzichtigheid en lichtheid van de muziek. Door de opvallende keuze van het instrumentarium en de rijke combinaties ontstonden unieke klankkleuren en toonzettingen. De toevoeging van vaak oriëntaalse ritmes en verrassende elektronische nuances verhoogden de spanning. Soms veilig maar essentieel op de achtergrond, bij vlagen als een vanzelfsprekende dominantie opgevoerd en magistraal het muzikale voortouw te nemen. De interacties tussen Pascal Vermeer en Afra Mussawisade waren bepalend. Het ritme werd overigens door alle instrumenten ingevuld of geaccentueerd. Zo liet Erwin Vann zijn sax regelmatig lekker repeteren en bediende leider van Vliet zich van percussieve pianoklanken.



De creatieve invulling van het optreden was van een ultieme diversiteit. Het overwegend akoestisch ensemble opende verrassend, met ‘Thin Air’, een prachtig vervreemdend, spacy elektronisch statement. ‘Hide and Seek’ bracht via een uitmuntende groove bijzondere wendingen. Van Vliet toonde zijn virtuositeit niet alleen door het spelen van dominante blokakkoorden maar ook door zijn van oorsprong romantisch sprankelend spel. Mysterieus, gepassioneerd en met een oosterse ‘couleur locale’ klonk ‘ Al-Kirbah en in ’Mudra’ zelfs op het minimale af, waarbij loom en door middel van herhalende patronen werd gemusiceerd. Vervormende celloklanken, onder aanhoudende piano-pulsen, verbogen het stuk dat uiteindelijk werd beëindigd met een licht dramatisch resonerende pianosolo. ‘Muse’ kenmerkte zich door een klassiek aandoende plukkende bijdrage op cello en een opzwepende saxofoonsolo. Na de break werd de veelvormigheid voortgezet. Van contemplatief, als in een innerlijke reis in ‘Marefa’, tot een vrolijke, optimistische, uitwaaierende zomerwind van ‘Breeze’. Eerst mijmerend en vervolgens in een gigantische tempo-versnelling in ‘Meander’. Directe inspiratie werd opgedaan bij Ornette waarbij in ‘Sun Dial’ de muzikale tegendraadsheid werd beproefd. De hectiek van de stad werd opgeroepen in het uptempo ‘City Buss’.



Er is nog voldoende gelegenheid om je mee te laten voeren met deze pakkende muziek, die het publiek als het ware op een inspirerende, muzikale reis meeneemt. Fantasierijk, zinnenprikkelend en avontuurlijk, waarbij voldoende ruimte overblijft voor het lyrische spel van Jeroen van Vliet. De tour van Sikeda (betekenisloos maar uitgesproken: See-Kay-Dah) is nog in volle gang!


Line-up:

Jeroen van Vliet- piano, synthesizer en elektronica;
Frans van der Hoeven - bas;
Pascal Vermeer - drums;
Afra Mussawisade - percussie en elektronica;
Erwin Vann - sax en elektronica;
Jörg Brinkmann - cello en elektronica ]]> Rene INVLOEDRIJKE TENORSAXOFONISTEN, THE PLAYERS Of THE HORN THAT BRINGS BODY & SOUL - Deel I 2010-04-09T17:37:00+02:00 2010-04-03T15:18:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.978 Door Rene de Hilster Er is geen muziekstijl waarin het kennen van de ‘roots’ zo belangrijk is als in de jazz. Tenorsaxofonist Joe Lovano zei het al: “je kan net zover vooruitzien als je terug kan kijken.” Er is geen heden zonder verleden en alles wat nu wordt gespeeld, komt ergens vandaan. Gedurende de nu bijna honderdjarige jazzgeschiedenis zijn er veel muzikanten actief geweest, maar is slechts een handjevol richtingbepalend geweest. Deze pioniers hebben voor de muzikant van nu het pad geëffend. Opvallend daarbij is dat de echte vernieuwers zich de historie van hun instrument goed eigen hadden gemaakt. Wie een tenorsaxofoon ziet denkt eigenlijk meteen al: “Dat moet jazz zijn.” Nu lijkt dat heel vanzelfsprekend maar de begindagen van de jazz waren nagenoeg saxofoonloos en zeker de tenorsax werd als instrument niet serieus genomen. Heden ten dage is de tenorsax met zijn warme geluid en vele timbres het jazzinstrument waarmee vele gemoedstoestanden zijn op te roepen. Vele protesten hebben er op weerklonken maar ook zijn er heel wat kinderen met de romantische klanken van een tenorsax op de achtergrond verwekt. Het is een instrument wat kan verleiden, betoveren en zelfs afschrikken. De jazz kent vele goede tenorsaxofonisten. Maar er zijn er maar vijf die aan het begin hebben gestaan van grote ontwikkelingen. Vooral de twee saxofonisten van het eerste uur Coleman Hawkins en Lester Young hebben veel pionierswerk verricht en de tenorsax gemaakt tot het jazzinstrument wat het nu is Lester Young (fotograaf onbekend) Coleman Hawkins (fotograaf onbekend) Dexter Gordon (fotograaf onbekend)
Door Rene de Hilster

Er is geen muziekstijl waarin het kennen van de ‘roots’ zo belangrijk is als in de jazz. Tenorsaxofonist Joe Lovano zei het al: “je kan net zover vooruitzien als je terug kan kijken.” Er is geen heden zonder verleden en alles wat nu wordt gespeeld, komt ergens vandaan. Gedurende de nu bijna honderdjarige jazzgeschiedenis zijn er veel muzikanten actief geweest, maar is slechts een handjevol richtingbepalend geweest. Deze pioniers hebben voor de muzikant van nu het pad geëffend. Opvallend daarbij is dat de echte vernieuwers zich de historie van hun instrument goed eigen hadden gemaakt.

Wie een tenorsaxofoon ziet denkt eigenlijk meteen al: “Dat moet jazz zijn.” Nu lijkt dat heel vanzelfsprekend maar de begindagen van de jazz waren nagenoeg saxofoonloos en zeker de tenorsax werd als instrument niet serieus genomen. Heden ten dage is de tenorsax met zijn warme geluid en vele timbres het jazzinstrument waarmee vele gemoedstoestanden zijn op te roepen. Vele protesten hebben er op weerklonken maar ook zijn er heel wat kinderen met de romantische klanken van een tenorsax op de achtergrond verwekt. Het is een instrument wat kan verleiden, betoveren en zelfs afschrikken.

De jazz kent vele goede tenorsaxofonisten. Maar er zijn er maar vijf die aan het begin hebben gestaan van grote ontwikkelingen. Vooral de twee saxofonisten van het eerste uur Coleman Hawkins en Lester Young hebben veel pionierswerk verricht en de tenorsax gemaakt tot het jazzinstrument wat het nu isJohn Coltrane en Sonny Rollins hebben op hun beurt het tenorsaxspelen weer verder geëvolueerd. De vijfde grote tenorsaxofonist is Dexter Gordon die een soort overgang tussen de oude en de nieuwe tenoren was.

“Coleman Hawkins saved the tenor from the circus” (Johnny Griffin)

Zonder enige twijfel is Coleman Hawkins (1904 – 1969) de eerste grote tenormeester. Al was hij in zijn beginjaren vooral actief op de in die dagen veel populairdere C-Melody sax die qua uiterlijk en geluid ergens tussen de tenor en de altsax in zit. Maar begin jaren twintig stapt Hawkins definitief over op de tenorsax en komt na wat omzwervingen terecht in het orkest van Fletcher Henderson. Hawkins heeft in zijn jeugdjaren degelijk muzikaal onderwijs genoten, is dus een goede lezer en weet ook harmonisch het één en ander. Algauw is hij de stersolist van het Fletcher Henderson orkest. Een positie die hij in eerste instantie moet delen met jazzpionier Louis Armstrong. Mede door de aanwezigheid van Armstrong groeien zijn solistische capaciteiten en al snel is hij de koning van de tenorsax. Zijn kenmerkende grote geluid, zijn ritmische punctualiteit en zijn kennis van akkoorden zorgen ervoor dat hij tot december 1933 aanspraak op deze titel kon maken.

“Everyone who don’t plays like Lester Young, is wrong” (Brew Moore)

Vijf jaar later als Coleman Hawkins kwam diens grote rivaal, Lester Willis Young (1909 – 1959) ter wereld. Lester werd in een muzikale omgeving geboren en kwam al vroeg in het familieorkest terecht. Eerst op alt en daarna op tenor. Muzieklessen van vader Willis en zus Irma zorgen voor Lester’s muzikale bagage. Maar het was vooral een blanke saxofonist die zijn stempel op het spel van Lester drukte, Frankie Trumbauer. Zijn legato bijna laconieke manier van spelen is de basis van het werk van Lester. Een scherp gehoor en een eigenzinnige geest deden de rest. Lester houdt het niet lang vol in de familieband en komt via de Walter Page Blue Devil’s terecht in Kansas City. In die stad tierde vanwege de soepele wetgeving een welig nachtleven wat veel speelmogelijkheden opleverde. Al gauw viel zijn eigenzinnige stijl op en kwam hij bij Count Basie in dienst. Buiten Kansas City was Lester nog niet echt bekend maar daar kwam na een avond in december 1933 snel verandering in.

Een jamsessie in december 1933

Hawkins had zijn laatste optreden met Fletcher Henderson gehad en besloot die avond eens de lokale tenorsaxofonisten te gaan beluisteren. De ‘locals’ waren bij elkaar gekomen in de Cherry Blosson, en club bekend om zijn jam sessies. Uiteraard stond Coleman Hawkins al snel zij aan zij met Lester Young op het podium. Een groter contrast was er niet denkbaar. Coleman Hawkins met zijn grote geluid, staccato frasering, alle akkoordnoten spelend in vooral achtste en kwartnoten die altijd exact op de beat zaten. Naast hem Lester Young met een vloeiende lichte speelspijl, zijn noten om de beat heen draperend waarbij hij zich niets leek aan te trekken van de maatstrepen en zijn lijnen baseerde op de melodie. Volgens getuigen verloor Hawkins deze avond, al wilde hij dat niet toegeven.
De basis voor twee ‘tenorscholen’ was geboren. Gedurende de rest van de jaren dertig was het vooral Lester Young die zijn invloed deed gelden en een lichtend voorbeeld was voor enkele grote namen als Dexter Gordon, Stan Getz en Wardell Grey. Coleman Hawkins verloor zijn koppositie en vertrok zelfs voor enige tijd naar Europa. Maar in 1939 sloeg hij terug met zijn onovertroffen versie van Body & Soul.

Dexter? That’s one of the giants! (Milt Jackson)

Dexter Gordon (1923 – 1990) was de bekendste tenorsaxofonist die een combinatie speelde die bestond uit de geraffineerde harmonische aanpak van Charlie Parker en de vloeiende speelwijze van Lester Young. Maar ook het werk van Hawkins is Dexter niet onbekend. Algauw vond Dexter een eigen stijl waaraan hij zijn leven lang trouw is gebleven. Veelal wordt Dexter overgeslagen bij het rijtje grote saxofonisten. Eigenlijk is dat onterecht, want latere iconen als John Coltrane en Sonny Rollins geven aan door hem beïnvloed te zijn.

We all want to play like him (John Coltrane over Stan Getz)

Stan Getz (1927 – 1991) was wat je zou kunnen noemen een vroege starter. Op zijn vijftiende verliet hij zijn school en ging spelen in het orkest van Jack Teagarden. Na zijn periode bij Teagarden verbleef Stan in de orkesten van Stan Kenton (hij verliet Kenton omdat deze Lester Young niet goed vond), Benny Goodman en Woody Herman. In het orkest van die laatste was Stan een onderdeel van de Four Brothers, de saxsectie van het orkest. Met de gelijknamige hit verworven de leden van de sectie enige bekendheid. Met Early Autumn scoorde Stan pas echt. Deze successen zorgde ervoor dat Stan op eigen benen kon staan. In een serie opnamen in kleine bezetting laat de begaafde saxofonist horen het Lester Young idioom goed onder de knie te hebben maar even goed kan meekomen in de Bebop. Het zijn vooral zijn zeer melodische lijnen die opvallen maar ook zijn toon is niet alledaags.
Begin jaren zestig brengt gitarist Charlie Byrd de meestersaxofonist in aanraking met de bossa nova. Een nieuwe bloeiperiode breekt hiermee aan voor de tenorist. MIddels een serie platen met Byrd, Joao Gilberto en Tom Jobim weet het publiek Getz weer te vinden en worden er zelfs twee hits gescoord: Desafinado en The Girl From Ipanema. In de jaren zeventig gaat Getz nog even aan de gang met elektronica. Maar uiteindelijk wint het akoestische kwartet en in die setting blijft hij tot vlak aan zijn dood die typische lyrische jazz spelen die hem zo bijzonder maakt.

STAN getz (fotograaf onbekend) John Coltrane Sonny Rollins (foto Hans Speekenbrink)

De Jezus van de Jazz (Rudy Koopmans)

John William Coltrane (1926 – 1967) is zonder meer de meest invloedrijke saxofonist die de jazz tot nu toe heeft gekend. Coltrane begon op de altsax met vooral Johnny Hodges als groot voorbeeld. Na het horen van Parker kon ook hij diens invloed niet weerstaan. Begin jaren vijftig stapt hij over op tenor en staat hij duidelijk onder invloed van Dexter Gordon en Sonny Stitt. Als Miles Davis hem in 1955, op aandringen van drummer Philly Joe Jones, in dienst neemt, horen we een saxofonist die duidelijk aan het zoeken is maar het nog niet heeft gevonden. Bij Miles en tijdens zijn periode bij Monk komt zijn stijl geheel tot volle wasdom en doet hij dingen met de tenorsaxofoon die niemand ooit gedaan heeft. Coltrane is ook op zoek naar de ultieme harmonische uitdaging en die zoektocht leidt tot de compositie Giant Steps. Gek genoeg laat hij na zijn ‘giant steps’ periode alle ingewikkelde akkoordenschema’s voor wat ze zijn en gaat hij vooral de modale kant op. De zeer religieuze Coltrane gaat steeds meer de liefde voor het goddelijke in zijn muziek stoppen. Dat leidde uiteindelijk tot A Love Supreme, Coltrane’s eerbetoon aan de hogere macht. Maar Coltrane gaat nog verder, nog meer vrijheid en experiment. Dat gaat zelfs zover dat de ritmesectie van zijn roemruchte kwartet het niet meer trekt en afscheid van hem neemt. Alleen bassist Jimmy Garrison blijft tot het einde bij Coltrane spelen. Dat einde komt in 1967 als Coltrane op 17 juli van dat jaar overlijdt. Hij is dan nog geen 41, maar heeft op het muzikale en spirituele vlak een grote indruk achtergelaten.

No one is original. Everyone is derivative (Sonny Rollins)

Eind jaren veertig toen Rollins de jazzscene binnenstapte was hij de ultieme hybride tussen Coleman Hawkins en Charlie Parker. Wie de Miles Davis plaat Collector’s item kent zal dat moeten beamen. Parker speelt daar tenor en hij en Rollins zijn bijna niet te onderscheiden. Na de dood van Parker gaat hij echter meer zijn eigen weg, waarschijnlijk ook omdat hij de hete adem van John Coltrane in zijn nek voelt. In 1956 ontmoeten Rollins en Coltrane elkaar in de studio. Het resultaat is Tenor Madness waarop de verschillen tussen beide blazers evident lijken. Rollins speelt hoekiger met een soort droge humor terwijl Coltrane kiest voor lange lijnen en bloedserieus overkomt. Ook Rollins speelt bij Thelonious Monk en Miles Davis. In 1957 maakt Rollins een aantal opzienbarende opnamen maar kiest ervoor om in 1959 met retraite te gaan. Pas in 1961 wordt hij weer actief maar moet dan genoegen nemen met de tweede plaats in de rangorde van tenorsaxofonisten. Zijn terugkomst levert een serie platen op waarbij duidelijk is dat Rollins aansluiting probeert te zoeken bij de Free Jazz van Ornette Coleman. Na de dood van Coltrane doet Rollins het rustig aan. Pas begin jaren zeventig wordt hij weer actief. Ook maakt hij weer platen die vaak ten onder gaan aan slechte sideman.

Dit stuk verscheen eerder in het blad Jazz ]]> Rene TRYGVE SEIM & FRODE HALTLI, NOORSE MELANCHOLIE EN KLAGENDE MYSTIEK 2010-03-31T23:40:00+02:00 2010-03-31T23:39:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.977 Bimhuis, Amsterdam - 26 maart 2010 Tekst & Beeld door Louis Obbens Het bijzondere duo Trygve Seim, saxofoon en Frode Halti, accordeon, is maatgevend voor wat er door de memorabele ECM stal wordt voortgebracht. Dit betekent kwalitatief hoogwaardige, vaak Europese, geïmproviseerde muziek, waarin per definitie ook invloeden uit andere genres worden toegelaten. Vaak zijn dit invloeden uit de wereld- of de hedendaagse klassieke muziek. Evenzo goed valt te beargumenteren dat de muziek zich moeilijk laat categoriseren. Het label probeert muzikaal vernieuwend te zijn en de producties zijn origineel, risicovol, sferisch en magisch. Kenmerkend voor het geluid zijn de transparante, pure, bijna kaal aandoende opnamen, de uitmuntende geluidskwaliteit en de vaak minimalistische fotografische hoes-afbeeldingen. Het duo Seim en Halti lijkt uitstekend binnen de ECM filosofie te passen. Het duo is afkomstig uit Noorwegen en de composities zijn grotendeels zelf geschreven. De combinatie van saxofoon en accordeon is op zichzelf al een bijzondere en niet voor de hand liggende combinatie. Het koppel speelde in Amsterdam met name stukken van de in 2007 verschenen CD, Yeraz, waarvan het titelstuk gebaseerd is op Armeense volksmuziek. De eerste set werd geopend met de spaarzame sonore klanken uit de accordeon, eenzaam en dringend, waaraan later het warme tenorgeluid werd toegevoegd. Samensmeltende klanken, beelden oproepend van uitgestrekte verlaten gebieden.
Bimhuis, Amsterdam - 26 maart 2010
Tekst & Beeld door Louis Obbens

Het bijzondere duo Trygve Seim, saxofoon en Frode Halti, accordeon, is maatgevend voor wat er door de memorabele ECM stal wordt voortgebracht. Dit betekent kwalitatief hoogwaardige, vaak Europese, geïmproviseerde muziek, waarin per definitie ook invloeden uit andere genres worden toegelaten. Vaak zijn dit invloeden uit de wereld- of de hedendaagse klassieke muziek. Evenzo goed valt te beargumenteren dat de muziek zich moeilijk laat categoriseren. Het label probeert muzikaal vernieuwend te zijn en de producties zijn origineel, risicovol, sferisch en magisch. Kenmerkend voor het geluid zijn de transparante, pure, bijna kaal aandoende opnamen, de uitmuntende geluidskwaliteit en de vaak minimalistische fotografische hoes-afbeeldingen. Het duo Seim en Halti lijkt uitstekend binnen de ECM filosofie te passen. Het duo is afkomstig uit Noorwegen en de composities zijn grotendeels zelf geschreven. De combinatie van saxofoon en accordeon is op zichzelf al een bijzondere en niet voor de hand liggende combinatie. Het koppel speelde in Amsterdam met name stukken van de in 2007 verschenen CD, Yeraz, waarvan het titelstuk gebaseerd is op Armeense volksmuziek.

De eerste set werd geopend met de spaarzame sonore klanken uit de accordeon, eenzaam en dringend, waaraan later het warme tenorgeluid werd toegevoegd. Samensmeltende klanken, beelden oproepend van uitgestrekte verlaten gebieden.Soms stak de melodie, als een herkenbaar baken, de kop op. Volksmuziek, afgewisseld met lyrische onderkoelde intervallen op de saxofoon, onderdrukt maar toch ingrijpend in al zijn gedaanten, in een overwegend trieste emotionele uiting.
Het vervolg was speelser en puntiger van karakter. In een snelle afwisseling van noten werden de degens gekruist. Niet koel maar eerder heftig in zijn vorm, vol mooie tussengeplaatste miniatuurtjes, waarin beide musici het idioom van hun instrument leken op te rekken.
Het laatste, wederom lange, stuk voor de pauze was een intiem mijmerende compositie. Abstract, rustig en subtiel van opzet, waarbij volop gelegenheid werd ingeruimd voor een uitgebreide individuele inkleuring.



Na een korte pauze werd opvallend genoeg explosiever en met meer gevoel voor melodie gespeeld. Hartverscheurend en met mystiek-klagende Armeense klanken, nam Trygve Seim, overtuigend en imponerend, het voortouw, subtiel ondersteund door Frode Halti.
De afsluiter van de avond was een opvallend snelle compositie, voorzien van lichte humoristische accenten. Met meer dynamiek werd, over elkaar heen buitelend, gesoleerd, waarna met gevoel voor dissonantie, teder en gevoelig het optreden werd afgesloten.

Kortom muziek die langzaam beweegt, zich subtiel aanpast aan het moment en optimaal gebruik maakt van de empathie tussen beide muzikanten, overigens gelijkwaardig aan elkaar. Soms ijl en melancholisch, dan weer aanhoudend krachtig en vreugdevol.

Line-up:

TRYGVE SEIM: saxofoons
FRODE HALTLI: accordeon ]]> Rene GITARIST HERB ELLIS (1921 – 2010) OVERLEDEN 2010-03-30T21:42:00+02:00 2010-03-30T21:39:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.976 Zondag 28 maart is gitarist Herb Ellis overleden. De in 1921 in Texas geboren gitarist was vooral onder de indruk van gitaar pioneer Charlie Christian. Diens unieke stijl, verrijkt met een vleugje Texaanse country, is altijd te horen geweest in het spel van Herb. Nog opvallender was zijn ritmische begeleiding. Zijn vier in de maat of juist de accenten en riffs die hij speelde waren altijd zeer strak en swingend. Ook deinsde hij er niet voor terug om zijn gitaar als percussie instrument te gebruiken. Herb Ellis is vooral bekend van zijn samenwerking met pianist Oscar Peterson maar speelde voordat hij met de grote pianist aan de slag ging met een aantal andere bands van naam zoals de Big Bands van Jimmy Dorsey en Glen Gray. In de jaren veertig ontstond het Soft Winds Trio gemodelleerd naar het trio van Nat King Cole (gitaar, piano, bas) en was dus eigenlijk een voorloper van het roemruchte Peterson trio. Het Soft Winds Trio heeft zichzelf onsterfelijk gemaakt middels de collectief gecomponeerde, zeer fraaie, ballad: Detour Ahead. In zijn tijd met Peterson was Herb Ellis veelvuldig in de studio aanwezig voor het Label Verve van Norman Granz. Voor deze unieke producer nam hij, veelal in het gezelschap van Peterson c.s., een serie platen op met zeer vooraanstaande jazzmusici als Stan Getz, Coleman Hawkins, Ben Webster, Dizzy Gillespie, Louis Armstrong, Ella Fitzgerald en Lester Young. Ook was hij regelmatig te vinden in de bezetting van het reizend jazzcircus Jazz At The Philharmonic. Na zijn tijd bij Peterson vindt hij werk bij Ella Fitzgerald. Vanaf begin jaren zeventig werkt hij veel onder eigen naam en in een legendarisch gitaar trio The Great Guitars genoemd met verder Charlie Byrd en Barney Kessel. In de jaren negentig speelt hij weer een tijdje met Oscar Peterson en Ray Brown in een serie reünie concerten. Zijn spel is dan al niet meer wat het was en moet er een drummer aanschuiven om de boel aan de gang te houden. De samenwerking met Ray Brown kent een veel hogere frequentie en de heren zijn dan ook in vele bezettingen samen te bewonderen. Van duo tot de Gene Harris Big Band. Dat orkest ging trouwens in die jaren nog als de Philip Morris Big Band door het leven. De laatste jaren was het rustig rond Herb Ellis en leek hij niet meer op te treden. Herb Ellis is gestorven aan de gevolgen van Alzheimer en is 88 jaar oud geworden. Zondag 28 maart is gitarist Herb Ellis overleden. De in 1921 in Texas geboren gitarist was vooral onder de indruk van gitaar pioneer Charlie Christian. Diens unieke stijl, verrijkt met een vleugje Texaanse country, is altijd te horen geweest in het spel van Herb. Nog opvallender was zijn ritmische begeleiding. Zijn vier in de maat of juist de accenten en riffs die hij speelde waren altijd zeer strak en swingend. Ook deinsde hij er niet voor terug om zijn gitaar als percussie instrument te gebruiken.

Herb Ellis is vooral bekend van zijn samenwerking met pianist Oscar Peterson maar speelde voordat hij met de grote pianist aan de slag ging met een aantal andere bands van naam zoals de Big Bands van Jimmy Dorsey en Glen Gray. In de jaren veertig ontstond het Soft Winds Trio gemodelleerd naar het trio van Nat King Cole (gitaar, piano, bas) en was dus eigenlijk een voorloper van het roemruchte Peterson trio. Het Soft Winds Trio heeft zichzelf onsterfelijk gemaakt middels de collectief gecomponeerde, zeer fraaie, ballad: Detour Ahead.

In zijn tijd met Peterson was Herb Ellis veelvuldig in de studio aanwezig voor het Label Verve van Norman Granz. Voor deze unieke producer nam hij, veelal in het gezelschap van Peterson c.s., een serie platen op met zeer vooraanstaande jazzmusici als Stan Getz, Coleman Hawkins, Ben Webster, Dizzy Gillespie, Louis Armstrong, Ella Fitzgerald en Lester Young. Ook was hij regelmatig te vinden in de bezetting van het reizend jazzcircus Jazz At The Philharmonic.

Na zijn tijd bij Peterson vindt hij werk bij Ella Fitzgerald. Vanaf begin jaren zeventig werkt hij veel onder eigen naam en in een legendarisch gitaar trio The Great Guitars genoemd met verder Charlie Byrd en Barney Kessel. In de jaren negentig speelt hij weer een tijdje met Oscar Peterson en Ray Brown in een serie reünie concerten. Zijn spel is dan al niet meer wat het was en moet er een drummer aanschuiven om de boel aan de gang te houden. De samenwerking met Ray Brown kent een veel hogere frequentie en de heren zijn dan ook in vele bezettingen samen te bewonderen. Van duo tot de Gene Harris Big Band. Dat orkest ging trouwens in die jaren nog als de Philip Morris Big Band door het leven.

De laatste jaren was het rustig rond Herb Ellis en leek hij niet meer op te treden. Herb Ellis is gestorven aan de gevolgen van Alzheimer en is 88 jaar oud geworden. ]]> Rene VEELZIJDIGHEID IS TROEF OP JAZZ MAASTRICHT MASTERS 2010-03-30T19:26:00+02:00 2010-03-30T19:26:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.975 Jazz Maastricht Masters, 19 & 20 maart 2010 Tekst & Beeld door Louis Obbens Maastricht heeft zich duidelijk ten doel gesteld een prominente plaats in te nemen binnen het culturele spectrum dat Nederland rijk is. Vanwege haar ligging strekt dat zich uit tot samenwerking met partners in de Euregio. Het is evident dat de Bourgondische stad aan de Maas een groot en divers achterland heeft die zich cultureel kan binden. Overigens gaat de ambitie verder. De ontwikkeling van het aantrekkelijke leef-en cultuurklimaat moet niet alleen leiden tot een definitieve culturele plek van niveau in Europa, maar is een serieuze gooi om in 2018 Europa’s Culturele Hoofdstad te worden. Concerten, festivals en educatieve programma’s zijn hierin de sleutel. Het Jazzmaster Maastricht beoogt de Jazz in Maastricht meer ‘smoel‘ te geven. Over het concept is goed nagedacht. In de risicovolle programmering was ruimte voor zowel Amerikaanse als Europese topbezettingen, gearriveerde wereldmuziek, jonge aanstormende talenten vanuit de Euregio, een eigen productie van het Conservatorium Maastricht en licht muzikaal entertainment tijdens de pauzes. De vrijdagavond was op voorhand de meest uitgesproken avond van het festival. Dit alles door toedoen van de Noorse trompet-vernieuwer Nils Petter Molvear, die in zijn geëigende fusion een verbinding legt tussen Jazz, ambient, house en elektronica, en gitaarlegende in wording Kurt Rosenwinkel, die ditmaal binnen een trio-verband een nieuwe dimensie probeert toe te voegen aan de gitaarmuziek. Nils Petter Movear Kurt Rosenwinkel Richard Bona
Jazz Maastricht Masters, 19 & 20 maart 2010
Tekst & Beeld door Louis Obbens

Maastricht heeft zich duidelijk ten doel gesteld een prominente plaats in te nemen binnen het culturele spectrum dat Nederland rijk is. Vanwege haar ligging strekt dat zich uit tot samenwerking met partners in de Euregio. Het is evident dat de Bourgondische stad aan de Maas een groot en divers achterland heeft die zich cultureel kan binden. Overigens gaat de ambitie verder. De ontwikkeling van het aantrekkelijke leef-en cultuurklimaat moet niet alleen leiden tot een definitieve culturele plek van niveau in Europa, maar is een serieuze gooi om in 2018 Europa’s Culturele Hoofdstad te worden. Concerten, festivals en educatieve programma’s zijn hierin de sleutel. Het Jazzmaster Maastricht beoogt de Jazz in Maastricht meer ‘smoel‘ te geven. Over het concept is goed nagedacht. In de risicovolle programmering was ruimte voor zowel Amerikaanse als Europese topbezettingen, gearriveerde wereldmuziek, jonge aanstormende talenten vanuit de Euregio, een eigen productie van het Conservatorium Maastricht en licht muzikaal entertainment tijdens de pauzes.

De vrijdagavond was op voorhand de meest uitgesproken avond van het festival. Dit alles door toedoen van de Noorse trompet-vernieuwer Nils Petter Molvear, die in zijn geëigende fusion een verbinding legt tussen Jazz, ambient, house en elektronica, en gitaarlegende in wording Kurt Rosenwinkel, die ditmaal binnen een trio-verband een nieuwe dimensie probeert toe te voegen aan de gitaarmuziek.Nils Petter Molvear

Op een uiterst donker podium, spaarzaam verlicht door de achtergrondprojectie van het trio zelf, voltrok zich een optreden dat karakteristiek is voor de Noorse bandleider. Zoals te doen gebruikelijk werd de set ononderbroken voltooid. Bij vlagen was dat voor het publiek ook wel een beproeving omdat de muziek zich niet altijd makkelijk laat verorberen.
Als het ware beland in de prachtige Sint Servaas-kerk startte Molvaer zijn optreden, onbegeleid en in hogere sferen, sereen en gedwee. Zeer geleidelijk, met de langzaam invallende gitarist Stian Westerhus en drummer Audun Kleine, werd het geluid donkerder en de muziek dreigender. De tot het op dat moment meer ‘westers’ klinkend trio liet meer oosterse invloeden in de muziek toe, als een ware samensmelting der religies! In het tweede deel werd na aanvankelijk rustig twinkelende drumwerk, met bijbehorende en samenvallende soundscapes op gitaar en trompet, de muziek opnieuw op zijn kop gezet. Na toevoeging van stevige rockritmes werd de set steeds heftiger, met erupties die deden denken aan het onheilspellende ‘einde der tijden’, om daarna weer tot rust te keren in een post- apocalyptische sfeer.

Kurt Rosenwinkel trio

Het zal nauwelijks verrassend zijn geweest maar het trio van Rosenwinkel tapte uit een geheel ander Jazz-vaatje. Extreme vervormingen, soundscapes en zware beats bleven uit. De gitarist, van wie recent zijn Standards trio cd ‘Reflections’ verscheen, slaagde erin, op het zeer competitieve terrein van de elektrische jazz-gitaarmuziek, vernieuwing aan te brengen. Binnen het oorspronkelijke en lastige genre van de trio-gitaarbezetting, in een repertoire van ‘standards’, wist het Rosenwinkel trio, met gevoel voor traditie, gedurende het hele optreden te blijven boeien. Veel nummers van de nieuwe cd, een variatie van ballads, mid- en uptempo stukken, kwamen langs. Rosenwinkel toonde niet zijn klasse, souplesse, techniek en zeggingskracht door het spelen van vele noten. De virtuositeit zat in de aanpak van de nummers, het afwisselende akkoordgebruik en de zuiverheid van de noten. Daar komt nog bij dat Rosenwinkel een transparante en warme toon gebruikt, de vertraging niet schuwt en direct musiceert met een uitgesproken terughoudendheid. Vernieuwend maar niet extreem, wel explorerend maar nooit schreeuwerig, niet zoet maar wel emotioneel geladen.

Kurt Rosenwinkel Matt Clohesy Rodney Green

Jean-Luc Ponty & Wolfgang Dauner

Jean-Luc Ponty, de Europese revelatie op de elektrische viool en pionier binnen het jazz-rock genre, vormde op zaterdag 20 maart een gelegenheidsduo met Wolfgang Dauner, ook diepgeworteld in de Fusion. Opvallend was dat de heren eigen composities lieten horen in een volledig akoestische setting. Er was sprake van een reünie, want de heren ontmoetten elkaar 30 geleden al in een dergelijk concept. Laten we op voorhand vaststellen dat de viool een lastig instrument is voor de jazz maar de combinatie met de piano al helemaal geen sinecure is. De muzikanten speelden behoorlijk wat tijd onafhankelijk van elkaar. In duoverband bleef het musiceren vaak hangen in de melancholieke hoek. Mooi, enigszins eenzijdig en vooral risicoloos. Opvallend was dat Ponty het leeuwendeel van de solo’s voor zijn rekening nam. Wanneer Dauner de handschoen oppakte ging het er gewaagder aan toe. Zo werd het zwaar aangezette thema mooi omspeeld en volhardde Dauner in het met veel tempowisselingen oproepen van stemmingen. Ritmisch, swingend, tegendraads en vrij.

Nils Petter Molvear Adam Stoler Richard Bona

Richard Bona

De uit Kameroen afkomstige bassist en zich steeds meer als zanger manifesterende Bona stelde geenszins teleur. Maar verrassend was zijn optreden niet. Vrolijkheid is de overheersende factor in de door Afrikaanse en Braziliaanse ritmes gedomineerde muziek. Bona en zijn kompanen swingden er lustig op los. Ondanks zijn zangkwaliteiten, is zijn basspel, schatplichtig aan Jaco Pastorius, imponerend en virtuoos. Een behoorlijk deel van het optreden was gewijd aan een immense uitvoering van Jaco’s ‘Liberty City’. Hierin haalde Bona bijna alles uit zijn basgitaar wat er te halen viel. Hij slaagde erin het nummer verder uit te bouwen, er afwisselend mee te improviseren, watervlug of lekker loom, met echo’s naar de hit van Weather Report: ‘Birdland’. Maar Bona heeft meer in zijn mars. Hij is in staat het publiek te betoveren met pakkende, zelf geschreven melodieën. Vaak voorzien van aanstekelijke grooves maar ook zwoel, zacht en ingetogen zingend. Het klinkt feestelijk, relaxed, toegankelijk en organisch. Ondanks de vernuftig tussengeplaatste basloopjes en de vliegensvlugge improvisaties die er doorheen geweven worden. De funky toegift was een festival-afsluiter bij uitstek en kreeg het publiek massaal uit de pluche stoelen van het Theater aan het Vrijthof.

Jazz Maastricht Masters is een festival dat zowel grandeur als gemoedelijkheid in zich herbergt en dat gedragen wordt door een brede schare sponsors. Het ademt een Bourgondische, kleinschalige sfeer en misschien wel de belangrijkste constatering is de aanwezigheid van een jong publiek. ]]> Rene SFJAZZ COLLECTIVE LAAT WEIINIG RUIMTE VOOR HET INDIVIDU 2010-03-22T19:40:00+02:00 2010-03-22T19:40:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.974 Bimhuis, Amsterdam - donderdag 18 maart 2010 Door Rene de Hilster met beeld van Fred van Wulften Het SFJazz collective is een allstar groep die jaarlijks een concert geeft in San Fransisco met aansluitend een tournee. De groep is in 2004 door saxofonist Joshua Redman op poten gezet en is sindsdien in wisselende bezettingen te bewonderen. In de line-up hebben door de jaren heen een aantal grootheden uit de hedendaagse jazzscene plaatsgenomen zoals Joe Lovano, Dave Douglas, Bobby Hutcherson en de al eerder genoemde Joshua Redman. Hiermee is meteen het misverstand uit de weg geruimd dat de leden uit San Francisco zouden komen of daar nu woonachtig zouden zijn. Het grootste deel van de bezetting woont vooral in New York en omstreken. Bij elke jaarlijks samenzijn neemt het SFJazz collective muziek van een jazzcomponist onder de loep. Al eerder waren John Coltrane, Thelonious Monk, Herbie Hancock, McCoy Tyner en Wayne Shorter aan de beurt. Dit jaar was er collectief gekozen voor Horace Silver. Zijn muziek en nieuwe composities van diverse bandleden stonden centraal tijdens de tour van het SF Jazzcollective. Avishai Cohen Mark Turner Stefon Harris
Bimhuis, Amsterdam - donderdag 18 maart 2010
Door Rene de Hilster met beeld van Fred van Wulften

Het SFJazz collective is een allstar groep die jaarlijks een concert geeft in San Fransisco met aansluitend een tournee. De groep is in 2004 door saxofonist Joshua Redman op poten gezet en is sindsdien in wisselende bezettingen te bewonderen. In de line-up hebben door de jaren heen een aantal grootheden uit de hedendaagse jazzscene plaatsgenomen zoals Joe Lovano, Dave Douglas, Bobby Hutcherson en de al eerder genoemde Joshua Redman. Hiermee is meteen het misverstand uit de weg geruimd dat de leden uit San Francisco zouden komen of daar nu woonachtig zouden zijn. Het grootste deel van de bezetting woont vooral in New York en omstreken.
Bij elke jaarlijks samenzijn neemt het SFJazz collective muziek van een jazzcomponist onder de loep. Al eerder waren John Coltrane, Thelonious Monk, Herbie Hancock, McCoy Tyner en Wayne Shorter aan de beurt. Dit jaar was er collectief gekozen voor Horace Silver. Zijn muziek en nieuwe composities van diverse bandleden stonden centraal tijdens de tour van het SF Jazzcollective.Voor wie verwachtte om een exacte kopie van SIlver’s muziek te horen zou krijgen was het tijdens de eerste maten van Song For My Father even schrikken. Deze SIlver hit is onder handen genomen door pianist Edward Simon en zijn arrangement geeft een totaal ander beeld van deze compositie. Dat begint al bij het ritme. Simon heeft er een prachtige ongelijke maatsoort met een latinfeel voor bedacht. De melodie is zeker nog te herkennen maar wordt aangevuld met ritmische blaasaccenten. Verder heeft Edward Simon uigebreide specials voor de blazers uitgeschreven zodat het meer op een suite lijkt. Tussen al dat uitgeschreven werk is er nog ruimte voor solo’s. Die ruimte werd op de 18de boeiend gevuld door altist Miguel Zenon en de arrangeur zelf. Het door Matt Penman geschreven arrangement van Silver’s Sister Sadie was een stuk compacter. De uit Nieuw Zeeland afkomstige bassist had het laatste woord in deze bewerking maar voordat het zover was kregen we een mooie contrastrijke uitvoering waarin funky momenten en uitbundige swing elkaar omarmden. Trompettist Avishai Cohen (niet te verwarren met de gelijknamige bassist) wist alle aandacht naar zich toe te trekken met een spetterende solo.
Daarna ging het roer om en kwamen de eigen composities aan de beurt. Ook hier weer stapels bladmuziek op de lessenaars. Miguel Zenon’s The Mystery Of Water was een zwaar doorgecomponeerd werk met wederom suiteachtige trekjes. Daartegen leunde Sister & Brothers van Mark Turner vooral op collectieve improvisatie.

Eric Harland SF JAZZ COLLECTIVE Robon Eubanks

Ook de tweede set begon met twee werkjes van Horace Silver; Cape Verdeaan Blues en Lonely Woman (niet te verwarren met de Ornette Coleman compositie met dezelfde naam). Het eerste stuk is bewerkt door vibrafonist Stefon Harris en gaf Mark Turner de kans om flink loos te gaan. Lonely Woman is door Miguel Zenon onder handen genomen en getuige de baspartij is hij ook even te raden gegaan bij de Ornette Coleman versie.
Met de Robin Eubanks compositie When It Meet’s The Ear waren we weer toe aan het eigen werk.

Bij het SF Jazzcollective ligt het accent duidelijk op het collectief. De goed gevulde muziekstandaards waren daar stille getuigen van. Het collective is zonder enige twijfel een allstar band met veel solistische capaciteit aan boord. Dat komt er helaas niet voldoende uit. Het doorgecomponeerde werk en het strakke stramien geven daar simpelweg geen ruimte voor. En dat is toch wel een gemiste kans. Feit blijft dat al die razendmoeilijke composities en arrangementen een vlekkeloze uitvoering kregen. Dat oogst bewondering. Maar voor 2011 versie hoop ik toch op minder bladmuziek en meer individuele prestaties.

Line Up:

Stefon Harris – vibrafoon
Edward Simon – piano
Mark Turner – tenorsax
Robin Eubanks – trombone
Avishai Cohen – trompet
Miguel Zenon – alt-/sopraansax
Matt Penman – bas
Eric Harland – drums


Zie ook:

SFJAZZ COLLECTIVE BRENGT BIMHUIS HOGERE WISKUNDE ]]> Rene SFJAZZ COLLECTIVE BRENGT BIMHUIS HOGERE WISKUNDE 2010-03-22T23:43:00+02:00 2010-03-22T19:27:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.973 Bimhuis, Amsterdam - woensdag 17 maart 2010 Door Job Groot met beeld van Fred van Wulften De all-star-band met knappe muzikale koppen trekt het Bimhuis redelijk vol. Onder het publiek bevindt zich hier en daar een bekende Nederlandse jazzmuzikant. Dat belooft wat. De formatie eert met dit project gigant Horace Silver, door zijn stukken met nieuwe arrangementen te vertolken en nieuwe stukken in deze stijl aan het repertoire toe te voegen. Iedereen in het gezelschap komt aan bod met een arrangement of eigen original. De avond start enigszins plichtmatig en mat. De mannen zijn zwaar geconcentreerd en zullen vanavond niet uitblinken qua performance. De herkenbare Silver-style dwarrelt over het podium; melodisch hoekig, wisselende ritmepatronen, spannende, percussieve blaasarrangementen en lange solo’s. SFJAZZ COLLECTIVE SFJAZZ COLLECTIVE SFJAZZ COLLECTIVE
Bimhuis, Amsterdam - woensdag 17 maart 2010
Door Job Groot met beeld van Fred van Wulften

De all-star-band met knappe muzikale koppen trekt het Bimhuis redelijk vol. Onder het publiek bevindt zich hier en daar een bekende Nederlandse jazzmuzikant. Dat belooft wat. De formatie eert met dit project gigant Horace Silver, door zijn stukken met nieuwe arrangementen te vertolken en nieuwe stukken in deze stijl aan het repertoire toe te voegen. Iedereen in het gezelschap komt aan bod met een arrangement of eigen original.

De avond start enigszins plichtmatig en mat. De mannen zijn zwaar geconcentreerd en zullen vanavond niet uitblinken qua performance. De herkenbare Silver-style dwarrelt over het podium; melodisch hoekig, wisselende ritmepatronen, spannende, percussieve blaasarrangementen en lange solo’s.De muzikale kunde van de mannen is opvallend, het zijn stuk voor stuk genieën die uitblinken op hun instrument. De samenstelling van de formatie is sterk passend, qua instrumenten en ook qua geluid. (Wederom bewijst een geluidsman van buitenaf dat het toch goed kan klinken in het Bimhuis). Alles is afgewogen, er wordt muzikaal niets aan het toeval overgelaten wat het een nogal statisch geheel maakt.

Tijdens de solo’s bloeit het geheel op en is er ook muzikale emotie zichtbaar bij de diverse solisten. Vooral vibrafonist Stefon Harris trekt de aandacht en brengt prachtig getimede en spannende solo’s met een mooie opbouw en climax, zichzelf met scatten begeleidend. De ondersteuning van de overigens meer dan uitstekend spelende slagwerker Eric Harland en stille kracht Matt Penman op de bas is fenomaal. De passie van solist Miguel Zenon op de altsax is mooi. Het stuwt het geheel op tot een wonderschone climax en sluit elke solo af met een rood hoofd van inspanning. Nieuwkomer Avishai Cohen op de trompet is wellicht de enige die technisch gezien zijn solo’s kan meten met Zenon. Hij is spannend en overtuigend in zijn spel en heeft een krachtig geluid.

Eric Harland Mark Turner Robin Eubanks

In de tweede set komen de muzikanten ontspannen de catacomben van het Bimhuis uit en brengen meer funky Silver-stukken ten gehore. De solisten krijgen veel ruimte en imponeren hun publiek, getuige het flinke applaus dat hen keer op keer ten deel valt. De drummer heeft er zin in en trapt lol met het publiek. Zijn stuk “Harlandia” is een mooie afsluiter van een imponerende avond die de mensen in de zaal nog een toegift oplevert.

Ik ben nooit goed geweest in wiskunde en heb altijd veel bewondering gehad voor mensen die dat wel waren. Het vak an sich heb ik nooit leren waarderen.
Ik geloof dat dit nog steeds zo is.

Line Up:

Stefon Harris – vibrafoon
Edward Simon – piano
Mark Turner – tenorsax
Robin Eubanks – trombone
Avishai Cohen – trompet
Miguel Zenon – alt-/sopraansax
Matt Penman – bas
Eric Harland – drums ]]> Rene VAN MERWIJKS MUSIC MACHINE & MANOU GALLO VERWARMEN HET BIMHUIS. 2010-03-14T21:49:00+02:00 2010-03-14T21:49:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.970 Bimhuis, Amsterdam - donderdag 11 maart 2010 Door Job Groot met beeld van Fred van Wulften In een half gevuld Bimhuis treedt meester-slagwerker Lucas van Merwijk aan met zijn nieuwste Music Machine Project. Twee Afrikanen, een Duitser en twee Nederlanders vormen samen een dampend gezelschap. Zeer aanstekelijk aangevoerd door Manou Gallo die haar basgitaar laat ronken en klepperen en zo de zich herhalende Afrikaanse melodieën voorziet van een funky en bluesy basis. Manou Gallo Manou Gallo & Lucas van Merwijk Manou Gallo
Bimhuis, Amsterdam - donderdag 11 maart 2010
Door Job Groot met beeld van Fred van Wulften

In een half gevuld Bimhuis treedt meester-slagwerker Lucas van Merwijk aan met zijn nieuwste Music Machine Project. Twee Afrikanen, een Duitser en twee Nederlanders vormen samen een dampend gezelschap. Zeer aanstekelijk aangevoerd door Manou Gallo die haar basgitaar laat ronken en klepperen en zo de zich herhalende Afrikaanse melodieën voorziet van een funky en bluesy basis.De gelegenheidsformatie start dromerig. Gallo’s verschijning en uitstraling in combinatie met haar spel en zang betoveren je direct. Ze krijgt veel ruimte van haar medemuzikanten die ze echter nooit overdadig vult. Ze pakt haar momenten maar voorziet evenzo haar collega’s van een swingende en stuwende basis.
Van Merwijk zit duidelijk in een dienende rol. Zichtbaar genietend ondersteunt hij Gallo en de anderen en draagt daarmee sterk bij aan de hechtheid van de club. Gitarist Ed Verhoeff heeft een sterk fusion-gitaargeluid wat uitstekend past in de mengeling van muziekstijlen. Voor de gelegenheid schrijft Verhoeff een stuk voor de gast-bassiste met als passende titel: “Manou”. Percussionist Aly N’Diaye Rose heeft hierin een grote rol en kan uitstekend uit de voeten met de mengeling van fusion- en Afroklanken, de groovy bas van Gallo en van Merwijk’s ritmische dieselmotor.
Toetsenist Marc Bischoff meet zich een bescheiden rol aan in dit gezelschap doch is daarmee niet minder belangrijk voor het totaalgeluid. Zijn melodische samenspel met de gitarist en de ondersteuning van de ritmesectie is erg sterk.

Ed Verhoeff Aly Ndiaye Rose Marc Bishoff

De verschillende stukken van Gallo’s hand zijn verrassend en aantrekkelijk, ook door haar spel op de semi-accoustische gitaar, samen met gitarist Verhoef. Zeer passend voor dit muziekgezelschap. De helft voor de pauze wordt afgesloten met een funky hamersolo van Gallo op haar basgitaar. Ze bezit een fenomenale timing die haar spel sterk swingend maakt.
Haar gevoel voor ritme bewijst ze in een stuk dat ze maakt op een klein whisky-flesje. Ze blaast, fluit, zingt, scat en werkt met loops zodat ze zichzelf als het ware begeleidt.

Zo draait Van Merwijks Music Machine vanavond geheel om Manou Gallo; 1 brok ritmiek, timing, swing en uitstraling. De dienende rol van van Merwijk siert hem en leveren hem een staande ovatie op van het publiek. Spijtig voor het lege deel van het Bimhuis; ze hebben wat gemist. De combinatie Gallo en van Merwijk smaakt naar meer!

Line Up:

Manou Gallo – Bas/zang
Lucas van Merwijk – drums
Aly N’Diaye Rose – percussie
Marc Bischoff – piano/keyboards
Ed Verhoeff – gitaar ]]> Rene INVLOEDRIJKE MUZIKANTEN: GIVE THE DRUMMER SOME DEEL III 2010-03-21T23:18:00+02:00 2010-03-09T22:00:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.968 Door Rene de Hilster De komende tijd zal op JazzPodium een reeks muzikanten de revue passeren die voor de jazz van ongelofelijk grote betekenis zijn geweest. De eerste drie afleveringen zijn gewijd aan de slagwerkers. De vorige aflevering eindigde bij drumbeest Tony Williams, in deze derde aflevering staan de hedendaagse drummers centraal. Jack deJohnette (1942) Het is een kleine stap van Tony Williams naar diens opvolger bij Miles: Jack DeJohnette. De uit Chigago afkomstige Jack deJohnette is van huis uit pianist. Als drummer werd hij vooral geïnspireerd door de, vooral in Chigago, legendarische maar weinig gehoorde drumlegende Ike Day maar ook Roy Haynes was van invloed op de jonge Jack. Jack DeJohnette (fotograaf Govert Driessen) Billy Higgins Leroy Williams
Door Rene de Hilster

De komende tijd zal op JazzPodium een reeks muzikanten de revue passeren die voor de jazz van ongelofelijk grote betekenis zijn geweest. De eerste drie afleveringen zijn gewijd aan de slagwerkers. De vorige aflevering eindigde bij drumbeest Tony Williams, in deze derde aflevering staan de hedendaagse drummers centraal.

Jack deJohnette (1942)

Het is een kleine stap van Tony Williams naar diens opvolger bij Miles: Jack DeJohnette. De uit Chigago afkomstige Jack deJohnette is van huis uit pianist. Als drummer werd hij vooral geïnspireerd door de, vooral in Chigago, legendarische maar weinig gehoorde drumlegende Ike Day maar ook Roy Haynes was van invloed op de jonge Jack.DeJohnette schoof de jazzwereld in via het in de jaren zestig zeer beroemde kwartet van Charles Lloyd waar ene Keith Jarrett de piano bespeelde. Na de hoogtijdagen van het Lloyd quartet ging DeJohnette over naar Miles in diens transitie periode om daarna de muzikale vrijheid te zoeken in een keur van eigen groepen. Het knappe van Jack DeJohnette is dat hij zowel flink kan grooven als heel open en vrij spelen. In het Keith Jarrett Standards Trio toont hij zich een inventief maar nooit opdringerige begeleider terwijl hij bij Herbie Hancock een groovende funkbeat neerzet.

Billy Higgins (1936 – 2001)

De drummer met de meeste opnamesessies op zijn naam is ongetwijfeld de altijd direct herkenbare Billy Higgins. Higgins komt direct bij Kenny Clarke vandaan en is een zeer veelzijdige drummer die net als Roy Haynes op vele terreinen inzetbaar is. Zijn lichte doch stevige touch en zijn subtiele benadering geven elke groep waarin hij te horen is een lift. Op welk merk cymbal hij ook speelt, hij krijgt er altijd de typische Higgins-sound uit. Higgins heeft met alles en iedereen gespeeld en was vaak aanwezig bij de grote ontwikkelingen en mijlpalen in de geschiedenis.

Joe Farnsworth (foto Hans Speekenbrink) Jimmy Cobb (foto Fred van Wulften Brian Blade (foto Hans Speekenbrink)

Super begeleiders

Behalve de trenssetters zijn er ook de trendvolgers. Deze groep drummers vallen vaak op door hun onopvallendheid en het vermogen om zich dienend op te stellen. Niet al te bekend is Leroy Williams die vooral te vinden is in de periferie van pianist Barry Harris. Leroy is een echte bebopper maar wel één met een vrijere opvatting. Zijn benadering is zeer loose en open maar het swingt ontzettend. Al Harewood is ook zo’n onopvallende maar zeer smaakmakende sideman. Zijn strakke swingende benadering heeft in de jaren zestig menige Blue Note opname doen swingen. Jimmy Cobb is al wat bekender en manifesteert zich de laatste jaren ook als bandleider. Ook Alvin Queen is bezig met de tranformatie van veel gevraagd sideman naar de rol van bandleider. Queen heeft goed geluisterd naar de hierboven genoemde grote voorgangers en begint nu langzaam een eigen stijl te ontwikkelen.


De nieuwe generatie

De huidige drummer heeft als voorbeeld dat hij een schat aan informatie tot zijn beschikking heeft. Alle grote voorbeelden kunnen worden beluisterd, zijn op DVD te bewonderen en zijn er zelfs uitgeschreven partijen te verkrijgen. De huidige generatie drummers kenmerken zich ook door een bredere aanpak waarbij stijlgrenzen veelvuldig worden overschreden. Drummer Brian Blade is daar een zeer goed voorbeeld van. Hij kan het werk van alle bovengenoemde meesters dromen maar luistert ook naar hedendaagse muziek. Dat opgeteld zorgt voor een mooie mix van heden en verleden. Tijdens het laatste optreden van Blade met Joshua Redman in het Bimhuis betrapte ik Blade op het spelen van een aantal Leroy Williams licks, bij navraag bleek hij momenteel erg met Leroy bezig te zijn.
Een heel andere drummer is Joe Farnsworth. Ook hij kent zijn klassiekers maar beperkt zich vooral tot zijn grote favoriet Billy Higgins en laat hedendaagse invloeden voor wat ze zijn. Opvallend is dat de huidige generatie drummers wier leeuwendeel aan speelactiviteiten in de vrije vormen afspelen ook traditioneel kunnen swingen. Matt Wilson is daar een goed voorbeeld van maar ook Bill Stewart, die ook nog eens lekker kan funken.

Han Bennink (foto Fred van Wulften) John Engels (foto Fred van Wulften) Pierre Courbois (foto Hans Speekenbrink)

Nederlandse drummers

Ook Nederland levert het nodige jonge talent af. Zo is Flin van Hemmen een slagwerker die zich als een vis thuis voelt in het vrijere idioom. met zijn bijna grenzeloze techniek en zijn grote drumtechnische vocabulaire weet hij op jonge leeftijd al een zeer volwassen sound te creëren. Ook het technisch kunnen van Joost van Schaik staat zeker niet ter discussie. Joost is een swinger die het avontuur opzoekt en door gebruik van dwarse accenten en eigenwijze commentaren zijn medespelers alert houdt. De jongere generatie komen zonder uitzondering allemaal van de diverse conservatoria. De opleiding wordt vaak gegeven door Nederlandse topdrummers, mannen die zelf jarenlang hun steentje muzikaal hebben bijgedragen. Eric Ineke is er zo één. Samen met pianist Rein de Graaff heeft hij vele Amerikanen begeleidt en daarbij een schat aan ervaring opgedaan die hij nu doorgeeft aan zijn leerlingen.
In een overzicht over de drummers van de lage landen mogen drie namen zeker niet ontbreken: Han Bennink, Pierre Courbois en John Engels. Drie unieke stemmen. Bennink en Courbois vallen op door hun eigenwijze manier van spelen waarin de jazzgeschiedenis te horen is maar ook een gezonde dosis vernieuwingsdrang de kop doet opsteken. John Engels is de nestor van het Nederlandse jazzdrummen, een onbedaarlijke swinger met een ongekend gevoel voor nuance en melodie.

Niet compleet

In dit hele verhaal zijn een hoop namen genoemd maar er zijn nog veel meer weggelaten. Niet alle drummers kunnen binnen de beperking van de geboden ruimte worden genoemd zonder de leesbaarheid van het verhaal aan te tasten. Ik heb mijn voorkeur en mijn zienswijze laten prevaleren boven het schrijven van een namencircus.

Dit artikel verscheen eerder in het blad Jazz

Zie ook:

INVLOEDRIJKE MUZIKANTEN: GIVE THE DRUMMER SOME DEEL I
INVLOEDRIJKE MUZIKANTEN: GIVE THE DRUMMER SOME DEEL II ]]> Rene JAZZ MAASTRICHT MASTERS VRIJDAG 19 & ZATERDAG 20 MAART 2010-03-14T22:10:00+02:00 2010-03-08T19:20:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.965 Door Louis Obbens Theater aan het vrijthof In Nederland wellicht onderbelicht, maar Maastricht heeft wel degelijk een Jazz cultuur. In historisch perspectief valt het op dat Maastricht een serieuze gooi heeft gedaan om begin jaren negentig, naast het NSJ, een bestaansrecht van een internationaal Jazzfestival op te bouwen. Op dit MECC Jazz festival prijkte destijds, onder andere, op het affiche: Miles Davis, Dizzy Gillespie, Joe Henderson en Branford Marsalis. Ook Sonny Rollins speelde in 1996, tijdens de ‘Music Nights Maastricht’, in een tent op het Vrijthof, de boel helemaal plat in een legendarisch optreden. Meer recent en op kleine schaal programmeert het specialiteitencafe Thembi, jazz en geïmproviseerde muziek. Thembi participeert ook elk najaar in de organisatie van de Jazz -Promenade. In dit kader vinden op verschillende locaties jazzconcerten plaats in de stad aan de Maas. Als een ware apotheose van het internationaal cultuurfestival ‘TijdensTefaf’ presenteert Jazz Maastricht elk voorjaar een internationaal festival. Dit kalenderjaar, op vrijdag 19 en zaterdag 20 maart, vindt de achtste editie van de Jazz Maastricht Masters plaats. De organisatie beoogt met dit relatief kleine festival een brug te slaan tussen internationaal gearriveerde jazzcoryfeeën en een keur van artiesten uit de Euregio rondom Maastricht. De Jazzmasters 2010 Vrijdag 19 maart Op vrijdag brengen de jonge talenten van het Pablo Held piano-trio(D) in de DSM zaal energieke, avontuurlijke en bij vlagen experimentele muziek. Aansluitend hierop speelt, in de Papyruszaal, het trio van Nils Petter Molvaer. De Noorse trompettist en componist zoekt vanaf het begin van zijn loopbaan naar de verbinding tussen jazz, ambient, house en elektronica en rijgt deze aan elkaar tot diepliggende ‘soundscapes’. Volgens de organisator is het hoogtepunt van de vrijdag het optreden van gitaarvirtuoos Kurt Rosenwinkel en zijn Standards trio (USA). Naast de grotere bezettingen waarin Rosenwinkel acteerde, vaak met blazers, bestaat zijn laatste project uit intieme, akoestisch aandoende stukken. De geroutineerde jazzdiva Sheila Jordan (USA) staat met het jonge Duits talent Sabine Kühlich in de Bovenzaal. De ontmoeting van twee generaties van zangeressen, slaan bijna letterlijk de brug tussen Amerika en Europa in een mix van Swing, Bebop en Modale muziek. Zaterdag 20 maart Op zaterdag presenteert Jazz Maastricht het Jean-Luc Ponty & Wolfgang Dauner Duo. Deze pioniers op elektrische viool en piano in het jazzrock genre brengen een intiem concert op het hoofdpodium. De avond krijgt een twist met de humor en het speelplezier van het duo Musica Nuda (It) en talent van het Conservatorium Maastricht brengt volgens traditie een thematische voorstelling. Het optreden van de Afrikaanse bassist en zanger Richard Bona (Kameroen) moet het hoogtepunt van de zaterdag vormen. Als muzikant en componist staat hij al jaren aan de internationale top. De door Jaco Pastorius geïnspireerde basgitarist legt zich, door zijn aansprekende zang, steeds meer toe op dromerige sfeervolle wereldmuziek! Voor meer info en kaartverkoop kijk op http://www.jazzmaastricht.com Kurt Rosenwinkel (Foto Hans Speekenbrink) Sheila Jordan (Foto Jos Knaepen) Nils Petter Molvaer (Foto Louis Obbens)
Door Louis Obbens

Theater aan het vrijthof

In Nederland wellicht onderbelicht, maar Maastricht heeft wel degelijk een Jazz cultuur. In historisch perspectief valt het op dat Maastricht een serieuze gooi heeft gedaan om begin jaren negentig, naast het NSJ, een bestaansrecht van een internationaal Jazzfestival op te bouwen. Op dit MECC Jazz festival prijkte destijds, onder andere, op het affiche: Miles Davis, Dizzy Gillespie, Joe Henderson en Branford Marsalis. Ook Sonny Rollins speelde in 1996, tijdens de ‘Music Nights Maastricht’, in een tent op het Vrijthof, de boel helemaal plat in een legendarisch optreden.
Meer recent en op kleine schaal programmeert het specialiteitencafe Thembi, jazz en geïmproviseerde muziek. Thembi participeert ook elk najaar in de organisatie van de Jazz -Promenade. In dit kader vinden op verschillende locaties jazzconcerten plaats in de stad aan de Maas. Als een ware apotheose van het internationaal cultuurfestival ‘TijdensTefaf’ presenteert Jazz Maastricht elk voorjaar een internationaal festival. Dit kalenderjaar, op vrijdag 19 en zaterdag 20 maart, vindt de achtste editie van de Jazz Maastricht Masters plaats. De organisatie beoogt met dit relatief kleine festival een brug te slaan tussen internationaal gearriveerde jazzcoryfeeën en een keur van artiesten uit de Euregio rondom Maastricht.

De Jazzmasters 2010

Vrijdag 19 maart

Op vrijdag brengen de jonge talenten van het Pablo Held piano-trio(D) in de DSM zaal energieke, avontuurlijke en bij vlagen experimentele muziek. Aansluitend hierop speelt, in de Papyruszaal, het trio van Nils Petter Molvaer. De Noorse trompettist en componist zoekt vanaf het begin van zijn loopbaan naar de verbinding tussen jazz, ambient, house en elektronica en rijgt deze aan elkaar tot diepliggende ‘soundscapes’. Volgens de organisator is het hoogtepunt van de vrijdag het optreden van gitaarvirtuoos Kurt Rosenwinkel en zijn Standards trio (USA). Naast de grotere bezettingen waarin Rosenwinkel acteerde, vaak met blazers, bestaat zijn laatste project uit intieme, akoestisch aandoende stukken. De geroutineerde jazzdiva Sheila Jordan (USA) staat met het jonge Duits talent Sabine Kühlich in de Bovenzaal. De ontmoeting van twee generaties van zangeressen, slaan bijna letterlijk de brug tussen Amerika en Europa in een mix van Swing, Bebop en Modale muziek.

Zaterdag 20 maart

Op zaterdag presenteert Jazz Maastricht het Jean-Luc Ponty & Wolfgang Dauner Duo. Deze pioniers op elektrische viool en piano in het jazzrock genre brengen een intiem concert op het hoofdpodium. De avond krijgt een twist met de humor en het speelplezier van het duo Musica Nuda (It) en talent van het Conservatorium Maastricht brengt volgens traditie een thematische voorstelling. Het optreden van de Afrikaanse bassist en zanger Richard Bona (Kameroen) moet het hoogtepunt van de zaterdag vormen. Als muzikant en componist staat hij al jaren aan de internationale top. De door Jaco Pastorius geïnspireerde basgitarist legt zich, door zijn aansprekende zang, steeds meer toe op dromerige sfeervolle wereldmuziek!

Voor meer info en kaartverkoop kijk op http://www.jazzmaastricht.com ]]> Rene JAZZ & SOUNDS, EEN NIEUW GENTS FESTIVAL 2010-03-08T19:43:00+02:00 2010-03-07T21:25:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.940 Vanaf 2010 slaan Muziekcentrum De Bijloke, Kunstencentrum Vooruit, Gent Jazz Festival, Hogeschool Gent Conservatorium en de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten (KASK) de handen in elkaar voor een nieuw initiatief: het Jazz & Sounds festival. Het festival legt de nadruk op de veelzijdigheid van actuele muziek. De eerste editie zal plaatsvinden van 22 tot 28 maart 2010. Binnen het profiel van Jazz & Sounds zullen improvisatie en creatie ruimschoots aan bod komen. Er worden bruggen geslagen tussen jazz, hedendaagse muziek, klassiek, alternatieve rock, elektronische muziek, geïmproviseerde muziek, niet westerse muziek… Het festival biedt geen lineair verloop van concerten maar een organisch geheel per dag waarbij verschillende concerten en voorstellingen kunnen samenvallen. Bezoekers zullen keuzes moeten maken in het programma of zich laten leiden en verrassen door het moment. Vanaf 2010 slaan Muziekcentrum De Bijloke, Kunstencentrum Vooruit, Gent Jazz Festival, Hogeschool Gent Conservatorium en de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten (KASK) de handen in elkaar voor een nieuw initiatief: het Jazz & Sounds festival. Het festival legt de nadruk op de veelzijdigheid van actuele muziek. De eerste editie zal plaatsvinden van 22 tot 28 maart 2010.

Binnen het profiel van Jazz & Sounds zullen improvisatie en creatie ruimschoots aan bod komen. Er worden bruggen geslagen tussen jazz, hedendaagse muziek, klassiek, alternatieve rock, elektronische muziek, geïmproviseerde muziek, niet westerse muziek… Het festival biedt geen lineair verloop van concerten maar een organisch geheel per dag waarbij verschillende concerten en voorstellingen kunnen samenvallen. Bezoekers zullen keuzes moeten maken in het programma of zich laten leiden en verrassen door het moment.Op 22 maart start het festival in Hogeschool Gent Conservatorium met Impressions of a Blue Kind, een prestigieus project met studenten van de Conservatoria van Gent, Tilburg en Maastricht. Daags nadien, op 23 maart, staat een project van Eddy Van Oosthuyse met de solisten van het Brussels Philharmonic rond de hedendaagse klarinet in de kamermuziek op het programma in Hogeschool Gent Conservatorium.

John Herbert (foto Fred van Wulften) Jules Deelder (foto Hans Speekenbrink) Dre Pallemaerts (foto Jos L Knaepen)

Daarna trekt het Jazz & Sounds festival naar Kunstencentrum Vooruit op 25 en 26 maart. De eerste dag start met een documentaire over Han Bennink. Die dag brengt Jazz & Sounds ook een project van het trio Ben Sluijs/Jules Deelder/Remco Campert rond jazz en literatuur en optredens van saxofonist Colin Stetson en het duo Erik truffaz/Malcolm Braff. Deze dag wordt afgesloten door Hairy Bones met o.a. Peter Brötzmann en Toshinoro Kondo.

Op vrijdag 26 maart staan in Kunstencentrum Vooruit het duo Eric Thielemans/Josse De Pauw, contrabassiste Joëlle Léandre en de première van het nieuwe project van Flat Earth Society met John Watts. Eliott Sharp’s Carbon sluit ten slotte het luik van Jazz & Sounds in Vooruit af.

Op 27 en 28 maart is Jazz & Sounds te gast in Muziekcentrum De Bijloke. Op zaterdag wordt gestart met Cage, Aria door Françoise Vanhecke. Daarna kan de bezoeker kiezen tussen een documentaire over Charlie Haden en een creatie van Sophie Allour en Jozef Dumoulin met drummer Dré Pallemaerts. Deze creatie werd speciaal uitgewerkt voor het festival Jazz & Sounds in samenwerking met Tourcoing Jazz. Verder die avond staan nog de Nederlandse cellist Ernst Reijseger op het programma, Spectra met werk van Mantovani en Alexandros Markeas, een project van het Gentse El Negocito, Fred Van Hove samen met Barry Guy en Wilbert de Joode, een project van studenten Hogeschool Gent Conservatorium rond Julius Eastman onder leiding van Alexandros Markeas en een improvisatie-workshop van Joëlle Léandre met studenten van Hogeschool Gent Conservatorium. Miroslav Vitous sluit de dag af met zijn Remembering Weather Report.

Zondag 28 maart, de laatste dag van Jazz & Sounds, begint met een optreden van Ellery Eskelin en zijn groep. Vervolgens brengen studenten van Hogeschool Gent Conservatorium een project rond John Cage’s Songbooks en wordt een documentaire vertoond rond fotograaf Leonard Herman. Verder op de affiche trombonist Wolter Wierbos, een project van het Gentse El Negocito en het duo Ben Sluijs/Tom Van Bauwel rond de teksten van Paul Van Ostaijen. Nadar, Arsis4, Peter Jacquemyn en Jan Pillaert vertolken werk van Daan Janssens en Stefan Prins. Een project van Rik De Geyter voor klarinet rond Stockhausens ‘Kleine Harlekin’. Enescu re-Imagined by Lucian Ban & John Hébert sluiten deze eerste editie van Jazz & Sounds af. Pianist Lucian Ban neemt de muzikale erfenis van Roemeens componist George Enescu onder handen en herwerkt de muziek tot een gedurfde hedendaagse jazzcompositie. Ban verzamelde een indrukwekkende groep muzikanten uit de New Yorkse jazzscene rond zich voor dit project met o.a. John Hébert, Nasheet Waits, Tony Malaby, Mat Maneri en Ralph Alessi.

Op 22 maart organiseert Hogeschool Gent Conservatorium een Open Lab rond Onderzoek in de Kunsten in Muziekcentrum de Bijloke. Op 26 maart wordt hierover ook een paneldiscussie gevoerd in Muziekcentrum De Bijloke. Deze beide activiteiten zijn gratis en kwamen tot stand in samenwerking met IPEM-UGent, Stichting Logos en Associatie Universiteit Gent

Studenten & docenten aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten (Hogeschool Gent KASK) participeren aan de eerste editie van Jazz & Sounds. Vanuit diverse ateliers van KASK wordt er een aanzet geleverd tot een huisstijl, en twee interactieve installaties gecreëerd die fungeren als communicatieve machines bij de lancering van Jazz & Sounds. Het atelier Mediakunst confronteert het festivalpubliek met installaties waarin klank, ritme en timbre de hoofdrol spelen.

Praktische info

Jazz & Sounds Festival 22-28 maart 2010
Tickets & info: www.jazzandsounds.com ]]> Rene BASSIST HEIN VAN DE GEYN STOPT MET SPELEN 2010-03-02T22:35:00+02:00 2010-03-02T22:32:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.964 Het is mooi geweest, hij gooit de handdoek in de ring en gaat iets anders doen. De veelgevraagde bassist, leraar en producer houdt er mee op om in Zuid-Afrika, in de buurt van Kaap de Goede Hoop, een nieuw bestaan op te bouwen. Hein is er niet rouwig om en is opgetogen om deze nieuwe start te maken. Een “guesthouse” wil hij gaan bouwen en beheren. Een andere omgeving, een ander ritme en een nieuwe uitdaging. Hein van de Geyn (Foto Hans Speekenbrink) Het is mooi geweest, hij gooit de handdoek in de ring en gaat iets anders doen. De veelgevraagde bassist, leraar en producer houdt er mee op om in Zuid-Afrika, in de buurt van Kaap de Goede Hoop, een nieuw bestaan op te bouwen.

Hein is er niet rouwig om en is opgetogen om deze nieuwe start te maken. Een “guesthouse” wil hij gaan bouwen en beheren. Een andere omgeving, een ander ritme en een nieuwe uitdaging.Natuurlijk is het niet makkelijk om afscheid te nemen van Codarts waar Hein artistiek directeur en docent is en ook de muziekpraktijk zal zeker gemist worden.

De muziek groeit, kennis groeit. Het houdt nooit op. Hoe we leven is geheel aan onszelf. Daarbij moeten er soms moeilijke keuzes worden gemaakt en moet er afstand worden genomen om het leven een nieuwe wending te geven. Het zal voldoening geven en ook zeker moeilijke momenten. Maar is dat niet een wezenlijk onderdeel van het leven?

Hein neemt niet meteen afscheid, hij maakt dit seizoen bij Codarts af en zal ook nog de nodige concerten doen. Medio augustus zal hij dan de bas definitief(?) neerleggen.

“Het is belangrijk om te zoeken naar een goede relatie tussen muziek en jezelf” aldus Hein van de Geyn op zijn website. Hij heeft hiermee duidelijk een keuze gemaakt. We wensen hem daarbij uiteraard veel succes.

Op zijn website zal Hein ons van de ontwikkelingen op de hoogte houden.

Website Hein van de Geyn

Bron: www.baselinemusic.nl ]]> Rene REMBRANDT FRERICHS: WIJSGEER ONDER DE JAZZPIANISTEN 2010-02-27T18:31:00+02:00 2010-02-27T18:31:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.958 Bimhuis, Amsterdam - 17 februari 2010 Tekst & Beeld door Jurjen Donkers Pianist Rembrandt Frerichs en zijn kwartet presenteerden afgelopen woensdag in het Bimhuis het eerste deel van hun tweedelige cd-project ‘Ordem e Progresso’. Het is een titel die evengoed typerend is voor Rembrandt’s algehele muzikale aanpak : een concert van hem, en ieder liedje op zich, kenmerken zich door een heldere opbouw, waarin langzaamaan naar een veelal lyrisch hoogtepunt wordt toegewerkt. Dat maakt een optreden van deze man tot een fascinerend geheel. Hij neemt de luisteraar mee op ontdekkingtocht langs zijn oosterse en westerse muzikale inspiratiebronnen, puttend uit zowel eeuwenoude tradities als bijvoorbeeld ook Beatles-repertoire. Rembrandt zoekt de grenzen van het jazzgenre op, of beter gezegd: hij overstijgt die grenzen, en laat zo een heel eigen en onderscheidend geluid horen. Dat geluid lijkt ook steeds meer beïnvloed te worden door een van zijn niet-muzikale bezigheden: de filosofie. Hij bezoekt en speelt ook regelmatig op filosofische symposia, leest de werken van wijsgeren uit het heden en verleden. In dagblad Trouw zei hij hierover onlangs ondermeer: ‘Filosofie dwingt je helder te denken. Een lucide geest heeft overzicht. Zo kan ik heel intuïtief blijven spelen en improviseren zonder daarin voorbij te razen aan wat ik met mijn muziek wil communiceren’. Rembrandt Frerichs Rembrandt Frerichs
Bimhuis, Amsterdam - 17 februari 2010
Tekst & Beeld door Jurjen Donkers

Pianist Rembrandt Frerichs en zijn kwartet presenteerden afgelopen woensdag in het Bimhuis het eerste deel van hun tweedelige cd-project ‘Ordem e Progresso’. Het is een titel die evengoed typerend is voor Rembrandt’s algehele muzikale aanpak : een concert van hem, en ieder liedje op zich, kenmerken zich door een heldere opbouw, waarin langzaamaan naar een veelal lyrisch hoogtepunt wordt toegewerkt. Dat maakt een optreden van deze man tot een fascinerend geheel. Hij neemt de luisteraar mee op ontdekkingtocht langs zijn oosterse en westerse muzikale inspiratiebronnen, puttend uit zowel eeuwenoude tradities als bijvoorbeeld ook Beatles-repertoire. Rembrandt zoekt de grenzen van het jazzgenre op, of beter gezegd: hij overstijgt die grenzen, en laat zo een heel eigen en onderscheidend geluid horen. Dat geluid lijkt ook steeds meer beïnvloed te worden door een van zijn niet-muzikale bezigheden: de filosofie. Hij bezoekt en speelt ook regelmatig op filosofische symposia, leest de werken van wijsgeren uit het heden en verleden. In dagblad Trouw zei hij hierover onlangs ondermeer: ‘Filosofie dwingt je helder te denken. Een lucide geest heeft overzicht. Zo kan ik heel intuïtief blijven spelen en improviseren zonder daarin voorbij te razen aan wat ik met mijn muziek wil communiceren’.Guus Bakker Vinsent Planjer Jan Menu

Ook in het Bimhuis was Rembrandt niet de Oscar Peterson of (om dichter bij huis te blijven) de Peter Beets die als een razende over de toetsen gaat. Wie voor de ultieme swing van de mainstream jazz was gekomen raakte wellicht enigszins teleurgesteld. Maar dat is vooral een kwestie van smaak, en niet van kwaliteit. Rembrandt bleef er trouw aan de eigen speelstijl die hij in de voorgaande jaren ontwikkelde, en die zich ondermeer kenmerkt door een prettig, licht toucher, en een spel dat evenzeer intuïtief als doordacht klinkt. Zijn composities vereisen, ondanks de heldere opbouw, iets meer concentratie dan standards uit The American Songbook. Maar wie die concentratie kon opbrengen, hoorde en zag in het Bimhuis een veelzijdig virtuoos aan het werk, met als een van de hoogtepunten het prachtige ‘Requiem’(afkomstig van deel één van ‘Ordem e Progresso’). In het liedje met de aanzienlijk minder zware titel ‘Bonuskaart’ bleek dat hij zich in zijn muzikale creativiteit zelfs niet wil beperken tot het gebruik van de witte en zwarte toetsen van de vleugel: met (inderdaad) een bonuskaart van een bekende supermarktketen tussen duim en wijsvinger, schraapte hij soepeltjes over de snaren van zijn instrument.

Rembrandt Frerichs Jan Menu Rembranft Frerichs

In alle stukken was ook een belangrijke rol weggelegd voor bas, drums en (in de tweede set) sax. Bassist Guus Bakker en drummer Vincent Planjer traden menigmaal als solist op de voorgrond, en gaven daarbij niet alleen blijk van ritmisch maar ook van een sterk melodisch raffinement. De muzikale dynamiek kwam niet enkel voort uit de vleugel, maar werd net zo zeer bepaald door het samenspel van de muzikanten. Daarin schuilt ook een van de talenten van Rembrandt Frerichs: hij is een teamspeler, en lijkt daardoor voortdurend zichzelf en zijn collegae te motiveren het beste uit zichzelf te halen. Steeds was er op het podium van het Bimhuis intensief oogcontact tussen de musici, en het plezier dat de zij samen uitstraalden droeg in hoge mate bij aan de kracht van het optreden. Wellicht had het geheel nog meer geboeid wanneer saxofonist Jan Menu zich al tijdens de eerste set bij de groep had gevoegd. Nu liet hij pas tijdens het tweede deel van het programma van zich horen. Zijn spel, en dan vooral zijn aanstekelijke swing, leek de andere drie musici meer energie te geven. En daarmee nam ook het enthousiasme van het publiek steeds meer toe.
Het is te hopen dat het enthousiasme voor de muziek van Rembrandt Frerichs zich in de komende jaren over een groter deel van het Nederlandse en buitenlandse jazzpubliek zal uitbreiden. De eigenzinnige aanpak van deze veelzijdige virtuoos is het alleszins waard de oren te spitsen en alzo de luisteraar te blijven fascineren. ]]> Rene VIRTUOOS DR. LONNIE SMITH GEEFT JAZZ ORCHESTRA OF THE CONCERTGEBOUW ALLE RUIMTE. 2010-02-27T18:50:00+02:00 2010-02-27T17:00:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.959 Bimhuis, Amsterdam – 25 februari 2010 Door Hans Zilverberg met beeld van Job Groot Dr. Lonnie Smith is in Nederland om een drietal concerten te geven samen met het Jazz Orchestra of the Concertgebouw. Na een eerste concert in CineMec te Ede was nu het Bimhuis aan de beurt. Op 16/17 jarige leeftijd stond Lonnie Smith al verlekkerd naar een Hamond B-3 orgel te kijken. Hij wilde laten horen wat hij uit zo’n Hammond orgel kon halen en vestigde al gauw de aandacht van George Benson en Lou Donaldson op zich. Hij ontwikkelde een eigen stijl op zijn Hammond B-3 waarin allerlei jazzstijlen zijn terug te vinden. De opening van de 1e en 2e set was voor het Jazz Orchestra of the Concertgebouw met nummers van hun nieuwste cd Blues for the Date die tijdens een concert van het JOC op dinsdag 16 maart in Paradiso gepresenteerd zal worden. De 18 man sterke Bigband onder leiding van orkestleider Henk Meutgeert zette een stevig swingend nummer neer waarmee zij normaal een concert beëindigen. De toon was gezet voor de rest van de avond, swingende funk, blues en soul jazz nummers met veel ruimte voor solowerk van begaafde musici. Dr Lonnie Smith Martijn van Iterson & Dr Lonnie Smith Dr Lonnie Smith
Bimhuis, Amsterdam – 25 februari 2010
Door Hans Zilverberg met beeld van Job Groot

Dr. Lonnie Smith is in Nederland om een drietal concerten te geven samen met het Jazz Orchestra of the Concertgebouw. Na een eerste concert in CineMec te Ede was nu het Bimhuis aan de beurt.
Op 16/17 jarige leeftijd stond Lonnie Smith al verlekkerd naar een Hamond B-3 orgel te kijken. Hij wilde laten horen wat hij uit zo’n Hammond orgel kon halen en vestigde al gauw de aandacht van George Benson en Lou Donaldson op zich.
Hij ontwikkelde een eigen stijl op zijn Hammond B-3 waarin allerlei jazzstijlen zijn terug te vinden.

De opening van de 1e en 2e set was voor het Jazz Orchestra of the Concertgebouw met nummers van hun nieuwste cd Blues for the Date die tijdens een concert van het JOC op dinsdag 16 maart in Paradiso gepresenteerd zal worden.
De 18 man sterke Bigband onder leiding van orkestleider Henk Meutgeert zette een stevig swingend nummer neer waarmee zij normaal een concert beëindigen. De toon was gezet voor de rest van de avond, swingende funk, blues en soul jazz nummers met veel ruimte voor solowerk van begaafde musici.

De solo van o.a. Martijn van Iterson op gitaar, Casper van Wijk’s relaxte saxsolo met fraai uitgevoerde riffs en lange uithalen, de kenmerkende vingervlugge improvisaties van Peter Beets op piano waren goed voor dankbaar applaus vanuit het publiek.
Dr. Lonnie Smith kwam onder luid applaus de zaal binnen. Nadat hij het JOC een groot compliment gaf – “One of the finest Bigbands he ever played with” – zette hij in swingende stijl het tweede nummer in.
Het plezier waarmee hij zat te spelen was meteen opmerkelijk, evenals de naadloze samenwerking tussen hem en de Bigband. Ritmische intermezzo’s van drums, bas en gitaar werden overgenomen door de blazers en Dr. Smith. Er was constant sprake van een spanningsopbouw in de gespeelde nummers. Het fraaie samenspel tussen de bandleden en Dr. Lonnie Smith was naast de mooie solo’s mede het werk van de sterke leiding van Henk Meutgeert die niets ontging.
In het nummer “Willow weep for me”, dat door de doctor als een uiterst subtiel gespeeld “kinderdeuntje” werd neergezet, werd duidelijk hoeveel spirituele vondsten deze man uit zijn Hammond B-3 weet te halen. Fantastische afwisselingen, grappige vondsten vergezelt van zijn steeds aanwezige mimiek. Hij trok daarna samen met het orkest alle registers open. Er was volop ruimte voor diverse solo’s van de blazers waarna Lonnie in samenspel met drummer Martijn Vink en bassist Frans van Geest voor een subtiel slot zorgde.
In “Chelsea Bridge” kreeg het publiek van het uitverkochte Bimhuis geweldig solowerk van Ruud Breuls
te horen. Een mooi gevoelig nummer waarin Ruud fluwelen doorleefde tonen liet horen met een enorme dynamiek, aangevuld met de zwoele klankkleuren van het orkest. Een luid applaus was absoluut op zijn plaats.

Na de pauze viel er wederom genoeg te genieten. De doctor gaf het orkest volop de gelegenheid te excelleren. In het swingende nummer “Behave” dat met veel energie werd gespeeld door de opzwepende ritmes in dit nummer, zat de complete band inclusief Dr. Lonnie Smith te genieten van elkaars spel. In “Caravan” ging Dr. Lonnie als een soort slangenbezweerder van start, spelend van uiterst subtiel tot slaand met de vuist op het toetsenbord waarmee hij grappige effecten najoeg. Door het spelen van lang aangehouden tonen en ingebouwde rusten wist Dr. Lonnie Smith een geweldige spanning in dit overbekende nummer op te roepen.

In het laatste nummer “I got rhythm” mocht Peter Beets weer achter de piano aanschuiven voor een geweldig opzwepend vraag en antwoordspel tussen hem en Dr. Lonnie Smith.
Een adembenemend gaaf slot van een puik concert. Na een daverend applaus kon een toegift niet uitblijven. ]]> Rene ARCHIE SHEPP QUARTET BEZORGT VEEL KIPPENVEL MOMENTEN 2010-04-22T15:17:00+02:00 2010-02-25T23:14:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.957 Bimhuis, Amsterdam - zondag 21 februari Door Rene de Hilster met beeld van Louis Obbens Archie Shepp is een gedreven muzikant die, als hij er zin in heeft, een overdonderende performance kan neerzetten. Met zijn energie en overtuigingskracht weet hij je dan goed te raken en neemt deze jazzmeester je mee op een muzikale reis vol kippenvelmomenten. Het enige dat je dan nog kan doen is geboeid luisteren en je overgeven aan de kracht die de man tentoon spreidt. De Bimhuis bezoekers die er de 21ste februari bij waren hadden dan ook weinig keus dan zich over te geven aan de muzikale krachten van deze zeer gedreven muzikant die behalve veel muziek ook nog een boodschap te verkondigen had. Archie Shepp Archie Shepp Archie Shepp
Bimhuis, Amsterdam - zondag 21 februari
Door Rene de Hilster met beeld van Louis Obbens

Archie Shepp is een gedreven muzikant die, als hij er zin in heeft, een overdonderende performance kan neerzetten. Met zijn energie en overtuigingskracht weet hij je dan goed te raken en neemt deze jazzmeester je mee op een muzikale reis vol kippenvelmomenten. Het enige dat je dan nog kan doen is geboeid luisteren en je overgeven aan de kracht die de man tentoon spreidt. De Bimhuis bezoekers die er de 21ste februari bij waren hadden dan ook weinig keus dan zich over te geven aan de muzikale krachten van deze zeer gedreven muzikant die behalve veel muziek ook nog een boodschap te verkondigen had.Voordat het echter zo ver was moest het compleet uiverkochte Bimhuis behoorlijk wat geduld hebben. Om even over achten gingen er nog volle bladen met voedsel richting de catacomben van het Bimhuis en daaruit was op te maken dat het officiële aanvangstijdstip van half negen niet gehaald zou worden. Dat klopte aardig want zo rond kwart voor negen betraden bassist Wayne Dockery en drummer Steve McCraven het podium om hun instrumentarium op orde te brengen. Daarna zaten ze duidelijk een beetje voor lul op het podium tot dat de baas zou verschijnen. Dat gebeurde een kleine vijf minuten later.

Tom McClung Wayne Dockery Steve McCraven

Shepp schuifelde het podium en begon met het voorstellen van de band. Echt duidelijk praten deed hij niet en ik had het bange vermoeden dat hij toch echt een cognacje teveel ophad bij de koffie. Gelukkig was mijn angst geheel ongegrond want meteen bij de eerste noten van het openingsstuk, UJamaa, bleek hij lekker op dreef. Dat gold trouwens voor het hele kwartet. De vier heren speelden met een ongekende power. Shepp speelde een lange fiedelende solo met veel growls, lage bessen en screams in het hoge register. De ritmesectie zat hem daarbij behoorlijk achter de broek en vooral Steve McCraven zat de baas flink op de hielen. Pianist Tom McClung pakte solistisch ook flink uit.
Don’t Get Around Much Anymore was het tweede werkje van deze avond. Shepp dook hier in zijn arsenaal blueslicks en wist uit zijn drie chorussen het maximale te halen. McClung deed niet voor hem onder en na een prima pianosolo was het toch echt tijd voor Shepp’s eerste vocale capriolen. Net als op zijn tenor heeft hij laag een rauwe stem en klinkt hij hoog iets dunner. Maar Shepp is zonder meer een crooner van formaat.
Vast onderdeel van het Shepp repertoire is Mama Rose. Dit keer kreeg deze fraaie compositie, die ook wel bekend staat onder de naam Revolution, een wel zeer heavy uitvoering. De vocalen van Archie werden vol drama neergezet. Een deel van het publiek fronste de wenkbrauwen toen Shepp de zinsnede “You vagina splits asymmetrical in the east and the west” ten beste gaf. Maar dit schokeffect is juiste een onderdeel van dit stuk waarin ellende en hoop hand in hand gaan. Het stuk werd ingeleid door Steve McCraven die een stukje bodydrums liet horen. De eerste set werd afgesloten met een ietwat flauwe en nogal doodgeshuffelde blues.



Na een flinke pauze kwam het Archie Shepp terug met Lush Life, zowel vocaal als op de tenor vertolkt. Er was ook ruimte voor een bassolo, iets wat we in de eerste set niet hadden gehoord. Dat zat hem waarschijnlijk in het feit dat bassist Wayne Dockery enige problemen met zijn armspieren leek te hebben. In de tweede set leken deze problemen als sneeuw voor de zon verdwenen. Burnin’ Bright en een huiveringwekkende mooie versie van Billy Strayhorn’s My Little Brown Book volgde. Opvallend was dat de vier muzikanten zeer geconcentreerd aan het spelen waren, nog meer als in de eerste set. De set werd besloten met Party Time, wederom een minder aantrekkelijke rhythm & blues stamper.

Daarna verdween het kwartet van het podium. Het publiek nam daar uiteraard geen genoegen mee en na veel joelen, stampen en klappen kwamen Archie en zijn mannen terug om nog een kleine set te spelen. Hope Two, Round Midnight en nog een shuffle werden aan het hongerige publiek kado gedaan. Daarna was het mooi geweest.

Line up:

Archie Shepp – tenor & sopraansax, vocals
Tom McClung – piano
Wayne Dockery – bas
Steve McCraven - drums ]]> Rene JORIS POSTHUMUS QUARTET, PUBLIEKSMUZIEK MET EEN DUBBELE GELAAGDHEID! 2010-02-24T22:03:00+02:00 2010-02-24T22:03:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.956 Paradox, Tilburg - vrijdag 19 februari 2010 Tekst & Beeld door Louis Obbens Een onstuimige wervelwind teisterde de nok en de fundamenten van het oude Paradox. Verantwoordelijk voor deze energetische en muzikale orgie was het ‘Tilburgse‘ quartet van de altist en naamgever van de band, Joris Posthumus. De presentatie van zijn debuut CD ‘The Abyss’ vormde de aanleiding voor dit feestje. Joris Posthumus Tom Beek Joris Posthumus
Paradox, Tilburg - vrijdag 19 februari 2010
Tekst & Beeld door Louis Obbens

Een onstuimige wervelwind teisterde de nok en de fundamenten van het oude Paradox.
Verantwoordelijk voor deze energetische en muzikale orgie was het ‘Tilburgse‘ quartet van de altist en naamgever van de band, Joris Posthumus. De presentatie van zijn debuut CD ‘The Abyss’ vormde de aanleiding voor dit feestje.Voor de goede orde: deze new-bop band bestaat al bijna 5 jaar. Onder de naam ‘The New Quartet’ werd door bassist Jurriaan Dekker, het idee ontwikkeld om via een nieuwe sound, jazz voor een nieuw jong publiek toegankelijk te maken. Dit in eendrachtige samenwerking met de huidige leider. Het oude ‘New Quartet’ trad in wisselende samenstellingen op in popcentra, buurthuizen, festivals en dansavonden. Het Joris Posthumus Quartet hangt nog steeds de gedachtengang aan om jazz toegankelijk te maken. Samen met zangeres Simin Tander, is het Quartet dit jaar geselecteerd voor de Youngs VIPs Tournee. Sinds 1997 wordt door Muziek Centrum Nederland, in samenwerking met de Vereniging van Jazz- en improvisatiemuziek podia, nieuw en buitengewoon Nederlands talent gepresenteerd. Met als kenmerk dat er eigen repertoire moet worden gespeeld via een serie van dubbelconcerten.

Jeroen van Vliet Jurriaan Dekker Pascal Vermeer

In een opvallend stampvolle zaal, presenteerde Joris Posthumus zich vol overgave, pril, oorspronkelijk en onstuimig. De wil om te scoren, met intelligente en inventieve publieksmuziek, was zijn leitmotief gedurende het hele optreden. De groep bleek hiertoe in staat om via lome swing, een Coltrane-achtige Ballad, een fors portie new-bop, oosterse suspense en als hoogtepunt milde free jazz. Het zijn vooral de mooie, pakkende melodieën die gevoelsmatig blijven doorklinken in de wervelende, individuele uitstapjes. De essentie van het geluid van Posthumus schuilt erin dat hij binnen zijn intense spel zowel in staat is om fel en meedogenloos te bijten als ontroering teweeg te brengen. De overige groepsleden deden hier nauwelijks voor onder. Van Vliet legde bevlogen tapijten van akkoorden neer in afwisseling met ingenieuze solo’s op de akoestische en elektrische piano. Grondlegger van de groep en contrabassist Jurriaan Dekker, was samen met drummer Pascal Vermeer, verantwoordelijk voor het vasthouden van het vaak furieuze ritme. En of het al niet genoeg was, slaagde ook gastspeler Tom Beek erin een aantal magistrale ‘statements’ neer te zetten.

Jeroen Posthumus Jeroen van Vliet

Samenvattend kan zonder overdrijven gesteld worden dat de meeslepende, brede, herkenbare publieksmuziek van een dubbele gelaagdheid wordt voorzien, door de organische interactie tussen de individuen en de al even bevlogen en diepgravende solo’s. Voeg hier nog als toetje aan toe de frisse performance van Joris Posthumus, die zijn band naar grote hoogten aanspoorde en coachte. Het resultaat is een onuitwisbare en zeer eigentijdse muzikale avond! Het Joris Posthumus Quartet is, in het kader van de Young VIPs Tournee, op diverse podia in Nederland te zien. Take your chance and check it out: www.youngvips.nl.

Line-up:

Joris Posthumus: altsaxofoon
Jeroen van Vliet: piano/fender rhodes
Jurriaan Dekker: contrabas
Pascal Vermeer: drums
Tom Beek: tenorsaxofoon ]]> Rene INVLOEDRIJKE MUZIKANTEN: GIVE THE DRUMMER SOME DEEL II 2010-02-20T20:34:00+02:00 2010-02-20T20:33:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.955 Door Rene de Hilster De komende tijd zal op JazzPodium een reeks muzikanten de revue passeren die voor de jazz van ongelofelijk grote betekenis zijn geweest. De eerste drie afleveringen zijn gewijd aan de slagwerkers. In deze tweede aflevering staan de drummers uit de bebop en de hardbop periode centraal. Art Blakey (1917 – 1991) Blakey was DE drummer uit de begindagen van de hardbop en is vooral bekend als leider van The Jazz Messengers, een groep die hij decennia lang heeft geleid en waaruit heel veel jazztalent is voortgekomen. Met al dat aanboren van nieuw talent zou je bijna vergeten dat Art Blakey ook nog een zeer spraakmakende drummer was. Art Blakey (fotograaf onbekend) Roy Haynes (Fotograaf Hans Speekenbrink) Max Roach (fotograaf onbekend)
Door Rene de Hilster

De komende tijd zal op JazzPodium een reeks muzikanten de revue passeren die voor de jazz van ongelofelijk grote betekenis zijn geweest. De eerste drie afleveringen zijn gewijd aan de slagwerkers. In deze tweede aflevering staan de drummers uit de bebop en de hardbop periode centraal.

Art Blakey (1917 – 1991)

Blakey was DE drummer uit de begindagen van de hardbop en is vooral bekend als leider van The Jazz Messengers, een groep die hij decennia lang heeft geleid en waaruit heel veel jazztalent is voortgekomen. Met al dat aanboren van nieuw talent zou je bijna vergeten dat Art Blakey ook nog een zeer spraakmakende drummer was.Begonnen als pianist werd hij op een gegeven moment door een nachtclubeigenaar achter de drums gezet. Voor deze move was er trouwens wel enige dreiging met een pistool nodig! Blakey ontving belangrijke drumlessen van Chick Webb en Kenny Clarke en bracht die in de praktijk tijdens het spelen met de Billy Eckstine Big Band. Zijn stijl zat ergens tussen Kenny Clarke en Chick Webb in oftewel een bebopdrummer met bigband trekjes. Toen en ook later tijdens zijn carrière is Blakey nooit echt een zeer subtiele drummer geweest. Daartegenover stond zijn vette groove, zijn gevoel voor dynamiek en het vermogen om een solist tegelijkertijd te ondersteunen en op te jagen. Aspecten die hem een unieke drummer maken.

Max Roach (1924 – 2007)

Wie Roach hoort spelen op de beroemde Savoy en Dial sessies van Charlie Parker hoort overduidelijk de invloed van Clarke, maar er is meer. Ritmisch is Roach nog beweeglijker en hij neemt meer vrijheid. In de jaren vijftig, vooral in zijn samenwerking met Clifford Brown, komen daar nog allerlei poliritmische effecten bij. Na de vroegtijdige dood van Clifford Brown gebeurt er iets met het spel van Roach. Zijn beat op het ridecymbal loopt niet lekker meer en hij lijkt vooral geïnteresseerd te zijn in de melodisch aspecten van de drums. Ook vindt hij het nodig om zijn muziek met politieke elementen en het rassenvraagstuk te verweven. Zijn constante drang tot vernieuwing zorgt er verder voor dat Roach als bebopdrummer kan worden afgeschreven. Latere pogingen om samen te spelen met collega’s uit het bopverleden lopen dan ook meestal rampzalig af.

Roy Haynes (1925)

Roy Haynes is een drummende duizendpoot. Haynes heeft in zijn lange carrière vele stijlen gespeeld en heeft zich moeten aanpassen aan de al dan niet terechte eisen van een grote verscheidenheid aan bandleiders. Roy Haynes heeft dan ook echt met bijna iedereen muziek gemaakt. In al die diversiteit heeft hij altijd zijn eigen herkenbare sound weten te behouden. Haynes is nog steeds actief en speelt vooral met zijn eigen groep waarin hij veel jong talent opneemt. Zo nu en dan versterkt hij met zijn crispy sound een allstarformatie en deelt het podium met de jazzgrootheden der aarde.
Dat spelen met die grootheden heeft van Roy Haynes geen makkelijk mens gemaakt. Dat ervaarde jazzjournalist Eddy Determeyer. Toen hij tijdens een interview informeerde naar de kaalheid van Haynes wees deze hem al briesend de deur.

Philly Joe Jones (Fotograaf Brian Ritter) Elvin Jones (fotograaf onbekend) Tony Williams (fotograaf onbekend)

Philly Joe Jones (1923 – 1985)

Joseph Rudolph Jones, beter bekend als Philly Joe Jones is vooral bekend van zijn werk bij Miles Davis. De invloed van Philly Joe op het drumspelen wordt vaak onderschat. Een reden hiervan is dat hij pas vrij laat “in beeld” kwam. Toen zijn samenwerking met Davis eenmaal goed van de grond was gekomen kon de wereld ervaren wat voor unieke drummer Jones eigenlijk was. Zijn Philly –lick (de haal over het drumvel) en de rimshot op de vierde tel zijn zaken die drummers tot op vandaag nog altijd spelen. De duistere kanten van Philly Joe (zwaar verslaaf en dus helaas onbetrouwbaar) deden hem geen goed en Miles moest hem ontslaan. Nadien speelde hij bij meerdere jazzgroten maar ook daar werd hij vaak wegens zijn onbetrouwbaarheid weer weggestuurd. Eind jaren zestig woonde Philly Joe nog een tijdje in Europa (Parijs en Londen) en was zelf voornemens om een drumschool te beginnen. Dat is er niet van gekomen. Wel heeft hij nog een band opgericht om de muziek van Tadd Dameron nader onder de aandacht te brengen. Het spelen met Dameronia waren helaas ook zijn laatste activiteiten. De niet erg gezond levende drumlegende overleed op 30 augustus 1985 aan de gevolgen van een hart aanval.

Elvin Jones (1927 – 2004)

Detroit schijnt een waar broednest voor jazztalent te zijn. Vele goede muzikanten komen uit Motown. Opvallend aanwezig in de jazzscene aldaar waren de Jones broertjes. De jongste van drie, Elvin Ray genaamd, zou zich ontpoppen tot een invloedrijke drummer. Vooral het poliritmische effect, wat al te horen was bij Max Roach, werd door hem verder uitgewerkt. Zoals drummer Wim Kegel ooit tegen mij zei: “Elvin Jones speelt als een trein waarboven op nog een klein treintje heen en weer rijdt.” Wie goed naar Elvin luistert, kan dat beeld gemakkelijk visualiseren. De complexe drumpartijen die Elvin, vooral achter John Coltrane, laat horen lijken soms door twee drummers gespeeld. Verder is zijn power ongeëvenaard. Zijn samenwerking met John Coltrane deed waarschijnlijk een hoop aspirant drummers overgaan tot het kopen van een drumset. Helaas waren veel van die sets later weer tweedehands te kopen omdat Elvin niet na te doen noch te overtreffen is.

Tony Williams (1945 – 1997)

Wat Elvin Jones was voor John Coltrane was Tony Williams voor MIles Davis; een energieke motor die de groep een geheel eigen geluid gaf. Tony Williams was afkomstig uit Boston en had daar les gehad van Alan Dawson. Dawson was zelf een drummer van formaat die speelde met één been in het heden en één been in het verleden. Tony was een enthousiaste student van de gehele jazzgeschiedenis en hij slurpte het spel van zijn voorgangers gulzig op. Dit cultiveerde in een unieke eigen stijl die op zijn 17de al duidelijk herkenbaar was. Uitdagingen ging Tony ook al niet uit de weg en na zijn periode bij Miles dook hij vol overgave in de jazzrock met zijn groep Lifetime waarbij hij zelfs vocaal van zich liet horen. In de jaren zeventig werkt hij veelvuldig samen met zijn bandgenoten uit het Miles Davis Quintet in een serie V.S.O.P. (Very Special One time only Performance) groepen. Behalve een groot drummer was Tony Williams een begenadigd componist. Dat was vooral te horen in de akoestische kwintetsetting waarmee hij in de jaren 80 en 90 rondtoerde.

Tony Williams zou van ongelofelijke invloed zijn op de jazzwereld in het algemeen en de drumwereld in het bijzonder. IN de volgende aflevering is daar meer over te lezen.

(Dit artikel verscheen eerder in het blad Jazz) ]]> Rene LOU DONALDSON – A CROWD PLEASER OP HERHALING 2010-02-20T20:00:00+02:00 2010-02-20T20:00:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.954 Bimhuis, Amsterdam - zondag 14 februari 2010 Door Rene de Hilster met foto's van Fred van Wulften “Music washes away the dust of everyday’s life” zei Art Blakey meerdere keren tijdens zijn optreden. Of “Take off your shoes and have a ball” was ook een gevleugelde uitspraak van de drummeester. Altsaxofonist Lou Donaldson heeft beide uitspraken ter harte genomen en begreep dat je met het maken van feel good music een betere boterham zou verdienen dan met het spelen van de door hem zeer geliefde bebop. Geen moeilijke muziek dus bij een Donaldson concert, wel hapklare brokken herkenbaarheid met een groot meezinggehalte. Lou Donaldson Lou Donaldson Quartet Lou Donaldson
Bimhuis, Amsterdam - zondag 14 februari 2010
Door Rene de Hilster met foto's van Fred van Wulften

“Music washes away the dust of everyday’s life” zei Art Blakey meerdere keren tijdens zijn optreden. Of “Take off your shoes and have a ball” was ook een gevleugelde uitspraak van de drummeester. Altsaxofonist Lou Donaldson heeft beide uitspraken ter harte genomen en begreep dat je met het maken van feel good music een betere boterham zou verdienen dan met het spelen van de door hem zeer geliefde bebop. Geen moeilijke muziek dus bij een Donaldson concert, wel hapklare brokken herkenbaarheid met een groot meezinggehalte.Een optreden van de inmiddels 83-jarige altist is dan ook een goed voorbeeld van muzikaal ambachtsschap waarbij alles vaststaat en verassingen zijn uitgesloten. Zijn solo’s lijken vast te staan, steevast zingt hij twee bluesjes (Whiskey drinkin’ women en It was a dream baby) en ook de aankondigingen zijn al jaren onveranderd. Grappen als “not recommanded for fusion or confusion musician’s” bij het aankondigen van een Parker thema of “Made famous by Miles Davis when he was playing jazz” als aankondiging van Bye Bye Blackbird hebben al een lange grijze baard.

Toch heeft Lou zo nu en dan zijn momenten en weet hij zijn keer op keer gespeelde licks nog overtuigend voor het voetlicht te brengen. De man is natuurlijk op leeftijd en dat doet veelal de instrument beheersing geen goed. Een krachtige toon heeft Donaldson nooit gehad maar nu is zijn toon wel erg dun aan het worden

Pat Bianchi Fukushi Tainaka Randy Johnston

Feit blijft dat de overtuiging, de zeer Amerikaans aandoende gedrevenheid en het plezier dat de bejaarde altist uitstraalt onverminderd blijft binnenkomen en het optreden uniek maken.

Ook de begeleiders werken al enige jaren met de meester. De Japanse drummer Fukushi Tainaka is er al een behoorlijke tijd bij. Meestal speelt hij erg ingetogen maar het Bimhuis zette hem aan tot het produceren van enig drumgeweld. Gitarist Randy Johnston heeft veel blues in zijn vingers. De grote verassing was de relatief onbekende organist Pat Bianchi, een muzikant om in de gaten te houden!

Het Bimhuis was uitverkocht en dat was niet onterecht. Misschien is Lou Donaldson geen topaltist, hij weet wel een show neer te zetten en ook dat heeft zijn charme.

Line up:
Lou Donaldson - altsax & vocals
Pat Bianchi - organ
Randy Johnston - gitaar
Fukushi Tainaka - drums ]]> Rene OVERROMPELENDE JAZZGITARIST PAT METHENY CENTRAAL IN ZIJN EIGEN UNIVERSUM 2010-02-20T16:51:00+02:00 2010-02-15T16:46:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.953 Door Francis Broekhuijsen met foto's van Hans Speekenbrink. Naar aanleiding van zijn onlangs uitgebrachte c.d. Orchestrion, toert Pat Metheny uitgebreid door Europa om drie keer Nederland aan te doen. Donderdag 11 februari stond hij met zijn gelijknamige solo project in het Concertgebouw te Amsterdam. Een bijzonder en ambitieus project. Tijdens dit optreden staat Pat Metheny ruim anderhalf uur alleen op het toneel omgeven door tientallen instrumenten die, als door een wonder, zijn uiterst complexe composities ten gehore zullen brengen. Geen enkele muzikant, behalve Metheny zelf, is er te zien. Toch spelen de instrumenten als door een onzichtbare hand. Dit is Orchestrion. Pat Metheny, vooral bij het grote publiek bekend door zijn hit met David Bowie ‘This is not America', is een zeer getalenteerd jazz gitarist en constant opzoek naar vernieuwingen. Zowel in zijn spel, klankkleur als in zijn benadering van zijn instrument en de mogelijkheden hiermee. Orchestrion is een logisch gevolg van zijn nimmer aflatende zoektocht. Hij heeft gespeeld met de grote namen uit de jazz wereld zoals Chick Corea, Jaco Pastorius en Ornette Coleman en toerde over de wereld met zijn Pat Metheny Group. Nu dus solo in het Concertgebouw. Lees verder op cultuurpodium.nl Pat Metheny foto Hans Speekenbrink Pat Metheny foto Hans Speekenbrink Pat Metheny foto Hans Speekenbrink

Door Francis Broekhuijsen met foto's van Hans Speekenbrink.

Naar aanleiding van zijn onlangs uitgebrachte c.d. Orchestrion, toert Pat Metheny uitgebreid door Europa om drie keer Nederland aan te doen. Donderdag 11 februari stond hij met zijn gelijknamige solo project in het Concertgebouw te Amsterdam. Een bijzonder en ambitieus project. Tijdens dit optreden staat Pat Metheny ruim anderhalf uur alleen op het toneel omgeven door tientallen instrumenten die, als door een wonder, zijn uiterst complexe composities ten gehore zullen brengen. Geen enkele muzikant, behalve Metheny zelf, is er te zien. Toch spelen de instrumenten als door een onzichtbare hand. Dit is Orchestrion.

Pat Metheny, vooral bij het grote publiek bekend door zijn hit met David Bowie ‘This is not America', is een zeer getalenteerd jazz gitarist en constant opzoek naar vernieuwingen. Zowel in zijn spel, klankkleur als in zijn benadering van zijn instrument en de mogelijkheden hiermee. Orchestrion is een logisch gevolg van zijn nimmer aflatende zoektocht. Hij heeft gespeeld met de grote namen uit de jazz wereld zoals Chick Corea, Jaco Pastorius en Ornette Coleman en toerde over de wereld met zijn Pat Metheny Group. Nu dus solo in het Concertgebouw.

Lees verder op cultuurpodium.nl ]]> Hans DANS LES ARBRES, INDRINGEND MAAR INGETOGEN 2010-02-14T15:54:00+02:00 2010-02-14T15:54:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.952 Paradox, Tilburg - 10 februari 2010 Tekst & Beeld door Louis Obbens Vooraf mag worden geconcludeerd dat het boeken van de formatie Dans les Arbres van een avontuurlijke en gewaagde keuze getuigd. De band bestaat uit de Noren Ivar Grydeland op elektrische gitaar, banjo en Scruti-doos, Christian Wallumrød op piano en harmonium, Ingar Zach op bas, drum en percussie, en de Fransman Xavier Charles op klarinet en mondharmonica. De muziek laat zich lastig definiëren en brengt dan ook een volstrekt uniek concept binnen de geïmproviseerde muziek. De impressionistische soundscapes en fascinerende composities van dit Frans-Noorse kwartet laveren tussen jazz, hedendaagse klassiek en ambient
Paradox, Tilburg - 10 februari 2010
Tekst & Beeld door Louis Obbens

Vooraf mag worden geconcludeerd dat het boeken van de formatie Dans les Arbres van een avontuurlijke en gewaagde keuze getuigd. De band bestaat uit de Noren Ivar Grydeland op elektrische gitaar, banjo en Scruti-doos, Christian Wallumrød op piano en harmonium, Ingar Zach op bas, drum en percussie, en de Fransman Xavier Charles op klarinet en mondharmonica. De muziek laat zich lastig definiëren en brengt dan ook een volstrekt uniek concept binnen de geïmproviseerde muziek. De impressionistische soundscapes en fascinerende composities van dit Frans-Noorse kwartet laveren tussen jazz, hedendaagse klassiek en ambientNaast de afwijkende keuze van het instrumentarium, waarbij de immense omgekeerde bass-drum opvallend oogde, was het gebruik ervan op zijn zachts gezegd onorthodox. Zo liet Charles op zijn klarinet een breed pallet aan klanken los: fluitend, stotterend, spetterend, zingend en rochelend. Gebruikte drummer Zach zijn instrument vaak strijkend en vegend, daar waar Wallumrød zijn piano, licht percussief en zeer ingetogen inzette. De gitaar speelde nauwelijks melodisch noch ritmisch maar produceerde gedempte klanken. Bijna schrapend waren de geluiden die voortkwamen uit de banjo. Daarenboven werden dagelijkse gebruiksvoorwerpen ingezet om het idioom van de instrumenten te vergroten.



De eerste minuten was het publiek getuige van een fascinerende bijna-stilte, waarna langzaam verschuivende muzikale panelen, soundscapes van de nacht opriepen. Een rustige, ietwat mystieke sfeer, met onherkenbare of vage of juist zeer herkenbare universele geluiden van de nacht. De natuur, het ruizen van de wind, verkeersgeruis, ver reikende kerkklokken en nachtvogels werden sferisch opgeroepen. Bij vlagen ontloken prille melodische passages, die daarna al weer even snel naar de achtergrond werden verdreven. Vervolgens werd het geheel in nieuwe aangepaste grondkleuren gezet, om een langzaam veranderde muzikale structuur te laten ontstaan. Bij tijde een tikje huiveringwekkend of dreigend maar nooit extreem.



De muziek van Dans les Arbres staat haaks op de waan van de dag, wars van grote gebaren maar ragfijn en overstijgend. Muziek die verleidt tot contemplatie. De complexe interactie tussen de muzikanten en de uiterste concentratie die van hen wordt gevraagd, werd door de luisteraar niet als zodanig ervaren. Het is indringend-ingetogen of wel zacht-radicale muziek, niet laagdrempelig maar toch toegankelijk, gevoelsmatig en geraffineerd. De muziek krijgt terecht het predikaat minimalistisch opgeplakt maar is vooral van verbazingwekkende schoonheid en volstrekt uniek. Dans les Arbres heeft in 2008 een gelijknamige debuut CD uitgebracht op het kwaliteitslabel ECM.

Line-up:

Charles Xavier: klarinet, harmonica
Ivar Grydeland: gitaar & banjo, preparaten, Sruti-doos
Christian Wallumrød: piano, harmonium
Ingar Zach: bass-drum, percussie ]]> Rene EEF ALBERS/KOOS WILTENBURG QUINTET, DESERVING WIDER RECOGNITION! 2010-02-09T21:32:00+02:00 2010-02-09T21:32:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.950 Paradox, Tilburg - 5 februari 2010 Tekst & Beeld door Louis Obbens Terwijl de gitaar een bijzondere aantrekkingskracht heeft is het opvallend dat ik, gedurende meerdere decennia aan jazzoptredens, Eef Albers nog nooit heb zien optreden. Dit was een uitgelezen kans om de bijna 60 jarige gitarist in combinatie met het Koos Wiltenburg kwintet in Paradox aan het werk te zien. De slechts in kleine kring bewonderde Albers, waarvan velen zelf gitaar spelen, staat al jarenlang niet meer in het middelpunt van de belangstelling. In het verleden was Albers, samen met Philip Catharine, tijdelijk de opvolgers van Jan Akkerman in de superformatie Focus. Hij speelde met John Lee, Gerry Brown, Bobby Malach, Stanley Clarke en Simon Philips. Albers heeft in zijn carrière een zeer bescheiden solo-oeuvre opgebouwd waaronder Blue Capricorn (1977) en Pyramids (1987). Momenteel is hij vaste speler in het Metropole orkest en is (gast) docent aan twee Nederlandse conservatoria. Eef Albers Koos Wiltenburg Leo Jansen
Paradox, Tilburg - 5 februari 2010
Tekst & Beeld door Louis Obbens

Terwijl de gitaar een bijzondere aantrekkingskracht heeft is het opvallend dat ik, gedurende meerdere decennia aan jazzoptredens, Eef Albers nog nooit heb zien optreden. Dit was een uitgelezen kans om de bijna 60 jarige gitarist in combinatie met het Koos Wiltenburg kwintet in Paradox aan het werk te zien. De slechts in kleine kring bewonderde Albers, waarvan velen zelf gitaar spelen, staat al jarenlang niet meer in het middelpunt van de belangstelling. In het verleden was Albers, samen met Philip Catharine, tijdelijk de opvolgers van Jan Akkerman in de superformatie Focus. Hij speelde met John Lee, Gerry Brown, Bobby Malach, Stanley Clarke en Simon Philips. Albers heeft in zijn carrière een zeer bescheiden solo-oeuvre opgebouwd waaronder Blue Capricorn (1977) en Pyramids (1987). Momenteel is hij vaste speler in het Metropole orkest en is (gast) docent aan twee Nederlandse conservatoria.Het optreden omvatte voor het belangrijkste deel het repertoire van de onlangs verschenen geluidsdrager ‘What a Wonderful Day for the Blues’ (juni 2009). Het toonde in ieder geval aan dat deze titel niet al te letterlijk moet worden opgevat. Leider en bassist Koos Wiltenburg heeft een groep van zijn oudste en meest dierbare muzikale vrienden samengesteld om zijn nieuwste composities over het voetlicht te brengen. Dit leidde tot een zeer evenwichtig, vloeiend en open groepsgeluid. Met ruimte voor blues, maar meer in bijzonder voor jazz met duidelijke ingebouwde rock-elementen en af en toe een uitstapje richting vrije improvisatie. Dit gevarieerde groepsgeluid bood Eef Albers het juiste fundament om zijn kunsten op de oude ‘Stratocaster’ te tonen. Met een surplus aan technische bagage, etaleerde hij zijn muzikaal vermogen. Vaak effectvol gebruikmakend van zijn randapparatuur, afwisselend ‘clean’ en vol ‘distortion’, maar met een opvallend ronde toon, gespeeld. Waneer je hier de souplesse van het handelen van beide handen op het instrument aan toevoegt, bereik je als instrumentalist bijna de perfecte balans in de hantering van de elektrische gitaar. Het rockelement domineerde maar ook in de spaarzame ‘moodfull’ gespeelde stukken toonde de meester zijn kracht, subtiel ontwapenend en lyrisch.

Eef Albers Arno van Nieuwenhuize Thomas Zoetelief

Het verrassende tegenspel, dieper veranderd in de jazz, kwam hoofdzakelijk van saxofonist Leo Jansen. Moeiteloos schakelde de rietspeler over van de tenor- naar de sopraansaxofoon. Viriel, krachtig en uitdagend op de eerste, mystiek-romantisch en klagend op de tweede. Wiltenburg reeg het geheel, zoals het een leider betaamd, op robuuste wijze aan elkaar. Hierbij geholpen door de adequaat drummende Arno Nieuwenhuize. De vraag rijst: “hoe het komt dat deze muzikale verhalenverteller, rasgitarist en improvisator, zo relatief onbekend is gebleven?”

Line up:

Eef Albers: elektrische gitaar
Leo Janssen: sopraan-en tenorsaxofoon
Thomas Zoetelief: elektrische gitaar
Arno van Nieuwenhuize: drums
Koos Wiltenburg: contrabas ]]> Rene Amazon's 100 Greatest Jazz Albums of All Time 2010-02-03T20:37:00+02:00 2010-02-03T20:12:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.949 The 100 Greatest Jazz Albums of All Time 1. The Shape Of Jazz To Come by Ornette Coleman 2. A Love Supreme by John Coltrane 3. Bird And Diz by Dizzy Gillespie 4. Kind Of Blue by Miles Davis 5. Ella and Louis by Ella Fitzgerald 6. Getz/Gilberto by João Gilberto 7. Concert By The Sea by Erroll Garner 8. The Black Saint And The Sinner Lady by Charles Mingus 9. Speak No Evil by Wayne Shorter 10. Straight, No Chaser by Thelonious Monk


The 100 Greatest Jazz Albums of All Time

1. The Shape Of Jazz To Come by Ornette Coleman
2. A Love Supreme by John Coltrane
3. Bird And Diz by Dizzy Gillespie
4. Kind Of Blue by Miles Davis
5. Ella and Louis by Ella Fitzgerald
6. Getz/Gilberto by João Gilberto
7. Concert By The Sea by Erroll Garner
8. The Black Saint And The Sinner Lady by Charles Mingus
9. Speak No Evil by Wayne Shorter
10. Straight, No Chaser by Thelonious MonkThe 100 Greatest Jazz Albums of All Time

11. The Köln Concert by Keith Jarrett
12. Moanin' (The Rudy Van Gelder Edi... by Art Blakey & The Jazz Messengers
13. Chet Baker Sings by Chet Baker
14. Blue Train (Rudy Van Gelder Edit... by John Coltrane
15. Out To Lunch (The Rudy Van Gelde... by Eric Dolphy
16. Piano Starts Here by Art Tatum
17. Go! (The Rudy Van Gelder Edition) by Dexter Gordon
18. Count Basie At Newport by Count Basie
19. Journey In Satchidananda by Alice Coltrane
20. Time Out by The Dave Brubeck Quartet
21. Everybody Digs Bill Evans [Keepn... by Bill Evans
22. Duke Ellington & John Coltrane by Duke Ellington
23. Naked City by John Zorn
24. Louis Armstrong Plays W. C. Handy by Louis Armstrong And His All-Stars
25. At Carnegie Hall by Thelonious Monk Quartet With Joh...
26. Clifford Brown And Max Roach by Max Roach
27. Afro by Dizzy Gillespie
28. Sketches Of Spain by Miles Davis
29. Karma by Pharoah Sanders
30. Straight Ahead by Abbey Lincoln
31. Charlie Parker With Strings: Com... by Charlie Parker
32. Somethin' Else (Rudy Van Gelder ... by Cannonball Adderley
33. Lady in Satin by Billie Holiday
34. Body & Soul by Coleman Hawkins
35. A Night in Tunisia (The Rudy Van... by Art Blakey & The Jazz Messengers
36. Afternoon In Paris by Stéphane Grappelli
37. Compulsion by Andrew Hill
38. Monk'S Dream by Thelonious Monk Quartet
39. Suspicious Activity? by The Bad Plus
40. Bitches Brew by Miles Davis
41. Takin' Off (Rudy Van Gelder Edit... by Herbie Hancock
42. The Famous Carnegie Hall Jazz Co... by Benny Goodman
43. Oscar Peterson Trio At The Strat... by The Oscar Peterson Trio
44. The Sidewinder (The Rudy Van Gel... by Lee Morgan
45. The Great Summit - The Master Tapes by Duke Ellington & Louis Armstrong
46. Gershwin Plays Rhapsody In Blue by George Gershwin
47. Idle Moments by Grant Green
48. Secrets Of The Sun (1962) by Sun & His Solar Arkestra Ra
49. Mythologies by Patricia Barber
50. Charles Mingus Presents Charles ... by Charles Mingus

The 100 Greatest Jazz Albums of All Time


51. Such Sweet Thunder by Duke Ellington
52. The Great American Songbook by Carmen McRae
53. Once Upon A Summertime by Blossom Dearie
54. Unit Structures by Cecil Taylor
55. Hamp & Getz by Lionel Hampton
56. Nancy Wilson/Cannonball Adderley by Nancy Wilson And Cannonball Adde...
57. Song Of Innocence by David Axelrod
58. Heavy Weather by Weather Report
59. Slug's Saloon (disc 1) by Albert Ayler
60. Trio Jeepy by Branford Marsalis
61. We Free Kings by Roland Kirk
62. Travelin' Light by Shirley Horn
63. A Night At The Village Vanguard ... by Sonny Rollins
64. Live In Paris by Diana Krall
65. Clifford Brown With Strings by Clifford Brown
66. Bags & Trane by Milt Jackson & John Coltrane
67. Midnight Blue (The Rudy Van Geld... by Kenny Burrell
68. Don't Go To Strangers by Etta Jones
69. Ellis In Wonderland by Herb Ellis
70. Jazz Impressions Of Black Orpheus by Vince Guaraldi Trio
71. Blue Rose by Duke Ellington & His Orchestra R...
72. Art Pepper Meets The Rhythm Section by Art Pepper
73. Helen Merill by Helen Merrill
74. The Blues and the Abstract Truth by Oliver Nelson
75. School Days by Stanley Clarke
76. Elegiac Cycle by Brad Mehldau
77. Wish by Joshua Redman
78. Artist In Residence by Jason Moran
79. Ahmad's Blues by Ahmad Jamal
80. Sax Pax For A Sax by Moondog
81. Black Codes (From The Underground) by Wynton Marsalis
82. The Right Touch by Duke Pearson
83. The Astrud Gilberto Album by Astrud Gilberto
84. Return To Forever by Chick Corea
85. Blues Dream by Bill Frisell
86. One Night Stand - The Town Hall ... by Sarah Vaughn & Lester Young
87. Whipped Cream & Other Delights by Herb Alpert & The Tijuana Brass
88. Full Force by Art Ensemble Of Chicago
89. Bela Fleck and the Flecktones by Bela Fleck & The Flecktones
90. Mood Indigo by Jimmy Scott
91. Elis & Tom by Elis Regina
92. Offramp by Pat Metheny Group
93. Stan Getz And The Oscar Peterson... by Stan Getz
94. Husky by Skerik's Syncopated Taint Septet
95. Come Play With Me by Cuong Vu
96. Five Compositions (quartet) - 1986 by Anthony Braxton
97. Careless Love by Madeleine Peyroux
98. Jaco Pastorius by Jaco Pastorius
99. M'Boom by Max Roach
100. In My Element by Robert Glasper

The 100 Greatest Jazz Albums of All Time ]]> Hans INVLOEDRIJKE MUZIKANTEN: GIVE THE DRUMMER SOME DEEL I 2010-02-02T21:22:00+02:00 2010-02-02T21:13:00+02:00 tag:jazzpodiumcom,2010:jazzpodium.948 Door Rene de Hilster Er is geen muziekstijl waarin het kennen van de ‘roots’ zo belangrijk is als in de jazz. Tenorsaxofonist Joe Lovano zei het al: “je kan net zover vooruitzien als je terug kan kijken.” Er is geen heden zonder verleden en alles wat nu wordt gespeeld, komt ergens vandaan. Gedurende de nu bijna honderdjarige jazzgeschiedenis zijn er veel muzikanten actief geweest, maar is slechts een handjevol richtingbepalend geweest. Deze pioniers hebben voor de muzikant van nu het pad geëffend. Opvallend daarbij is dat de echte vernieuwers zich de historie van hun instrument goed eigen hadden gemaakt. De komende tijd zal op JazzPodium een reeks muzikanten de revue passeren die voor de jazz van ongelofelijk grote betekenis zijn geweest. De eerste drie afleveringen zijn gewijd aan de slagwerkers. In deze aflevering staan de drummers uit de beginjaren centraal. Warren Baby Dodds Big Sid Catlett Kenny Clarke
Door Rene de Hilster

Er is geen muziekstijl waarin het kennen van de ‘roots’ zo belangrijk is als in de jazz. Tenorsaxofonist Joe Lovano zei het al: “je kan net zover vooruitzien als je terug kan kijken.” Er is geen heden zonder verleden en alles wat nu wordt gespeeld, komt ergens vandaan. Gedurende de nu bijna honderdjarige jazzgeschiedenis zijn er veel muzikanten actief geweest, maar is slechts een handjevol richtingbepalend geweest. Deze pioniers hebben voor de muzikant van nu het pad geëffend. Opvallend daarbij is dat de echte vernieuwers zich de historie van hun instrument goed eigen hadden gemaakt. De komende tijd zal op JazzPodium een reeks muzikanten de revue passeren die voor de jazz van ongelofelijk grote betekenis zijn geweest. De eerste drie afleveringen zijn gewijd aan de slagwerkers. In deze aflevering staan de drummers uit de beginjaren centraal.De ontwikkeling van de drums is niet alleen te horen maar ook te zien. Vanaf de jaren twintig van de vorige eeuw tot nu heeft het slagwerk qua omvang en klank een behoorlijke revolutie doorgemaakt. In die jaren twintig, toen een kwintet nog bestond uit vier muzikanten en een drummer, leek het gemiddelde drumstel wel de slagwerkafdeling van een muziekhandel. Niet zo gek, want de drummer moest in zijn eentje een hele slagwerksectie van een marching band vervangen. Dus kwam een beetje drummer het podium op met een zeer grote basdrum, een serie tom-toms, een rekje koebellen, wat gongen, woodblocks en een paar kleine bekkentjes. In die tijd waren auto’s nog geen gemeengoed, hoe die arme drummer dat allemaal op zijn plek kreeg… Een pioneer uit da