JazzPodiumalles over hedendaagse jazz2008-09-04T01:01:09+02:00Renehttp://www.jazzpodium.com/index.phprene@jazzpodium.comtag:jazzpodiumnl,2008:jazzpodiumPivotCopyright (c) 2008, Authors of JazzPodiumMILES & COLTRANE – THE 1960 EUROPEAN TOUR2008-09-04T01:01:00+02:002008-09-03T12:12:00+02:00tag:jazzpodiumnl,2008:jazzpodium.145Een van mijn frustraties is dat ik eigenlijk te laat ben geboren. Ik kwam eind 1967 om de hoek kijken en dat was ruim zeveneneenhalf jaar na een fantastisch concert wat ik, achteraf gezien, dolgraag had willen bijwonen. Al was niet iedereen dat met me eens geweest op die 10de april van het jaar 1960. Het was de dag dat men in Nederland voor het eerst live werd geconfronteerd met het spel van John Coltrane, en dat was zeker voor een aantal mensen geen wederzijds genoegen.
Door Rene de Hilster
Eind maart 1960 trok er weer een Jazz At The Philharmonic (JATP) tour door Europa. Tussen 21 maart en 14 april van dat jaar reisde een bont gezelschap van muzikanten kriskras door Europa. JATP baas Norman Granz was van de met sterren overladen jam sessie formule afgestapt en trok nu door ons werelddeel met een drietal gerenommeerde jazzgroepen onder de noemer The Poll Winners. Deze poll winners waren pianist Oscar Peterson, tenorsaxofonist Stan Getz en trompettist Miles Davis die alledrie met hun eigen groep te horen waren.Een van mijn frustraties is dat ik eigenlijk te laat ben geboren. Ik kwam eind 1967 om de hoek kijken en dat was ruim zeveneneenhalf jaar na een fantastisch concert wat ik, achteraf gezien, dolgraag had willen bijwonen. Al was niet iedereen dat met me eens geweest op die 10de april van het jaar 1960. Het was de dag dat men in Nederland voor het eerst live werd geconfronteerd met het spel van John Coltrane, en dat was zeker voor een aantal mensen geen wederzijds genoegen.
Door Rene de Hilster
Eind maart 1960 trok er weer een Jazz At The Philharmonic (JATP) tour door Europa. Tussen 21 maart en 14 april van dat jaar reisde een bont gezelschap van muzikanten kriskras door Europa. JATP baas Norman Granz was van de met sterren overladen jam sessie formule afgestapt en trok nu door ons werelddeel met een drietal gerenommeerde jazzgroepen onder de noemer The Poll Winners. Deze poll winners waren pianist Oscar Peterson, tenorsaxofonist Stan Getz en trompettist Miles Davis die alledrie met hun eigen groep te horen waren.John Coltrane had even eerder ontslag genomen bij Miles en wilde voor zichzelf beginnen. Hij was eigenlijk niet voornemens om met Miles mee te gaan. Wat druk van de kant van Miles en de mogelijkheid om ook het Europese publiek aan zich te binden deden Coltrane op zijn besluit terugkomen. Helaas voor Coltrane lukt dat publiek voor zich winnen niet echt. Al tijdens zijn eerste concert werd er luid en afkeurend gefloten tijdens zijn solo. Europa was nog niet geheel klaar voor het intensieve spel van John Coltrane.
Het concert was door Norman Granz goed in elkaar gezet. Het Oscar Peterson trio was de opener. Peterson speelde met bassist Ray Brown en drummer Ed Thigpen. Deze twee bleven zitten voor de tweede act en kregen gezelschap van pianist Jan Johansson en tenorsaxofonist/leider Stan Getz. Na de pauze mocht het Miles Davis Quintet zijn ding doen.
Die 1960 tour nam mythische proporties aan en ook de verhalen van zij die erbij waren geweest spraken boekdelen en versterkte dat mythische beeld. Zo vertelde radiomaker Aad Bos mij dat hij vooral verbaasd was over het feit dat Miles Davis na zijn solo van het podium liep en in de kleedkamer ging zitten en ook de solo van Coltrane wierp hem zowat van zijn stoel. Verder doen er wilde geruchten over concertgangers die vluchten tijden de Coltrane solo’s en half leeggelopen zalen.
In al die verhalen zal zeker een grond van waarheid hebben gezeten. Gelukkig komen er nu steeds meer opnamen vrij van die tour waardoor we zelf kunnen oordelen hoe “erg” het was.
Het eerste concert van de reeks was in de Olympia in Parijs en gelukkig zijn daar opnamen van verkrijgbaar. Na de swingende Oscar Peterson trio en de zoetgevooisde klanken van Stan Getz is het tijd voor Miles Davis. Ook hier weer een superritmesectie met pianist Wynton Kelly, bassist Paul Chambers en drummer Jimmy Cobb.
Miles opent het concert met All Of You, gespeeld in een medium tempo. Het thema en de eerste solo zijn voor Miles zelf die hier met de harmon mute speelt. Gedurende hele solo van Miles speelt de ritmesectie met een relaxte two beat, de zaal is nog altijd in opperbeste stemming en de solo van Miles krijgt luide bijval. Dan stormt Coltrane binnen. Hij zoekt meteen de uiterste op, speelt veel akkoorduitbreidingen, gooit ook vrijwel direct een paar dubbeltonen de zaal in en is halverwege zijn tweede chorus al volop bezig met zijn “sheets of sounds” reeksen razendsnelle nootjes. Kortom, dit was even iets anders als Stan Getz. Het werk van Trane zit hier duidelijk vol emotie en dat begint pas echt als hij na drie rondjes bij de tag is aangekomen. Daar pakt hij pas echt uit en op de achtergrond hoor je het publiek protesteren. Als Coltrane tegen het eind van zijn solo een lange serie dubbeltonen ten beste geeft komt het protest pas echt goed op gang. Aan het eind van zijn solo krijgt hij zowel luid applaus al boe geroep en gefluit. Coltrane en Europa hebben kennisgemaakt, maar het is nog even wennen. Tijdens hetzelfde concert gaat hij in Bye Bye Blackbird nog meer tekeer en het publiek protesteert nog luider.
Of het publiek in Stockholm meer gewend of gewoon beleefder is zullen we waarschijnlijk nooit te weten komen. Maar de 22 maart gespeelde concerten aldaar verlopen rustig terwijl Coltrane ook hier behoorlijk tekeer gaat. Vooral in de tweede versie van So What speelt Trane lang, intens en hevig maar ook On Green Dolphin Street wordt door hem binnenstebuiten gekeerd.
Of er op 23 maart ook gespeeld is weet ik niet er zijn in ieder geval nog geen opnamen van. Wel zijn is er een CD beschikbaar met opnamen van het kwintet op 24 maart in Copenhagen. Ook hier weer geen publieke afkeer merkbaar. Geen van de uitgevoerde stukken blinkt echt uit maar zijn nog altijd zeer de moeite van het beluisteren waard.
Op 8 april staat het hele circus in Zurich. Opvallendste stuk is hier If I Were A Bell met wederom een ontketende Coltrane solo. Vast onderdeel van het programma is So What. In dit modale stuk komt Trane elke keer weer met iets anders. Wederom haalt hij alles uit zijn sax wat erin zit maar verwerkt ook opvallend genoeg een stukje van het thema van Dearly Beloved in zijn solo. Dit zogenaamde quoten is zeker niet kenmerkend voor Coltrane, in tegenstelling tot Dexter Gordon die hier wel vaak gebruik van maakte.
10 april staan Miles & Coltrane in het Scheveningse Kurhaus. Het concert waaraan ik eerder refereerde. Openingstune is dit keer So What en is zonder meer de beste uitvoering van de hele tour, zover gedocumenteerd natuurlijk. In deze versie speelt Coltrane een bijna tien minuten durende solo waarbij hij alles uit de kast haalt en een deel van het publiek de zaal uitjaagt. Geweldig intense muziek waarna je moet luisteren en inderdaad graag bij geweest zou zijn.
Na deze tour is Coltrane echt voor zichzelf begonnen. Na een speurtocht naar de goede sideman kwam hij uiteindelijk weer terug in 1961 met zijn eigen groep waarin Eric Dolphy, McCoy Tyner, Reggie Workman en Elvin Jones zaten. Europa was inmiddels gewend aan Trane en ontving hem met open armen. Eric Dolphy kon daartegen het publiek niet direct overtuigen. Vanaf 1962 was John Coltrane hier regelmatig te gast met zijn “klassieke” kwartet met McCoy Tyner, Jimmy Garrison en Elvin Jones. Helaas was hem niet veel tijd meer gegund en op 27 juli 1967 overleed John Coltrane. Gelukkig heeft veel mooie muziek achtergelaten die nog altijd als inspiratie dienen voor hele horde muzikanten. Deze opnamen van de 1960 tour zijn daar een wezenlijk onderdeel en geven een goed beeld van de ontwikkelingen van John Coltrane in zijn tussenperiode.
Besproken opnamen:
Miles Davis Quintet – Olympia March 21 1960 – Laserlight
Miles Davis & John Coltrane – Live in Stockholm – Dragon
Miles Davis Quintet – In Copenhagen – Gambit
Miles Davis Quintet – In Zurich – Gambit
Miles Davis Quintet – Live in Den Haag – LoneHill Jazz
]]>ReneLIVE CD WORDT BLIJVENDE HERINNERING AAN FEESTELIJKE 15E EDITIE VAN JAZZ IN ‘T PARK 20082008-08-28T21:43:00+02:002008-08-28T19:14:00+02:00tag:jazzpodiumnl,2008:jazzpodium.34LIVE CD WORDT BLIJVENDE HERINNERING AAN FEESTELIJKE 15E EDITIE VAN JAZZ IN ‘T PARK 2008
Tijdens het laatste festivalweekend van Jazz in ’t Park (29.08-31.08.08), worden alle avondconcerten van 22u in het Gentse Zuidpark vastgelegd om op CD te branden. Organisator-programmator Jan Schiettekatte kon de Hogeschool Gent overtuigen om de studenten van de producersopleiding hiervoor in te zetten, onder supervisie van docent Guyri Spies.LIVE CD WORDT BLIJVENDE HERINNERING AAN FEESTELIJKE 15E EDITIE VAN JAZZ IN ‘T PARK 2008
Tijdens het laatste festivalweekend van Jazz in ’t Park (29.08-31.08.08), worden alle avondconcerten van 22u in het Gentse Zuidpark vastgelegd om op CD te branden. Organisator-programmator Jan Schiettekatte kon de Hogeschool Gent overtuigen om de studenten van de producersopleiding hiervoor in te zetten, onder supervisie van docent Guyri Spies.Organisator-programmator Jan Schiettekatte kon de Hogeschool Gent overtuigen om de studenten van de producersopleiding hiervoor in te zetten, onder supervisie van docent Guyri Spies. Het gaat specifiek om de concerten van saxofonist Ben Sluijs met zijn groep ‘The Unplayables’ (Jeroen Van Herzeele, Eric Vermeulen, Manolo Cabras, Marek Patrman), om de JazzLab Series All Stars Band (met Frank Vaganée, Peter Hertmans, Nathalie Loriers, Nicolas Thys, Félix Simtaine), en om saxofonist Jeroen Van Herzeele, die carte blanche kreeg voor een speciaal project met een internationale line up, Fabian Fiorini, Giovanni Barcella, Jean-Jacques Avenel.
]]>ReneJAZZ IN ’T PARK, EEN GRATIS GENTS JAZZ FEEST2008-08-27T00:10:00+02:002008-08-26T14:28:00+02:00tag:jazzpodiumnl,2008:jazzpodium.134Jazz In 't Park, Gent - 22 & 23 augustus 2008
Door Rene de Hilster met beeld van Bruno Bollaert (klik voor groter)
In Gent houden ze wel van een feestje, wie de Gentse feesten kent kan daar van meepraten. Organisator daarvan is Jan Schiettekatte de directeur van de dienst feestelijkheden die toevallig ook nog eens een groot jazzliefhebber is. Natuurlijk hebben ze in Gent al het roemruchte Gent Jazz (voorheen Blue Note Records Festival) maar er is ook Jazz In ’t Park; Het gratis openlucht festival waar vooral topjazz van Belgische bodem te beluisteren is. Het park in kwestie is het Koning Albert park oftewel, in de volksmond, het Zuidpark. Een mooi parkje aan de rand van het fraaie centrum van Gent, goed te bereiken met de lijn en voorzien van een parkeergarage. In het park staat een podium, tenten zodat er bij slecht weer ongestoord en droog geluisterd kan en genoeg horeca om er een Bourgondische avond van te maken. Kortom, the place to be, en dat nog gratis ook.
Behalve dat het er gewoon zeer gezellig is heeft Jazz In ’t Park een mooi overwegend Belgische programmering, gestoeld op de hardbop met hier en daar een sprong naar links of naar rechts.
Zo werd de vrijdagavond op relaxte wijze geopend door het Mimi Verderame/Victor Da Costa kwartet. Verderame is vooral ook bekend als drummer maar speelde hier gitaar. Dat deed tie lang niet slecht maar werd toch overklast door gitarist Victor Da Costa. Begeleid door de allround bassist Bart De Nolf en drummer Adrien Verderame speelden ze een set waarbij Django Rheinhardt nooit veraf was en het enthousiasme duidelijk in de lucht hing.
De tweede groep van die avond was het Jacques Pirotton kwartet. Wederom een groep geleid door een gitarist. Dat was waarschijnlijk niet zomaar gedaan, dit bespaart de organisatie één avond pianohuur uit! Het Jacques Pirotton kwartet speelde mooi, eigenlijk te mooi voor een openlucht festival. De omgevingsgeluiden zoals trams, verkeer, vogelgezang en pratende mensen leken het concert wat te verstoren. Deze groep was overduidelijk beter op z’n plaats in een concertzaal.
Jazz In 't Park, Gent - 22 & 23 augustus 2008 Door Rene de Hilster met beeld van Bruno Bollaert (klik voor groter)
In Gent houden ze wel van een feestje, wie de Gentse feesten kent kan daar van meepraten. Organisator daarvan is Jan Schiettekatte de directeur van de dienst feestelijkheden die toevallig ook nog eens een groot jazzliefhebber is. Natuurlijk hebben ze in Gent al het roemruchte Gent Jazz (voorheen Blue Note Records Festival) maar er is ook Jazz In ’t Park; Het gratis openlucht festival waar vooral topjazz van Belgische bodem te beluisteren is. Het park in kwestie is het Koning Albert park oftewel, in de volksmond, het Zuidpark. Een mooi parkje aan de rand van het fraaie centrum van Gent, goed te bereiken met de lijn en voorzien van een parkeergarage. In het park staat een podium, tenten zodat er bij slecht weer ongestoord en droog geluisterd kan en genoeg horeca om er een Bourgondische avond van te maken. Kortom, the place to be, en dat nog gratis ook.
Behalve dat het er gewoon zeer gezellig is heeft Jazz In ’t Park een mooi overwegend Belgische programmering, gestoeld op de hardbop met hier en daar een sprong naar links of naar rechts.
Zo werd de vrijdagavond op relaxte wijze geopend door het Mimi Verderame/Victor Da Costa kwartet. Verderame is vooral ook bekend als drummer maar speelde hier gitaar. Dat deed tie lang niet slecht maar werd toch overklast door gitarist Victor Da Costa. Begeleid door de allround bassist Bart De Nolf en drummer Adrien Verderame speelden ze een set waarbij Django Rheinhardt nooit veraf was en het enthousiasme duidelijk in de lucht hing.
De tweede groep van die avond was het Jacques Pirotton kwartet. Wederom een groep geleid door een gitarist. Dat was waarschijnlijk niet zomaar gedaan, dit bespaart de organisatie één avond pianohuur uit! Het Jacques Pirotton kwartet speelde mooi, eigenlijk te mooi voor een openlucht festival. De omgevingsgeluiden zoals trams, verkeer, vogelgezang en pratende mensen leken het concert wat te verstoren. Deze groep was overduidelijk beter op z’n plaats in een concertzaal.
Uw recensent had de eerste festivalavond met iets te veel overgave het smaakvolle Belgische bier geproefd. Het was dan ook nog een hele toer om op tijd (12u des middag’s) in het park te zijn voor het optreden van de DelVitagroup. Op het moment dat ik lijn 22 uitstapte trapte de groep af.
Na de eerste noten wist ik meteen dat dit een dijk van een concert zou worden. De Delvitagroup, de naam klinkt een beetje als gaat het om een zorgverzekeraar, is het bandje van trombonist Peter Delannoye en drummer Toni Vitacolonna. Nu weet u ook meteen waar de naam vandaan komt. Verder spelen nog bassist Janos Bruneel (zeer sterk), pianist Bart van Caenegem en de broer van de trombonist; Steven Delannoye op tenor & sopraansax. Deze laatste moet u goed in de gaten houden want dat wordt een hele grote! De groep speelde in het hardbop idioom maar maakte ook uitstapjes richting vrijere stijlen, denk daarbij aan het latere werk van John Coltrane maar ook de componeer en speelstijl van Wayne Shorter klonken door. Sterk solowerk kwam vooral van de saxofonist die zo het één en ander van John Ruocco leek te hebben geleerd en ook het complete oeuvre van tenorsaxofonist Mark Turner in huis lijkt te hebben. Zijn broer viel bij de eerste noten al meteen door de mand als een begaafd leerling van het illustere trombone duo Ilja Reingout en Bart van Lier. Pianist Van Caenegem was de old man van de groep. Hij toonde zich een knap solist, in zijn begeleiding bediende hij zich naar mijn smaak iets te veel met zogenaamde open liggingen (akkoorden die niet oplossen) . Bassist Bruneel had een sterke beat gekoppeld aan een perfecte notenkeus die tijdens zijn solo’s wist te imponeren met het spelen van dubbeltonen. Co-leider Vitacolonna is een energieke drummer die zijn bandleden flink op de huid zat.
De groep speelde een mix van eigen repertoire en meer bekende jazzstukken. Zij wisten elk stuk naar zich toe te trekken en om te bouwen tot een muzikaal avontuurlijk bouwwerk. Een prima groep die veel indruk op deze toch wel verwende recensent wist te maken.
Het avondprogramma begon in Balkan sferen met het trio van pianist Sabin Todorov. Een technisch begaafd pianist die mij toch niet geheel kon overtuigen. Veel vreemde maatsoorten en energiek pianowerk tijdens dit concert, maar hier ontbeerde eigenlijk een goede blazer.
Daarna was het tijd voor de Amerikaanse act van het festival in de persoon van altist Bob Mover. Mover was door saxcollega John Snauweart voor een kleine toer naar Belgie gehaald. Als dank mocht John meespelen, ikzelf vond dat van veel durf getuigen want hij haalde bij lange na niet het hoge niveau van Bob Mover en toonde zich een matige ietwat matte blazer. Mover had er zin in en ging, ondersteund door een perfect boppende ritmesectie, er voortvarend tegenaan. Dat hij ook nog een stukje vocaal ten gehore moest brengen vergeef ik hem graag. Zijn altspel, wat bijzonder veel leek op dat van altcollega Charles McPherson, kende weinig zwakke momenten. Al leek de gezondheid van Bob niet helemaal op orde. Hij speelde er niet naar en leverde een puike set af. Zijn ritmesectie, met invaller Sal La Rocca, op de bas was daar zeker debet aan. Drummer Steve Williams (bekend van Shirley Horn) speelde als de ultieme bebop drummer; Alert en swingend met een messcherpe timing en lekker voor de beat. Gitarist Roni Ben-Hur is één van de discipelen uit de periferie van bebopgoeroe Barry Harris en speelde loepzuivere bebop in de beste Jimmy Raney traditie. Bassist Sal La Rocca vormde met deze twee samen een perfectie ritmesectie. Ook tijdens dit concert weer een mix van eigen stukken (veelal over bekende akkoordenschema’s) en werk uit het omvangrijke bebop repertoire. Voor mij was dit een ijzersterke afsluiter van Jazz In ’t Park.
Ook komend weekend is Jazz In ’t Park nog actief. De volgende groepen staan op het programma:
Vrijdag 29 augustus 2008
• 12 - 14 uur: Artet
• 19.30 - 20.30 uur: Barkin' ( feat. Matthias Van de Wiele en Steven Seghers)
• 22 - 23.15 uur: Ben Sluys' The Unplayables
Zaterdag 30 augustus 2008
• 12 - 14 uur: Steven Delannoye Trio
• 19.30 - 20.30 uur: Hamster Axis of the one-click Panther
• 22 - 23.15 uur: JazzLab Series Allstars Band
Zondag 31 augustus 2008
• 12 - 14 uur: Stephan Bracaval Quartet
• 19.30 - 20.30 uur: Peter Hertmans Quartet
• 22 - 23.15 uur: Jeroen Van Herzeele Special Project
Voor verdere informatie kunt u terecht op de website van Jazz In %u2018t Park
De Fuut is te vinden aan het Zuiderstrand 6in Den Haag. Voor route en andere informatie bezoekt u het beste de site van De Fuut.
]]>ReneOPENING JAZZSEIZOEN IN REGENTENKAMER MET TOON ROOS & REMBRANDT FRERICHS TRIO2008-08-26T01:35:00+02:002008-08-25T13:39:00+02:00tag:jazzpodiumnl,2008:jazzpodium.128OPENING JAZZSEIZOEN IN REGENTENKAMER MET TOON ROOS & REMBRANDT FRERICHS TRIO
Zaterdag 30 augustus wordt het jazzseizoen in de Haagse Regentenkamer geopend met tenor & sopraansaxofonist Toon Roos. Hij wordt begeleidt door een trio onder leiding van pianist & Regentenkamerprogrammeur Rembrandt Frerichs met verder Jan Voogd op bas en drummer Joost van Schaik. OPENING JAZZSEIZOEN IN REGENTENKAMER MET TOON ROOS & REMBRANDT FRERICHS TRIO
Zaterdag 30 augustus wordt het jazzseizoen in de Haagse Regentenkamer geopend met tenor & sopraansaxofonist Toon Roos. Hij wordt begeleidt door een trio onder leiding van pianist & Regentenkamerprogrammeur Rembrandt Frerichs met verder Jan Voogd op bas en drummer Joost van Schaik.De entree voor dit concert is € 10,--. De Regentenkamer is onlangs verhuisd van de Haagse Laan van Meerdevoort en zit nu op de Lange Beestenmarkt 106 – 108. Voor meer informatie en het verdere programma van De Regentenkamer klikt u hier.
]]>ReneWERELD JAZZ DAGEN 20082008-08-26T23:15:00+02:002008-08-24T07:25:00+02:00tag:jazzpodiumnl,2008:jazzpodium.132WERELD JAZZ DAGEN 2008
Aankomend weekend (29 t/m 31 augustus) barsten de Wereld jazz dagen in Dordrecht weer los. Dit muziek evenement biedt een scala aan artiesten op het gebied van jazz en wereldmuziek.WERELD JAZZ DAGEN 2008
Aankomend weekend (29 t/m 31 augustus) barsten de Wereld jazz dagen in Dordrecht weer los. Dit muziek evenement biedt een scala aan artiesten op het gebied van jazz en wereldmuziek.Gedurende drie dagen zijn op diverse podia in Dordrecht de volgende groepen en artiesten te zien en te beluisteren: Dash, het Anatoly Vapirov trio, The Ploctones, Philip Catherine met een special project, Omar Sosa, Randal Corsen trio, Nueva Manteca, Greetje Bijma en nog veel meer.
Kijk voor het complete programma, tijdstip, plaats, toegangsprijzen en laatste nieuws op www.wereldjazzdagen.nl
]]>ReneThe Ploctones bespelen het Bimhuis met de bravoure van een schoolbandje.2008-08-23T16:05:00+02:002008-08-23T10:04:00+02:00tag:jazzpodiumnl,2008:jazzpodium.122Bimhuis, Amsterdam - 21 augustus 2008
Door Job Groot met beeld van Fred van Wulften (klik voor groter)
In een propvol Bimhuis betreden The Ploctones het podium met het aanstekelijke enthousiasme van een schoolbandje. Zoals Goudsmit aankondigt heeft het kwartet “zin in muziek”. De eerste set wordt geheel gevuld met nummers van zijn hand. Het merendeel van de stukken start met een spannend gitaarintro, versterkt door het mee- neuriën en -zingen van Goudsmit. Er is steeds sprake van een prachtige opbouw waarbij de mannen spelen met dynamiek en ritmische patronen. Drummer Vink heeft een erg volle en drukke stijl, wat hier prachtig tot zijn recht komt. Samen met bassist Vierdag vormt hij de stille kracht in het gezelschap. Vierdag ronkt met zijn bas ogenschijnlijk met het grootste gemak overal doorheen. Dit biedt een evenwichtig fundament onder de solisten en geeft de stukken kracht. Het kwartet start energiek, funky, dynamisch en geconcentreerd. Dit zullen ze de gehele eerste set vasthouden. De afzonderlijke muzikanten krijgen veel ruimte om te soleren, waarin Trujillo en Goudsmit hun bekende soleerstijl breeduit etaleren. Vooral Goudsmit boeit met zijn enorme enthousiasme beweeglijkheid in zijn spel. Elk stuk is als een verrassing; je weet als luisteraar niet waar de melodie en het ritme naar toe gaan. De set wordt afgesloten met een oud stuk van Goudsmit: barons. Vooral Vink speelt hierin een hoofdrol met zijn kleverige drumwerk, steeds wisselende ritmes en een vlammende solo.
Bimhuis, Amsterdam - 21 augustus 2008 Door Job Groot met beeld van Fred van Wulften (klik voor groter)
In een propvol Bimhuis betreden The Ploctones het podium met het aanstekelijke enthousiasme van een schoolbandje. Zoals Goudsmit aankondigt heeft het kwartet “zin in muziek”. De eerste set wordt geheel gevuld met nummers van zijn hand. Het merendeel van de stukken start met een spannend gitaarintro, versterkt door het mee- neuriën en -zingen van Goudsmit. Er is steeds sprake van een prachtige opbouw waarbij de mannen spelen met dynamiek en ritmische patronen. Drummer Vink heeft een erg volle en drukke stijl, wat hier prachtig tot zijn recht komt. Samen met bassist Vierdag vormt hij de stille kracht in het gezelschap. Vierdag ronkt met zijn bas ogenschijnlijk met het grootste gemak overal doorheen. Dit biedt een evenwichtig fundament onder de solisten en geeft de stukken kracht. Het kwartet start energiek, funky, dynamisch en geconcentreerd. Dit zullen ze de gehele eerste set vasthouden. De afzonderlijke muzikanten krijgen veel ruimte om te soleren, waarin Trujillo en Goudsmit hun bekende soleerstijl breeduit etaleren. Vooral Goudsmit boeit met zijn enorme enthousiasme beweeglijkheid in zijn spel. Elk stuk is als een verrassing; je weet als luisteraar niet waar de melodie en het ritme naar toe gaan. De set wordt afgesloten met een oud stuk van Goudsmit: barons. Vooral Vink speelt hierin een hoofdrol met zijn kleverige drumwerk, steeds wisselende ritmes en een vlammende solo.
Aan het begin van de tweede set voegt pianist Harmen Fraanje zich bij het kwartet. Hij past qua spel en uitstraling perfect bij de jongensachtige uitstraling van het schoolbandje. Hij bezit dezelfde energie en dynamiek in zijn spel als zijn collega-muzikanten. De set start met een stuk dat Fraanje en Goudsmit samen met Eric Vloeimans ooit op CD hebben gezet. Een sterke binnenkomer. Vervolgens voegt trompettist Sanne van Hek zich bij het vijftal, in een stuk van Fraanje. Qua uitstraling past haar fragile verschijning uitstekend bij de uitstraling van de formatie, qua spel start ze niet echt overtuigend en heeft ze duidelijk even tijd nodig om warm te draaien. Er volgen een aantal gedurfde nummers waarbij de muzikanten driftig in hun partituur kijken, wat de onderlinge communicatie niet ten goede komt. Een heel verschil met de hechte, extraverte eerste set. De zes rasmuzikanten gaan niet voor een gemakkelijke inkopper gedurende de tweede helft van deze zeer onderhoudende gig en dat siert ze. De stukken van Fraanje vallen echter steeds beter op hun plek en van Hek imponeert op de flugelhorn. Het laatste stuk wordt door Goudsmit aangekondigd met de mededeling dat dit zal verschijnen op hun nieuwe CD, die een aantal dagen geleden is afgemixt. De bravoure, dynamiek en hechtheid van de eerste set dienen zich direct weer aan. Fraanje past prachtig in dit geluid, van Hek is afwachtender. De afsluiter is goed, het publiek beloont het gezelschap met een staande ovatie wat een toegift oplevert. Het zestal durft het aan het publiek naar huis te sturen met een mooi ingetogen melodisch stuk: vienne. Het einde van een erg sterke, boeiende en vermakelijke bimhuis-avond dat tegelijk het begin is van weer een nieuw Bimhuis-seizoen.
Line Up:
Anton Goudsmit - gitaar
Efraim Trujillo - tenor- en sopraansax
Martijn Vink - drums
Jeroen Vierdag - bas
Harmen Fraanje - piano
Sanne van Hek - trompet
]]>ReneJAZZ IMPULS MOET STOPPEN MET HONDERDEN JAZZCONCERTEN2008-08-21T21:47:00+02:002008-08-21T13:50:00+02:00tag:jazzpodiumnl,2008:jazzpodium.317JAZZ IMPULS MOET STOPPEN MET HONDERDEN JAZZCONCERTEN
Het Nederlands Fonds voor Podiumkunsten heeft besloten om de aangevraagde vier jaar subsidie 2009-2012 door de stichting Jazz Impuls niet toe te kennen. Dat betekent dat Jazz Impuls de 1000 jazzconcerten die in die periode georganiseerd zouden worden niet kunnen doorgaan en vele duizenden speelbeurten voor jazzmusici verloren gaan.JAZZ IMPULS MOET STOPPEN MET HONDERDEN JAZZCONCERTEN
Het Nederlands Fonds voor Podiumkunsten heeft besloten om de aangevraagde vier jaar subsidie 2009-2012 door de stichting Jazz Impuls niet toe te kennen. Dat betekent dat Jazz Impuls de 1000 jazzconcerten die in die periode georganiseerd zouden worden niet kunnen doorgaan en vele duizenden speelbeurten voor jazzmusici verloren gaan.Aanleiding voor de oprichting van Jazz Impuls was met name de noodkreet van de Raad van Cultuur in 2003 waarin werd aangegeven dat het met de afname van het aantal jazzpodia in Nederland dramatisch was gesteld en de ontwikkeling van de jazz daardoor in gevaar werd gebracht.
Met steun van een aantal fondsen werden door Jazz Impuls vanaf seizoen 2004-2005 meer dan 500 jazzconcerten in theaters, schouwburgen gerealiseerd. Daarmee kwam een bijzondere publieksontwikkeling tot stand. Vele zowel bekende jazzmusici als aanstormende talenten speelden op gerenommeerde podia en traden op voor bezoekers waarvan velen nooit eerder een jazzconcert hadden bijgewoond. Ook voor het seizoen 2008-2009 zijn weer bijna 150 concerten geboekt. Als het door Jazz Impuls in te dienen bezwaar bij het NFPK succesloos is, betekent dat het einde van de Jazz Impuls concertseries.
Bob Hagen die zich belangeloos voor Jazz Impuls heeft ingezet vindt het onbegrijpelijk maar vooral beschamend dat de belangrijkste reden in het negatieve advies is dat de groepen die in de Jazz Impuls concerten zijn geselecteerd: ‘’onvoldoende bijdragen hebben geleverd aan de ontwikkeling van het genre moderne jazz”. Dat advies werd uitgebracht door de Commissie Muziek aan het Nederlands Fonds voor Podiumkunsten dat nu als een soort pseudoministerie van OCW optreedt. Jazz Impuls meent dat deze uitspraak een verregaande vernedering is voor de vele gelauwerde jazzmusici die in de Jazz Impuls zijn geprogrammeerd en internationaal en nationaal de hoogste prijzen uit handen van deskundige jury’s ontvingen.
In de Jazz Impuls- concerten werden ondermeer musici geprogrammeerd als Tony Overwater, John Engels, Hein van de Geyn, Piet Noordijk, Yuri Honing, Eric Vloeimans, Rob van Bavel, Benjamin Herman, Jesse van Ruller, Bert van den Brink, Maarten Ornstein, Oene van Geel, Jeffrey Bruinsma, Toon Roos, Monika Akihary, Martijn van Iterson, Ilja Reingoud, Willem Breuker, en Michael Moore. Stuk voor stuk worden zij ook internationaal erkend als zeer belangrijke jazzmusici. Daarnaast gaf Jazz Impuls jonge aanstormende en prijswinnende talenten als Esra Dalfidan, Morris Kliphuis, Harmen Fraanje, Ruben Hein, Dimitar Bodurov, Franz von Chossy, Rik Mol en Tineke Postma kansen om zich aan een groter publiek te presenteren.
Zonder de vierjarige structurele overheidssubsidie moet de Jazz Impuls- concertserie beëindigd worden. Hierdoor dreigen voor vele jazzmusici duizenden optredens verloren te gaan. Het is dieptragisch dat OCW- minister Plasterk zich niet heeft ingezet om dit soort voorbeelden van cultuurverval te voorkomen. Dat is hem ernstig aan te rekenen.
Voor uitvoeriger informatie:
Stichting Jazz Impuls
Bob Hagen 057 29 24 34 - bob.hagen@jazzimpuls.nl
Friederike Darius 06 55 76 48 63 - friederike@jazzimpuls.nl
]]>RenePROTESTACTIE TEGEN SUBSIDIEBELEID2008-08-21T21:52:00+02:002008-08-21T09:00:00+02:00tag:jazzpodiumnl,2008:jazzpodium.314PROTESTACTIE TEGEN SUBSIDIEBELEID
Maandag 25 augustus vindt van 11.00 tot 14.00 uur een door diverse jazz- en klassieke muziekgroeperingen spontaan georganiseerde protestbijeenkomst plaats. Initiatiefnemer Jan Kuiper zal de voornemens voor een gecombineerde te starten actie uiteenzetten tegen het subsidiebeleid van het NFPK+.
Alle geïnteresseerde musici en media vertegenwoordigers zijn daarbij a.s. maandag van harte welkom in het Bimhuis Piet Heinkade 1 te Amsterdam.PROTESTACTIE TEGEN SUBSIDIEBELEID
Maandag 25 augustus vindt van 11.00 tot 14.00 uur een door diverse jazz- en klassieke muziekgroeperingen spontaan georganiseerde protestbijeenkomst plaats. Initiatiefnemer Jan Kuiper zal de voornemens voor een gecombineerde te starten actie uiteenzetten tegen het subsidiebeleid van het NFPK+.
Alle geïnteresseerde musici en media vertegenwoordigers zijn daarbij a.s. maandag van harte welkom in het Bimhuis Piet Heinkade 1 te Amsterdam.
]]>ReneJAZZ MIDDELHEIM BIEDT EEN AFWISSELEND MUZIKAAL MENU2008-08-22T11:55:00+02:002008-08-18T21:00:00+02:00tag:jazzpodiumnl,2008:jazzpodium.119Park Den Brandt, Antwerpen - 15, 16 & 17 augustus 2008
Door Rene de Hilster met beeld van Hans Speekenbrink (klik voor groter)
Van de jazzfestivals die ik heb bezocht kent Jazz Middelheim wel de meest ontspannen sfeer. Tijdens en tussen de concerten door liggen de mensen rustig in het gras, trappen een balletje en vermaken zich opperbest met elkaar. Daar tussenin spelen er kinderen, worden er baby’s gevoed en wordt er een hoop Duvel genuttigd. Dat klinkt als een gemiddelde dag in het park. En dat is het natuurlijk ook maar dan voorzien van een hoop mooie muziek. Park Den Brandt, Antwerpen - 15, 16 & 17 augustus 2008
Door Rene de Hilster met beeld van Hans Speekenbrink (klik voor groter)
Van de jazzfestivals die ik heb bezocht kent Jazz Middelheim wel de meest ontspannen sfeer. Tijdens en tussen de concerten door liggen de mensen rustig in het gras, trappen een balletje en vermaken zich opperbest met elkaar. Daar tussenin spelen er kinderen, worden er baby’s gevoed en wordt er een hoop Duvel genuttigd. Dat klinkt als een gemiddelde dag in het park. En dat is het natuurlijk ook maar dan voorzien van een hoop mooie muziek.Vier dagen jazz achter elkaar. Daar zitten uiteraard hoogte- en dieptepunten tussen. Op de slotdag van Jazz Middelheim was in beide categorieën een concert te beluisteren. Gek genoeg stonden ze ook nog achter elkaar gepland.
Van links naar rechts: Wynton Marsalis Quintet, Wynton Marsalis & Walter Blanding Jr
Wynton Marsalis Quintet
Wynton Marsalis was de absolute topper van Jazz Middelheim. Met een geolied maar toch zeer avontuurlijk spelend quintet ging hij er stevig tegenaan. Het klopt gewoon allemaal bij Marsalis. De leden van de ritmesectie (Dan NImmer piano, Carlos Henriquez bas en Ali Jackson drums) swingen als de neten, doen nooit aan overplay, spelen in balans en zijn ook nog individueel goede solisten. Tenorsaxofonist Walter Blanding Jr was niet minder dan een openbaring. Hij bezat op de tenor een mooie grote toon die hij koppelde aan een inventieve speelwijze en een vlekkeloze frasering doorspekt met avontuurlijke noten. Zo af en toe liet hij ook nog een oud scheurgeluid uit zijn beker gulpen. Ook was hij te horen op een gebogen sopraansax. Op dit instrument leunde hij dichter tegen Coltrane aan. Er zijn slechtere voorbeelden. Wynton zelf blijft één van de beste hedendaagse trompettisten. Qua toon, dynamiek, ritmiek en opvatting blijft hij uniek. Het quintet speelde een serie voor mij onbekende composities waarin de jazzgeschiedenis duidelijk hoorbaar was. In de afsluitende blues kwam Toots Thielemans nog even aanschuiven en werkte met veel plezier een serie chasechorussen samen Wynton af waarbij Toots steeds speel aanwijzingen (letterlijk) gaf aan de gevierde trompettist.
Van links naar rechts: Dan Nimmer, Carlos Henriquez & Ali Jackson
Muhal Richard Abrams, Roscoe MItchell & George Lewis
Hoe anders was het concert van dit uit het AACM (Association for the Advancement of Creative Musicians) afkomstige trio. Dit uit Chigago afkomstige driemanschap in de bezetting piano, altsax & trombone werd het onbetwiste dieptepunt van het festival. De drie heren leken vastgeroest in de free jazz van de jaren zeventig te zitten. Alleen een laptop op het podium bewees dat dit toch echt de 21ste eeuw was. Met zijn vieren (1 laptop en drie muzikanten) creëerden zij een constante muur van geluid zonder kop of staart. Misschien was het knap, mooi was het in ieder geval niet. Dat zij toch nog een luid applaus kregen aan het eind leek meer een uiting van opluchting want na de toegift bleef het verdacht stil.
Van links naar rechts: Elisabeth Kontomanou, New Coll Collective & Wynton Marsalis Quintet + Toots Thielemans
Het vocale gebeuren
De vrijdag, zaterdag en zondag hadden in ieder geval één ding gemeen: zij begonnen alledrie met een zanger of zangeres. Zondag was dat de uit de as herrezen Andy Bey. Bey liet horen dat hij zeker niet hoeft te worden uitgezonden naar de Olympische Spelen want zowel zijn zang als zijn pianospel ontberen elke vorm van energie. Als nachtclub act kan het nog enige nut hebben. Nu verdronk zijn futloos optreden geheel in de grote tent. Zijn sideman (bassist Joe Martin en drummer Vito Lesczak) zaten erbij alsof ze een Music Minus One plaat aan het inspelen waren.
Dan was Elisabeth Kontomanou toch een stuk leuker om naar te luisteren, om te zien trouwens ook. Zij presenteerde een wervelende set met veel jazz, soul en Afrikaanse invloeden. Miss Kontomanou bleek ook nog formidabel te kunnen scatten. Haar begeleidingsband toonde zich een energiek hofje en samen met de leadvrouw wisten ze al snel een groot deel van de luisteraars in vuur en vlam te zetten.
Over de kwaliteiten van zanger José James gaan al geruime tijd de meest wilde geruchten rond. Volgens ingewijden is James de nieuwe zanger, de ontdekking van de 21ste eeuw. Hij zal de jazzzang een nieuw gezicht en een nieuwe impuls geven. Waar rook is, is vuur maar vooralsnog is bovenstaande ietwat overdreven. James zingt gedreven en schuwt het avontuur niet maar tapt anderzijds overduidelijk uit vaatjes van illustere voorgangers. Zijn bronzen stemgeluid doet soms aan Johnny Hartman denken en zijn soepele frasering en toepassing van vocalese doen mij heel erg sterk denken aan Kurt Elling maar ook Eddie Jefferson was een naam die bij mij naar boven kwam. Zijn rubato opvatting van Coltrane’s Resolution (part II uit A Love Supreme) kon mij niet zo bekoren maar naar gelang de set vorderde ging hij steeds sterker zingen en zoog hij alle aandacht op. Stukken als Nola, Equinox, Blackeyedsusan en The Dreamer werden spannend en op het scherpst van de snede uitgevoerd. Zijn begeleidingsband, met een zeer sterk spelende Gideon van Gelder achter de piano, was hem daarbij zeer dienstbaar. Het geheel klonk als een perfect ingespeelde unit. Uit dat goede samenspel leken alle muzikanten veel inspiratie te putten. En dat was hoorbaar.
Van links naar rechts: Jose James, Gideon van Gelder & Toots Thielemans
Toots & Kenny Werner
De vrijdagavond was geheel uitverkocht. Zo’n 4500 mensen leken vooral voor Toots Thielemans te zijn gekomen. Even voor negenen was de tent overvol. Gelukkig kon ik bij een officieuze doorgang nog een plekje vinden met als neveneffect dat ik vele malen als securitymedewerker werd aangezien en allerlei verzoeken mocht aanhoren voor het alsnog betreden van de niet meer aanwezige ruimte. Mijn reacties zou ik u besparen.
Terug naar Toots. Die man speelt niet alleen mondharmonica hij speelt ook publiek. Zijn repertoire en zijn klaaglijke geluid zijn ondertussen wel bekend maar toch krijgt hij het elke keer weer voor elkaar om iets bij mensen los te maken. Zijn bescheiden maar toch zeer aanwezige podiumpersoonlijkheid doet de rest. Er staat een legende op het podium en dat hoor je, zie je en voel je vooral. Hier gaat het niet meer om de noten. Dit alles werd begeleid door het Kenny Werner Quartet met naast pianist Werner, bassist Johannes Weidenmueller, de uitstekend spelende Cindy Blackman achter de drums en de zeer indrukwekkende David Sanchez op tenorsax. Dit viertal speelde een eigen set voordat Toots het podium betrad. En dat was ook een hoogtepunt. Begonnen werd met Ballad For Trane (te vinden op Joe Lovano’s Tones, Shapes & Colors) een stuk van Kenny Werner, die het schreef na een marathonsessie vol met Coltranemuziek. David Sanchez steeg in dit stuk naar grote hoogte maar ook Kenny Werner liet zich van zijn beste kant zien. In het daaropvolgende Balloons, ook van Werner, deed het quartet er nog een schepje bovenop. Alle remmen gingen los in het aloude I Hear A Rhapsody en voor de Harry Potter fan’s werd nog Hedwigs’s Theme ten gehore gebracht. Daarna was het de beurt aan Toots.
Van links naar rechts: Kenny Werner, Johannes Weidemueller & Cindy Blackman
En dan waren er nog…
Bill Laswell’s Ex Material was later aan het programma toegevoegd. De zeer koel kijkende Laswell produceerde een enorme groove en een zeer hoog gehalte aan decibels. Zijn muziek deed erg denken aan de jaren zeventig bands van Miles Davis al was Ex Material ritmisch strakker.
De Belgische Jazzkroonprins Jef Neve was op de zaterdagavond op hammondorgel te bewonderen. Dat leverde twee orgels op. Een hammond en een aandachtsorgel want Neve is zeer bezig met alle netto speeltijd naar zich toe te trekken. Zelfs tijdens solo’s van sideman probeert hij nog de show te stelen. Zijn Groove Thing leek een leuk bandje maar ging door het vrij eentonige geluid al vrij snel vervelen.
Van links naar rechts: David Sanchez, Bill Laswell & Hamid Drake
Ook saxofonist Robin Verheyen is een ware jazzbelofte. Hij ging ten onder in zijn eigen goed bedoelde mooispelerij. Het was als het ware te mooi om mooi te zijn. Gelukkig toonde hij aan het eind van de set dat hij ballen heeft en speelde lang, ruig en eerlijk. Ondertussen was er buiten een stortbui losgebarsten en druppelde het vrolijk op het podium.
Vrijdag waren er twee Big Bands te beluisteren. The New Cool Collective Big Band speelde strak en swingend maar leek niet helemaal op zijn plaats op zo’n zittend concert.
Het concert van David Linx en het alom gewaardeerde Brussels Jazz Orchestra ging ten onder aan Europese kneuterigheid en bleef steken in goede bedoelingen. Slappe, spanningsloze muziek zonder dynamiek en inhoud. Deze band kan en verdiend beter.
Van links naar rechts: Robin Verheyen Quartet, Jef Neve & David Linx & The Brussels Jazz Orchestra
Dit jaar trokken 14500 bezoekers gedurende de vier festivaldagen naar Park Den Brandt. De vrijdagavond was zelfs uitverkocht, een feit dat op het conto van Toots kan worden bijgeschreven. Deze beroemdste muzikale Belg is altijd goed voor een volle tent.
De samenwerking tussen de VRT en Bertrand Flamang's Jazz & Muziek agency bleek een succesvolle en heeft het festival zeker geen kwaad gedaan. Over het algemeen genomen een sterke programmering. Waar hoogtepunten zijn, zijn natuurlijk ook dieptepunten en met een dergelijke brede programmering kan je het niet iedereen altijd naar de zin maken.
Muzikanten schijnen op Jazz Middelheim altijd hun beste beentje voor te zetten, vaak zijn de concerten van bovengemiddelde kwaliteit. Tenslotte kan aan de kwaliteit van de uitvoering geen festivalproducer wat doen.
Behalve muzikaal okay, is Middelheim bovendien een zeer gemoedelijk en gezellig festival. De picknickmand meenemen mag ook weer en dat is geen overbodige luxe. Qua drank is Middelheim goed voorzien, op het gebied van het eten is de prijs/kwaliteit verhouding niet geheel in evenwicht. Dat zou beter kunnen.
Middelheim is weer een jaarlijks festival dus mocht u er dit jaar niet bij zijn geweest, volgend jaar is uw kans!
VIa de diverse media zijn de concerten ook nu nog te beluisteren. Of dat in alle gevallen voor de nederlandse liefhebbers van toepassing is weet ik niet. Het beste bezoekt u de site van Jazz Middelheim.
Al 15 jaar trekt Jazz in ’t Park aan de kar om een zo breed mogelijk publiek kennis te laten maken met de hedendaagse Belgische jazz door gratis maar hoogstaande concerten in het gezellige Zuidpark te Gent. Deze feestelijke editie, die loopt van 22 tot en met 31 augustus, verwelkomt niet minder dan 18 groepen tijdens de laatste 2 weekends van augustus, telkens van vrijdag t/m zondag, met 1 middagconcert en 2 avondconcerten. Aan de succesformule wordt niet veranderd: zowel gevestigde waarden als talent van eigen bodem kunnen er tussen de bomen ontdekt worden, en dit zowel met licht verteerbare jazz als het moeilijkere genre. Na de avondconcerten worden opnieuw klassieke en authentieke jazzdocumenten geprojecteerd onder de noemer ‘Jazz on Film’.Jazz voor iedereen Jazz in ’t Park verwelkomt als gratis publieksevenement gemiddeld zo’n 20.000 bezoekers per editie. Het is na Jazz Middelheim Antwerpen en Gent Jazz Festival (vroeger Blue Note Records Festival) het belangrijkste openluchtfestival voor jazz in België. Jazz in ’t Park is ontstaan in de schoot van de Stad Gent, onder impuls van programmator-organisator Jan Schiettekatte. Hij is tevens directeur Dienst Feestelijkheden en Evenementenbeleid en coördinator van het Ghent Film Office. Met het festival wil hij een forum bieden voor de brede, moderne mainstream jazz, geworteld in bebop en postbop, alsook de doorgroeimogelijkheden voor jonge Belgische jazzmusici optimaliseren. Dit jaar worden overigens voor het eerst workshops georganiseerd i.s.m. Jazzmozaïek en met de saxofonisten Bob Mover en John Snauwaert.
Namen voor 2008
Voor de 15e editie zijn alle namen bekend. Zo pakt Jazz in ’t Park op 23 augustus uit met een heuse New Yorkse band, het Bob Mover Quintet. In z'n 35-jarige carrière als saxofonist, speelde Bob Mover met bekende jazzmusici zoals Ira Sullivan, Charles Mingus, Chet Baker en Walter Davis Jr. Lee Konitz omschreef Bob als ‘one of the true heavyweights of all time in music’. Volgens Hank Jones is hij een van de grootste muzikanten in de geschiedenis van de jazz. Het is alvast weinig Belgen gegeven om sideman te zijn in een buitenlandse groep, maar saxofonist John Snauwaert speelt in New York reeds enkele jaren samen aan de zijde van Bob Mover (saxofoon), Santi Debriano (bass), Roni Ben-Hur (elektrische gitaar) en Steve Williams (drums). John organiseert overigens ook een masterclass in de loop van het festival.
Muziek kent geen grenzen en daarom houdt Jan Schiettekatte in zijn programmering steeds rekening met het gegeven ‘België’. De voorbije 15 jaar kwamen zowat 30% van de groepen uit het Franstalige landsgedeelte. Ook dit jaar zijn ze goed vertegenwoordigd met de Italiaans-Belgische drummer Mimi Verderame & Victor Da Costa Quartet (22.08), het Jacques Pirotton Quartet (22.08), Ra Jazz Manu Hermia (24.08), Stefan Bracaval Quartet (31.08) en het Fabien Degryse Trio (24.08). Reeds in 1998 maar ook in 2007 werd Fabien Degryse uitgeroepen als ‘jazzgitarist van het jaar’ door de Franstalige jazzcritici. Zijn recente CD ‘The Heart of The Acoustic Guitar’ oogst zeer lovende kritieken.
Ook de actieve Gentse jazzscène kent elk jaar zijn weerspiegeling in de affiche, met groepen uit Gent of met Gentse roots. Zo opent de beloftevolle Moker Jazz band op 22 augustus. Op 24 augustus brengt Gentenaar Karel Van Marcke met zijn groep Chroma overigens een bijzonder project rond zijn eigen composities. De reünie van Chroma wordt deze keer versterkt met de dobro- en steelguitar van Dobrojean, ook al uit het Gentse. Op vraag van Jan Schiettekatte stelde hij een gastformatie samen waarmee hij uitsluitend eigen composities zal brengen. Verder kleuren nieuwe projecten het festival zoals The Unplayables (29.08), de nieuwe formatie van Ben Sluys waarin hij oude compagnons op een nieuw élan verenigt, en het Peter Hertmans Quartet (31.08) dat de recente en fel bejubelde CD Cadences opvoert. Op 31 augustus concerteert -de door Gent geadopteerde zoon en saxofonist- Jeroen van Herzeele opnieuw als festivalafsluitende headliner met een speciaal project. Hij kreeg van organisator Jan Schiettekatte ‘carte blanche’ om zijn eigen compositorisch werk centraal te stellen en een internationale formatie samen te stellen, zijnde pianist Fabian Fiorini, drummer Giovanni Barcella, en bassist Jean-Jacques Avenel.
Staan verder ook op de affiche: het Sabin Todorov Trio (23.08), crossover jazz met Balkaninvloeden, melodieuzer dan ooit door uptempo en merkwaardig sterke ritmes; de Delvita Group (23.08) die zich kenmerkt door een harmonieuze, volle sound en sterke personaliteiten; De jonge wolven van aRTET (29.08), wonnen Jazztalent 2006 en speelden openingsconcert Blue Note Festival 2007; Barkin’ (29.08) een gloednieuwe, jonge band met sterke eclectische set en aanstekelijke sound; het Steven Delannoye Trio (30.08) dat door een mix van eigen songs en improvisatie van elk concert een avontuur maakt. Zie bijlage voor volledig overzicht van de affiche.
JazzLab Series All Stars Band
JazzLab Series bestaat 15 jaar! Om dit te vieren zal JazzLab Series i.s.m. Jazz in ’t Park een uniek en feestelijk concert organiseren op 30 augustus. Het wordt een memorabele tribute to the jazz met de belangrijkste solisten die op JazzLab Series debuteerden. Muzikanten die in het prille begin als jonge snaken in dit netwerk toerden en inmiddels tot het kruim van de nationale jazzscène behoren, verenigen zich in de ‘JazzLab Series All Stars Band’. Altsaxofonist Frank Vaganée richtte in de jaren ’90 het Brussels Jazz Orchestra (BJO) op, een bigband die al geruime tijd meedraait bij de wereldtop; tenorsaxofonist Bart Defoort is lid van die bigband en opende het vorige seizoen van JazzLab Series met zijn schitterende nieuwe project Jazzhood; Nathalie Loriers, ook al een BJO-lid, wordt algemeen erkend als één van de meest verfijnde pianisten in Europa; gitarist Peter Hertmans gaf jazzfusion mee vorm in België met Greetings from Mercury en tourde in maart 2007 – het jaar waarin hij de compositieprijs van Sabam won en genomineerd werd voor de Klara muziekprijzen – met zijn kersverse kwartet met JazzLab Series; contrabassist Nicolas Thys maakte het waar in New York en is sinds zijn terugkeer vorig jaar de meest gevraagde contrabassist in België; drummer Félix Simtaine tenslotte speelde met grootheden als Chet Baker en Joe Lovano en stampte de Belgische avant garde mee uit de grond met Octurn.
Meer dan een opsomming van grote namen, bestaat dit gezelschap uit bloedbroeders die de Belgische jazz in het voorbije decennium vorm gaven in verschillende bezettingen waarin ze elkaar steeds weer opzochten. Hun wortels zijn diep in de traditie verankerd, maar tegelijk werken ze onvermoeibaar aan het creëren van hedendaagse en relevante klanken die jazz springlevend houden. Voor de concerten in deze exclusieve tournee brengen ze elk een recente compositie mee en vullen de playlist aan met hun favoriete standards. Het verenigen van deze illustere namen in één band staat garant voor een avond volbloed jazz die swingt als de beesten. De JazzLab Series AllStars gaan in avant-première op Jazz in ’t Park om dan te toeren in het najaar.
Jazz tussen de bomen
Jazz in ‘t Park levert niet alleen al 15 jaar een forum voor de hedendaagse Belgische jazz maar ontkracht ook de mythe alsof jazz iets zou zijn voor de nachtelijke uren, voor rokerige kroegen, of voor een intellectueel of highbrow publiek. Daarom ook is de festivallocatie gedroomd en uniek: Het Zuidpark, achter de stadsbibliotheek en het stedelijk administratief centrum. Twee jaar terug werd het harmonieus heraangelegd met o.a. wandelpaden, graspartijen, fonteinen en een speeltuin voor de kids. Tijdens het festival vormen podium, zitbanken, drank- en eetstandjes en infochaletjes één groot openluchtdorp tussen de hoge bomen. Er heerst een aangename, relaxte sfeer. Zelfs voor Gentenaars is het park telkens een ontdekking van een stuk groene long, die ze vergeten waren of niet kenden. Bij minder goed weer blijft het publiek beschut tegen mogelijke regen door sierlijke tentzeilen die één worden met de bomen. Men vindt er een optimale festivalsfeer met drank- en eetstandjes aan democratische prijzen. Men kan het ook zien als één groot open-lucht-muziek-café, voor de helft met aandachtige jazzliefhebbers en geïnteresseerde luisteraars die vooraan plaats nemen op de zitbanken; voor de ander helft sfeerzoekers die aan tafeltjes zitten rond de drankstandjes. "Maar dat is juist een goede zaak", zegt Jan Schiettekatte. "Want veel mensen ontdekken hier een genre dat ze nog niet kenden of waarvoor ze nooit eerder ‘open’ stonden. Vooral onze middagconcerten trekken een publiek aan dat bij wijze van spreken hun 'boterhammen in het park' komt opeten en voor het eerst kennismaakt met jazz. Vaak zien we dezelfde mensen ‘s avonds terug." Voor wie van buiten de stad komt, is er overigens de ondergrondse parking op enkele honderden meters van het Zuidpark.
Grootste openlucht-jazzbioscoop van België
Onder de noemer Jazz on Film wordt het Zuidpark traditiegetrouw na elk avondconcert omgetoverd in een grootse openlucht-jazzbioscoop met projectie van jazzfims, jazz documentaires of opnames van concerten of studiosessies. De vorige jaren werd dankbaar geput uit de privécollectie van Steve Wante en dat is ook dit jaar het geval. Zie programma in bijlage.
Organisator Jan Schiettekatte draagt de feesteditie van Jazz in ’t Park opnieuw op aan wijlen Freddy Delagaye die hem van bij de start met raad en daad bijstond.
Praktisch
Jazz in 't Park 2008: 18 gratis concerten op 22, 23, 24, 29, 30 en 31 augustus 2008, Zuidpark Gent. Middagconcert 12u-14u. Avondconcerten om 20u én 22u. Na de avondconcerten, ‘Jazz on film’, eveneens gratis. Ondergrondse parking aan Zuidpark. Info: www.gent.be/jazzintpark.be.
]]>ReneJAZZ MIDDELHEIM START IN COLTRANE SFEREN2008-08-15T23:12:00+02:002008-08-15T10:01:00+02:00tag:jazzpodiumnl,2008:jazzpodium.230Park den Brandt, Antwerpen - 14 augustus 2008
Door Rene de Hilster met beeld van Hans Speekenbrink, klik voor groter
Voor het eerst is dit jaar Jazz Middelheim georganiseerd door Bertrand Flamang en zijn Gent Jazz organisatie. De “Gentse” inbreng was duidelijk te zien. Qua indeling, procedures, horeca en zelfs het personeel leek het een kopie van Gent Jazz. Alleen de locatie is natuurlijk anders en spijtig genoeg was aankondiger Wilfried Haesen niet in die rol aanwezig.
Jazz Middelheim speelt zich af in Park Den Brandt, een unieke sfeervolle locatie waar men natuurlijk wel enigszins afhankelijk is van de weergoden. Die treiterde wel een beetje maar gooide niet echt roet in het eten.
Park den Brandt, Antwerpen - 14 augustus 2008 Door Rene de Hilster met beeld van Hans Speekenbrink, klik voor groter
Voor het eerst is dit jaar Jazz Middelheim georganiseerd door Bertrand Flamang en zijn Gent Jazz organisatie. De “Gentse” inbreng was duidelijk te zien. Qua indeling, procedures, horeca en zelfs het personeel leek het een kopie van Gent Jazz. Alleen de locatie is natuurlijk anders en spijtig genoeg was aankondiger Wilfried Haesen niet in die rol aanwezig.
Jazz Middelheim speelt zich af in Park Den Brandt, een unieke sfeervolle locatie waar men natuurlijk wel enigszins afhankelijk is van de weergoden. Die treiterde wel een beetje maar gooide niet echt roet in het eten.Muzikaal gezien was de avond ook een succes en leek onbedoeld(?) in het teken van John Coltrane te staan. Charles Lloyd opende sterk met zijn nieuwe quartet waarmee hij stukken van zijn laatste CD Rabo de Nube speelde. Avontuurlijke muziek waarin zijn nieuwe ritmesectie alle vrijheid krijgt die het kan wensen. Een supereenheid dit drietal! Pianist Jasom Moran is een sterke begeleider met een voorkeur voor hoekige akkoorden en tegendraadse ritmiek. Drummer Eric Harland lijkt de stijlen van Elvin Jones, Jack DeJohnette en Tony Williams geheel geabsorbeerd te hebben en weet daar zijn eigen ding mee te doen. Harland is even vindingrijk als communicatief, een gouden combinatie die hem een ware topdrummer maakt. Zijn alerte en avontuurlijke spel gaf de groep met enig regelmaat een behoorlijk schop onder de kont. Bassist Reuben Rogers houdt alles bij elkaar door middel van messcherp basspel. Hij is een meester in het spelen van de juiste noten die de solist doen lanceren. Charles Lloyd laat zich echter niet gek maken en blijft in zijn eigen idioom, dat nooit ver bij Coltrane vandaan zit, doorgaan. Zijn eigen stukken zijn veelal sferisch en ritmisch zeer open. Een prachtig concert en een goed begin van Jazz MIddelheim 2008.
Dre Pallemaerts en zijn Pan Harmonie mochten daarna het publiek vermaken. Geen sinecure na het fabelachtige concert van Charles Lloyd. Door geheel zijn eigen ding te doen wist ook Dre te imponeren. Met de Belmondo Brothers in de frontline heeft hij twee goede solisten in huis die zich in deze vrije maar zeer harmonieuze muziek goed konden vinden. Net als bij de groep Underground van Chris Potter is de bas ingeruild voor een Fender Rhodes en ook hier mis je een bodem. Het ontbreken van een bas brak de muziek nog meer open maar met bassist had het m.i. net wat groovyer geweest, maar misschien is dat juist niet de bedoeling. Niettemin vielen de soundscapes van deze groep op hun plaats en werd er op zeer hoog niveau en zeer geconcentreerd gemuciseerd. Een mooi optreden!!!
Pharoah Sanders is de meest toegewijde discipel van het Coltraneisme. Het was dan ook geen verassing dat Sanders het concert opende met My Favorite Things, uieraard geheel in Coltrane stijl vertolkt. Ook Coltrane’s Naima en Giant Steps werden voor het voetlicht gebracht en in onvervalste Coltranestijl vertolkt. Sanders bracht ook nog een paar eigen stukken in zoals een alsmaar modulerende blues, zijn meeslepende edoch opzwepende You’ve Got To Have Freedom en het aloude The Creator Has A Master Plan. Vooral aan het begin van de set was Sanders nog wel eens achter het podium waardoor we erg lange en soms erg saaie solo’s van zijn sideman moesten aanhoren. Maar ondanks dat blijft een concert van Pharoah Sanders een belevenis die je terugvoert naar de tijd van John Coltrane.
Al met al een sterke openingsdag van Jazz Middelheim 2008. Het festival gaat door tot en met zondag 17 augustus. De komende dagen staan onder meer Toots Thielemans, Wynton Marsalis, Andy Bey en Bill Laswell op het programma. Kijk voor meer info op de site van Jazz Middelheim.
]]>ReneART BLAKEY & THE GIANTS OF JAZZ – MONTEREY 19722008-08-12T17:28:00+02:002008-08-12T16:05:00+02:00tag:jazzpodiumnl,2008:jazzpodium.300Label: Monterey Jazz Festival Records
Catalogusnr: MJF-30882-03
Opnamejaar: 1972
Website: www.concordmusicgroup.com
Waardering: 3/5 sterren
De Giants Of Jazz waren begin jaren 70 van de vorige eeuw een groep die de naam eer aandeed. Concert en toerorganisator George Wein bracht een stel allstars bij elkaar die zijn weerga niet kende. Alle leden hadden een uitgebreide staat van dienst binnen het bop idioom en sommige leden waren nog steeds actief in die stijl. De groep bestond uit Dizzy Gillespie, Sonny Stitt, Kai Winding, Thelonious Monk, Al McKibbon en Art Blakeyen was vooral actief in het festival circuit. Clubs konden deze act waarschijnlijk niet betalen.
Op het label Monterey Jazz Festival Records is nu een opname van deze superband uitgekomen waarop Dizzy Gillespie wordt vervangen door twee illustere collega’s; Clark Terry en Roy Eldridge.Label: Monterey Jazz Festival Records Catalogusnr: MJF-30882-03 Opnamejaar: 1972 Website:www.concordmusicgroup.com Waardering: 3/5 sterren
De Giants Of Jazz waren begin jaren 70 van de vorige eeuw een groep die de naam eer aandeed. Concert en toerorganisator George Wein bracht een stel allstars bij elkaar die zijn weerga niet kende. Alle leden hadden een uitgebreide staat van dienst binnen het bop idioom en sommige leden waren nog steeds actief in die stijl. De groep bestond uit Dizzy Gillespie, Sonny Stitt, Kai Winding, Thelonious Monk, Al McKibbon en Art Blakeyen was vooral actief in het festival circuit. Clubs konden deze act waarschijnlijk niet betalen.
Op het label Monterey Jazz Festival Records is nu een opname van deze superband uitgekomen waarop Dizzy Gillespie wordt vervangen door twee illustere collega’s; Clark Terry en Roy Eldridge.Het is misschien moeilijk te geloven maar wie denkt dat een supergroep ook supermuziek maakt komt bij de gemiddelde geluidsdrager van de Giants Of Jazz bedrogen uit. Geen van de opnames die van de zes heren zijn uitgebracht doen je uit je luie stoel herrijzen en deze Live In Monterey 1972 wijkt daar niet van af. De gehele band speelt op routine. Het curieuze zit hem vooral in de twee vervangende trompettisten.
De CD opent met een aankondiging van Jimmy Lyons, de radiopresentator waarvoor Gerry Mulligan het stuk Line For Lyons componeerde. Na diens zeer informele aankondiging mag Blakey de spits afbijten met een drumintro. Dat intro leidt naar Blue’n’Boogie een blues van de niet aanwezige Gillespie. Clark Terry opent de reeks solo’s met een viertal chorussen. Terry heeft nog nooit een slechte noot gespeeld en maakt hier geen uitzondering op die regel. Als tweede mag de van oorsprong Deense trombonist Kai Winding laten horen waartoe hij in staat is, zijn bijdrage zijn weinig opwindend en gelukkig is ook hij na een paar chorussen klaar. Sonny Stitt heeft heel wat meer tijd nodig om zijn ding te doen. Zijn tenorsolo lijkt wel een alle 13 favoriet van alle tenorlicks in het algemeen en zijn eigen licks in het bijzonder. Roy Eldridge is al laatste aan de beurt en al is ook zijn solo een aaneengeregen serie bekende frases, opwindend is het wel. Monk blijft Monk, geen serie licks maar het uitwerken van enkele motiefjes, McKibbon laat horen een beter begeleider dan solist te zijn. Blakey werpt zich als aankondiger naar voren, noemt Monk “A Young Man” en kondigt diens Round MIdnight aan. In de bridge van het thema komt Stitt nog even om de hoek kijken maar voor de rest is het alleen Monk die aan het woord is. Een afwijking van het vaste Giants Of Jazz repertoire is Perdido. Wederom lijken alle solisten op routine te draaien maar aan het gejuich van het publiek te horen is het een kniesoor die daar op let. Vervolgens een ballad medley en als afsluiter Dizzy’s A Night In Tunisia met een hoofdrol voor Art Blakey.
Op papier zijn allstar bezettingen altijd geweldig en ook live kan het een belevenis zijn. Op de plaat komt het echter vaak niet over. Twee sterren voor de geboden muziek maar toch nog een extra ster voor de aanwezige supermuzikanten.
Rene de Hilster voor JazzPodium.com
Line Up:
Sonny Stitt – alto & tenorsax
Kai Winding – trombone
Roy Eldridge – trompet
Clark Terry – bugel
Thelonious Monk – piano
Al McKibbon – bas
Art Blakey – drums
Tracks:
1, Introduction; 2, Blue’n’Boogie; 3, Round Midnight; 4, Perdido; 5, Stardust; 6, Lover Man; 7, I Can’t Get Started; 8, The Man I Love; 9, A Night In Tunisia
Concerten live en integraal op jazzmiddelheim.be en jazzpodium.com
Alle concerten van Jazz Middelheim zijn rechtstreeks live en integraal te beluisteren op Klara én op Jazz Middelheim Radio, een extra radiokanaal op de online VRT-radiospeler. De concerten zijn daar de volledige festivalperiode on demand ter beschikking, in audio, maar exclusief ook in video (meer info over het aanbod op radio en televisie volgt later). En er is nog meer. Het vernieuwde Jazz Middelheim-platform wordt ook een dynamische en actieve site. Ook via jazzpodium.com zijn de concerten te volgen. Onder het kopje Audio/video kunt u rechtstreeks genieten van Jazz Middelheim.
Alle info over artiesten en concerten
Al van bij de start geeft jazzmiddelheim.be ruime informatie over de concerten en de artiesten van het komende festival met een artiestenportfolio, links naar discografieën en recensies, community-pagina’s op bestaande online diensten als MySpace, YouTube...
VRT-jazz-archief tijdelijk toegankelijk
Tijdens het festival kan de jazzliefhebber on line grasduinen in spraakmakende en sfeervolle audio- en videoreportages, documentaires, reportages, interviews en captaties. Het rijke VRT-jazz-archief wordt tijdens het evenement tijdelijk toegankelijk gemaakt.
Vooruitblik door specialisten
Recensenten, artiesten, en sleutelfiguren in de jazz blikken op jazzmiddelheim.be vooruit op het programma, en stellen hun favoriete concerten voor.
Dagelijks verslag
In de festivalperiode zelf brengt jazzmiddelheim.be dagelijks verslag uit van de concerten met recensies, beeld- en audioverslagen, en foto’s. De radioreportages en interviews van onze redacteurs ter plaatse, zijn on line herbeluisterbaar en downloadbaar als jazzcast. Ook de concerten kan men on line herbeluisteren én -bekijken aan de hand van handige playlists. In het “digitaal gastenboek” laten de artiesten zelf een reactie na op hun optreden in een audio- of videofragment, of in de festivalblog.
En nog veel meer
Dankzij jazzmiddelheim.be leeft Jazz Middelheim op het web: audiovisuele teasers van het festival kunnen in de blogosfeer en binnen on line communities circuleren en worden becommentarieerd. De ruime jazz- en cultuurkalender van Cultuurweb (Cultuurnet Vlaanderen) houdt de jazzliefhebber ook op de hoogte van alle concerten van zijn favoriete Jazz Middelheim-artiesten. Zo kan iedereen via jazzmiddelheim.be zelf zijn jazzparcours bepalen.
]]>ReneTIM LANGEDIJK – TESTIMONIALS2008-08-12T00:21:00+02:002008-08-12T00:01:00+02:00tag:jazzpodiumnl,2008:jazzpodium.269Label: The Sand Records
Catalogisnr: TSR 08-01
Opnamejaar: 2007
Website: www.timlangedrijktrio.nl
Waardering: 3/5 sterren
Gitarist Tim Langedijk heeft blijkbaar geen gebrek aan zelfvertrouwen want een CD maken in een “kale” gitaartrio bezetting vereist enige durf. En bij het eerste stuk, Next To Nashville, denk je dan ook, dat haalt hij nooit. Een flauw deuntje over een recht-toe recht-aan Nashville?? beat. Gelukkig is dat stuk na ruim drie minuten afgelopen en kan het echte werk beginnen.Label: The Sand Records Catalogisnr: TSR 08-01 Opnamejaar: 2007 Website: www.timlangedrijktrio.nl Waardering: 3/5 sterren
Gitarist Tim Langedijk heeft blijkbaar geen gebrek aan zelfvertrouwen want een CD maken in een “kale” gitaartrio bezetting vereist enige durf. En bij het eerste stuk, Next To Nashville, denk je dan ook, dat haalt hij nooit. Een flauw deuntje over een recht-toe recht-aan Nashville?? beat. Gelukkig is dat stuk na ruim drie minuten afgelopen en kan het echte werk beginnen.Vanaf het tweede stuk Still Waters blijkt het spel van Langedijk zeker diepgang te bezitten en speelt hij afwisselend bezonken, funky, rockend en jazzy. Hij heeft duidelijk het één en ander van gitaarheld Pat Metheny opgestoken en ook Scofield is niet aan hem voorbij gegaan.
Zijn collega muzikanten, bassist Udo Pannekeet en drummer Haye Jellema, geven deze productie een duidelijk meerwaarde. Beide zijn avontuurlijke muzikanten die de groove geen moment uit het oog verliezen.
Tenslotte nog het repertoire. Dat bevat enige onverwachte keuzes. Wheatland van de hand van Oscar Peterson verwacht je niet snel op een CD met een gitaar in de hoofdrol. Ook Fall en Ana Maria, beiden van Wayne Shorter, lijken geen alledaagse keus. Tussen het werk van deze beide grootmeesters steekt het door Tim Langedijk geschreven werk zeker niet mager af. Ook zijn composities mogen er zijn en beloven zeker het één en ander voor de toekomst. Rene de Hilster voor JazzPodium.com
Brad Mehldau is ontegenzeggelijk één van de meest invloedrijke pianisten van de laatste jaren. Ook Mehldau is een pianist die voorborduurt op het werk van Bill Evans en Keith Jarrett, maar daar ook zijn eigen ding aan toevoegt. In trio bezetting heeft hij al mening CD volgespeeld en bijna al die schijfjes zijn door liefhebbers, musici en critici enthousiast ontvangen. Mehldau wordt gezien als een pianoheld.Uw recensent had het echter altijd wat moeilijk met de muziek van Brad Mehldau en de zijnen. Tijdens live optreden hoorde hij weinig samenhang in het trio en vooral de snellere stukken op de verschillende CD’s waren in zijn oren nogal eens los zand. Totdat onderhavige CD in de bus viel. Want wat was het geval. In 2004 heeft drummer Jorge Rossy het trio verlaten en is opgevolgd door Jeff Ballard. En dat is een hele verbetering. Waar Rossy er vooral op uit leek om de muzikale flow te verstoren is Ballard een bindend element in het trio. Hij stuurt waar nodig, gaat in discussie met zowel piano als bas maar verliest daarbij nooit zijn rol uit het oog. Vergis u niet, Jeff Ballard is zeker geen slaafs volgende drummer, integendeel. Ballard is duidelijk aanwezig en een zeer vindingrijke begeleider maar bij hem gaat de groove gewoon door, zelfs al hij die niet speelt.
Op de CD Live is dat goed te horen. Deze dubbellaar bevat bijna twee en half uur muziek die geen moment verveelt. Het trio lijkt constant “In The Zone” te zitten en bouwt gedurende het gehele optreden een enorme spanning op. Mehldau maakt daarbij gebruik van een zeer divers repertoire. Zowel popsongs (Wonderwall, bekend van de groep Oasis), jazzklassiekers (CTA van JImmy Heath en Countdown van John Coltrane) als Zuid Amerikaans materiaal (O Que Sera van Chico Buarque). Het leeuwendeel van de stukken bestaat echter uit composities van Brad Mehldau zelf. Al dat werk wordt door het trio zeer fijnzinnig uit elkaar gerafeld, grondig verkend en opnieuw opgebouwd. Live is hierdoor een vijf sterren plaat die in de verzameling van elke serieuze pianotrio liefhebber niet mag ontbreken.
Het verschil tussen beide bezetting is goed te beluisteren in Coltrane’s Countdown. In de versie met Jeff Ballard achter de drums horen we een pianotrio opererend op het scherpst van de snede waarbij de drie leden klinken als één. Op de versie van The Art Of The Trio, Vol 2, ook opgenomen in de Village Vanguard horen we vooral drie individuen aan het werk waarbij vooral de rare hinkstap swing van Jorge Rossy de zaak remt.
Rossy heeft zijn stokken aan de wilgen gehangen en probeert het nu als pianist. Het Brad Mehldau trio heeft er een nieuwe bewonderaar bij. Rene de Hilster voor jazzpodium.nl
Line Up:
Brad Mehldau – piano
Larry Grenadier – bas
Jeff Ballard – drums
Sinds 1969 houdt Jazz Middelheim al meer dan 26 edities de traditie hoog. Nagenoeg iedereen van naam en faam in de jazzwereld maakte er ooit zijn opwachting. Met de 27e editie, die loopt van 14 t/m 17 augustus, wordt Jazz Middelheim weer een jaarlijks festival. Plaats van handeling blijft de unieke setting van Park Den Brandt in Antwerpen. De productie en de programmering worden voortaan uitbesteed aan de organisatoren van het Gent Jazz Festival. Jazz Middelheim blijft wel een VRT-festival. De VRT lanceert voor deze editie een crossmediaal Jazz Middelheim-offensief op radio, televisie en breedband.
Donderdag 14 augustus gaat het festival sterk van start. Deze dag is een must voor de John Coltrane en saxofoonliefhebbers. Maar liefst twee Coltrane epigonen bevolken het Middelheim podium. Als eerste Charles Lloyd. Hij heeft onlangs een CD uitgebracht met de titel Rabo de Nube. Hij doet met deze productie de tijden van zijn roemruchte kwartet uit de jaren zestig herleven. Als laatste act voor de eerste festival dag speelt ex-Coltrane sideman Pharoah Sanders. Sanders was erbij tijdens de laatste avontuurlijke jaren van Coltrane’s leven. De concerten van Pharoah Sanders zijn op diens eigen wijze altijd een grote homage aan Trane.
Tussen deze tenorgiganten is Dré Pallemaerts Pan Harmonie gesandwiched met hier ook weer een tenorist van formaat: Mark Turner.Vrijdag 15 augustus lijkt de Dance Night te zijn met optredens van Elisabeth Kontomanou en New Cool Collective Big Band. De tweede helft van het programma lijkt weer wat meer in jazzsferen af te spelen met muziek van het Brussels Jazz Orchestra. Zij brengen hun project ‘Changing Faces’ met David Linx. Uiteraard kan Toots Thielemans niet ontbreken als peter van Jazz Middelheim. Ook dit jaar treedt hij op met zijn vertrouwde pianist Kenny Werner en zijn kwartet.
Opener voor zaterdag 16 augustus is singer-songwriter José James. Met zijn debuut The Dreamer -waarin hij de soul jazz, rap en spoken verkent- zorgde hij voor een van de spannendste debuutalbums van dit jaar. Jef Neve behoeft nog weinig introductie. Op Middelheim toont hij zich van zijn meest groovy kant met Jef Neve presents Groove Thing feat. James Muller. Bill Laswell sluit deze festivaldag in Park Den Brandt af met EX-Material. Een indrukwekkende band met, naast bassist Bill Laswell ook Bernie Worrell op toetsen, Toshinori Kondo op trompet, Hamid Drake op drums en Ayib Dieng op percussie.
De laatste festivaldag, zondag 17 augustus, start met het Andy Bey Trio. De 68-jarige zanger en pianist Andy Bey was eventjes uit het zicht verdwenen, maar beleeft de laatste jaren een wonderbaarlijke comeback. Hij wordt beschouwd als een van de grote jazzzangers van onze tijd. Het Robin Verheyen International Quartet sluit aan, met saxofonist Verheyen als een van de meest veelbelovende talenten uit de Belgische jazz. Daarna volgt Trio Muhal Richard Abrams, George Lewis & Roscoe Mitchell. Dankzij hun vernieuwing en creativiteit stonden zij aan de basis van de jazzrevolutie in Chicago in de jaren ’60. Het festival wordt afgesloten door het septet van trompettist Wynton Marsalis.
Voor verdere info kunt u terecht op de site van Jazz MIddelheim.
]]>ReneBender Banjax wint Jong Jazztalent Gent 20082008-07-28T22:28:00+02:002008-07-28T22:28:00+02:00tag:jazzpodiumnl,2008:jazzpodium.699Bender Banjax wint Jong Jazztalent Gent 2008
Als nevenpodium organiseerde het Gent Jazz Festival, in opdracht van Duvel-Moortgat en i.s.m. de JazzLab Series, de 8e editie van Jong Jazztalent Gent. Deze muziekwedstrijd leverde een unanieme winnaar op: Bender Banjax. Bender Banjax wint Jong Jazztalent Gent 2008
Als nevenpodium organiseerde het Gent Jazz Festival, in opdracht van Duvel-Moortgat en i.s.m. de JazzLab Series, de 8e editie van Jong Jazztalent Gent. Deze muziekwedstrijd leverde een unanieme winnaar op: Bender Banjax.Tijdens de Gentse Feesten trad elke namiddag één groep op in het Duvel-Droomschip, op het Gouden Leeuwplein, in het hart van de Gentse feesten, waardoor ze alvast een veel breder publiek bereikten dan normaal mogelijk is. Een professionele jury koos uit de 8 geselecteerde groepen dus unaniem voor het akoestische jazzkwartet Bender Banjax, met als line up Erik Bogaerts (sax), Christian Mendoza (piano), Axel Gilain (bas) en Stijn Cools (drums). Foto in bijlage. Als laureaat spelen ze sowieso een JazzLab Serie in het najaar van 2008, een concert op Dinant Jazz Nights, een concert op Jazz Maastricht, een concert op Gent Jazz Festival 2009 en het slotconcert van Jong Jazztalent Gent 2009.
De jury, met als professionele jazzkenners, Mik Torfs (JazzLab Series), Giovanni Barcella (jazzdrummer), Frederik Goossens (Klara), Bruno Bollaert (Gent Blogt) en voorzitter Simon Korteweg, motiveerde haar beslissing als volgt: “Hoewel deze vier musici nog niet zo lang in hun huidige bezetting bijeen zijn, vormen ze toch al een team dat intensief en soepel samenwerkt. Een groot deel van het muzikale materiaal voor het kwartet is afkomstig van leider Erik Bogaerts, die daarbij zwaardere uitdagingen niet uit de weg gaat. Zelf weet hij op deze gevarieerde thema’s indringende soli op tenorsax te baseren, terwijl pianist Christian Mendoza een verrassende hoeveelheid vindingrijkheid ten toon spreidt. Het is opmerkelijk hoe drummer Stijn Cools er voortdurend in slaagt de twee solisten alert tegenspel te bieden en tegelijk te zorgen voor een flexibele ritmische ondergrond, zonder zich ook maar enigszins te forceren. De krachtige toonvorming en doordachte notenkeus van bassist Axel Gilain vormen bij dit alles een grote steun. Wij achten dit kwartet zeker in staat een nog boeiender, hoger niveau van geïntegreerd samenspel te bereiken, waarin de vier instrumenten gelijkwaardig participeren.”
]]>ReneNSJF DAG 2 – COMFORTABEL GENIETEN VAN GROTE NAMEN2008-07-27T13:08:00+02:002008-07-27T12:51:00+02:00tag:jazzpodiumnl,2008:jazzpodium.698Ahoy, Rotterdam - 12 juli 2008
Door Rene de Hilster met beeld van Hans Speekenbrink
Bij het betreden van Ahoy kan je het festival grofweg in twee delen verdelen. Links bevinden zich de zeer grote podia waarop de soul en popacts staan geprogrammeerd. Rechts de kleinere podia met de meer pure jazz vormen. Je kunt ook nog naar boven maar zelfs daar zijn alle zalen rechts georiënteerd. Voor deze tweede North Sea Dag besloot ik een serie grote namen te bezoeken en mijn streven was om dat op een zo comfortabel mogelijke wijze te doen. Tot mijn eigen verbazing ging dat nog redelijk probleemloos ook. Ik heb daarbij goed “rechts” gehouden. Ahoy, Rotterdam - 12 juli 2008
Door Rene de Hilster met beeld van Hans Speekenbrink
Bij het betreden van Ahoy kan je het festival grofweg in twee delen verdelen. Links bevinden zich de zeer grote podia waarop de soul en popacts staan geprogrammeerd. Rechts de kleinere podia met de meer pure jazz vormen. Je kunt ook nog naar boven maar zelfs daar zijn alle zalen rechts georiënteerd. Voor deze tweede North Sea Dag besloot ik een serie grote namen te bezoeken en mijn streven was om dat op een zo comfortabel mogelijke wijze te doen. Tot mijn eigen verbazing ging dat nog redelijk probleemloos ook. Ik heb daarbij goed “rechts” gehouden.
Pat Metheny
Gitarist Pat Metheny stond met zijn trio in de Amazon. Deze zaal met verplichte toeslag kan zonder meer comfortabel genomed worden. Goed gekoeld, voorzien van zitplaatsen en zonder enige last van “burengerucht’ is het hier prima toeven. Op het moment dat ik de zaal betrad was Metheny net aan het trio gedeelte van zijn optreden gekomen. Met de formidabele Christian McBride op bas en de altijd zeer alerte en groovende Antonio Sanchez achter de drums was dit een welbespraakte trio. Het verhalende spel van de leider, het ingenieuze en spannende solowerk van McBride en de poliritmiek van Sanchez zorgde aanvankelijk voor een minder comfortabele beleving. De drie heren brachten je namelijk op het puntje van je stoel!
Het grootste deel van het gespeelde repertoire komt van Pat’s laatste CD Day Trip op het Nonesuch label. Een aanrader!!
Charlie Haden Quartet West
Quartet West heb ik de afgelopen tijd een aantal keren mogen aanschouwen maar genoeg krijgen van dit viersterren kwartet doe ik niet. Het viertal in kwestie; bassist Charlie Haden, tenorsaxofonist Ernie Watts, pianist Alan Broadbent en drummer Rodney Green, kan mij elke keer weer boeien. Dat zit vooral in de sterke en zeer herkenbare groepssound, de goede balans tussen relaxt maar ook zeer dynamisch spel, het repertoire dat een brede kijk op de jazzhistorie verraad en het kwartet roept ook een bepaald sentiment op.
De groep speelde in de Madeira, ook weer zo zaal waarin het comfort niveau hoog ligt, maar ze hadden ook zeker de Hudson kunnen vullen. Er op tijd bij zijn was dan ook zeer belangrijk.
Het concert werd geopend met een korte soundcheck, geen monitoren op het podium dus de geluidstechnici konden zich concentreren op het zaalgeluid. Charlie Haden vond de bas te luid en liet het pianogeluid wat bijdraaien. Daarna kon het concert echt beginnen. Toch was niet alles in orde want tijdens de pianosolo in het eerste stuk, met de mooie titel Background Music, zette Haden de band stil om nogmaals het geluid van de piano in te stellen. Al het hoog werd eruit gedraaid en toen konden de heren weer verder. Een mooi concert volgde met, voor mij, een aantal onbekende stukken. Dat was een verrassing want over het algemeen draait Charlie Haden een standaard set af. Bij één luisteraar ging tijdens het concert de GSM af, die moest het ontgelden en werd door Haden even flink op de hak genomen.
Wayne Shorter & The Imani Winds
Het concert van de altijd wat onvoorspelbare Wayne Shorter begon met een klassiek getinte opening door de vijfkoppige Imani Winds. Dat dit klassieke gezelschap kon spelen was overduidelijk of het veel met jazz van doen had…
Een van mijn frustraties is dat ik eigenlijk te laat ben geboren. Ik kwam eind 1967 om de hoek kijken en dat was ruim zeveneneenhalf jaar na een fantastisch concert wat ik, achteraf gezien, dolgraag had willen bijwonen. Al was niet iedereen dat met me eens geweest op die 10de april van het jaar 1960. Het was de dag dat men in Nederland voor het eerst live werd geconfronteerd met het spel van John Coltrane, en dat was zeker voor een aantal mensen geen wederzijds genoegen.
