Onderwerp: Terugblik

29 Januari '09 - 12:30

CEDAR WALTON QUARTET SPEELT HARDBOP VAN DE BOVENSTE PLANK

Bimhuis, Amsterdam - Zondag 23 november 2008
Door Rene de Hilster met beeld van Hans Speekenbrink (klik voor vergroting)

Soms blijft een artikel wel eens liggen. Jazzpodium gaat deze stukken die enige tijd op de plank hebben gelegen tussen de actuele artikelen door publiceren. Zondag 23 november speelde pianist Cedar Walton in het Bimhuis. Hoofdredacteur Rene de Hilster en fotograaf/eindredacteur Hans Speekenbrink deden in woord en beeld verslag van dit concert.

Pianist en componist Cedar Walton heeft het allemaal zien gebeuren en was zelfs in enkele gevallen participant in de grote jazzontwikkelingen. Zo was hij de pianist op de eerste opgenomen versie van John Coltrane’s Giant Steps. Die oerversie heeft de gelijknamige plaat nooit gehaald, op de tweede versie was Tommy Flanagan de pianist. Ook stond Walton aan de wie van The JazzTet, het roemruchte sextet onder de bezielende co-leiding van Art Farmer & Benny Golson. Begin jaren zestig kwam Walton bij The Jazz Messengers terecht en het was in die groep dat zijn gaven als componist tot volle wasdom kwamen. In diezelfde jaren zestig was hij veelvuldig in de Van Gelder studio te vinden voor opnamen in opdracht van het Blue Note Label. Niet onder eigen naam, dat deed hij voor het Prestige label, maar in groepen van Hank Mobley, Lee Morgan en natuurlijk Art Blakey. Uit die tijd komt waarschijnlijk ook zijn innige samenwerking met meesterdrummer Billy Higgins. Lees verder!

Aantal woorden: 909 woorden.

Onderwerp: Terugblik

22 Januari '09 - 21:00

JAZZ LEGENDES IN HAAGS DILIGENTIA

Diligentia, Den Haag – 27 april 2008
Door Rene de Hilster met foto’s van Hans Speekenbrink

Soms blijft een artikel wel eens liggen. Jazzpodium gaat deze stukken die enige tijd op de plank hebben gelegen tussen de actuele artikelen door publiceren. Zeker in deze tijd van bezuinigingen is aandacht voor jazzinitiatieven broodnodig. Jazzimpuls, een onderneming van Bob Hagen, verdient zeker de nodige aandacht. Onze recensent Rene de Hilster was vorig jaar getuige van een jazzimpuls concert in zijn woonplaats Den Haag en maakte naar aanleiding daarvan het volgende verhaal.

‘Die man verdiend een lintje’ zei Piet Noordijk tijdens een aankondiging tijdens het laatste concert van zijn Jazz Impuls Tour. Met ‘die man’ wordt jazzimpuls initiatiefnemer en uitvoerend producent Bob Hagen bedoeld. En ergens heeft Piet natuurlijk wel gelijk. Want Bob doet goede dingen voor de jazzmuziek, hij brengt deze op plaatsen waar deze nog nooit te horen is geweest. Met een dergelijk initiatief krijg je natuurlijk veel lof toegezwaaid maar zal er zeker ook commentaar zijn. Lees verder!

Aantal woorden: 497 woorden.

Onderwerp: Terugblik

03 September '08 - 12:12

MILES & COLTRANE – THE 1960 EUROPEAN TOUR

Een van mijn frustraties is dat ik eigenlijk te laat ben geboren. Ik kwam eind 1967 om de hoek kijken en dat was ruim zeveneneenhalf jaar na een fantastisch concert wat ik, achteraf gezien, dolgraag had willen bijwonen. Al was niet iedereen dat met me eens geweest op die 10de april van het jaar 1960. Het was de dag dat men in Nederland voor het eerst live werd geconfronteerd met het spel van John Coltrane, en dat was zeker voor een aantal mensen geen wederzijds genoegen.

Door Rene de Hilster

Eind maart 1960 trok er weer een Jazz At The Philharmonic (JATP) tour door Europa. Tussen 21 maart en 14 april van dat jaar reisde een bont gezelschap van muzikanten kriskras door Europa. JATP baas Norman Granz was van de met sterren overladen jam sessie formule afgestapt en trok nu door ons werelddeel met een drietal gerenommeerde jazzgroepen onder de noemer The Poll Winners. Deze Poll Winners waren pianist Oscar Peterson, tenorsaxofonist Stan Getz en trompettist Miles Davis die alledrie met hun eigen groep te horen waren. Lees verder!

Aantal woorden: 1219 woorden.

Onderwerp: Terugblik

02 Juni '08 - 14:55

William Parker Quartet speelt toegankelijke Freejazz

Bimhuis Amsterdam – 27 april 2007
Door Rene de Hilster

Soms blijft een artikel wel eens liggen. Jazzpodium gaat deze stukken die enige tijd op de plank hebben gelegen tussen de actuele artikelen door publiceren. Op 27 april 2007 speelde de Ray Brown van de Free Jazz, bassist William Parker met zijn groep in het Bimhuis. Waarom Parker en Brown hier worden vergeleken kunt u in het concertverslag lezen.

Binnen de New Yorkse Freejazz scene is William Parker een veel gevraagde sideman. Zo was hij onder meer actief bij Charles Gayle, Davis S. Ware, Matthew Shipp, Rashied Ali, Fred Anderson, Sunny Murray en zijn eerste bekende werkgever Cecil Taylor. De in 1952 geboren Parker is vooral een bewonderaar van Jimmy Garrison, Wilbur Ware en Henry Grimes. Met hen heeft hij gemeen dat hij zowel strijkend (acro) als plukkend (pizzicato) goed thuis is op de bas en ritmisch kan stuwen maar ook de muziek kan openbreken. Zijn werk als solist doet toch vooral denken aan de eerdergenoemde Jimmy Garrison. Voor vele freejazz bassisten staat William Parker model, zijn benadering wordt als basis gezien van het huidige free jazz spel op de contrabas, je zou hem gekscherend de Ray Brown van de freejazz kunnen noemen. De man is dusis een muzikant van formaat die behalve veel als sideman werkt ook met eigen groepen aan de weg timmert. Met zijn Quartet was hij vrijdagavond in het Bimhuis. Dit Quartet bestaat uit altist Rob Brown, trompettist Lewis Barnes en drummer Hamid Drake. Aangevuld met zangeres Leena Conquest vormen zij de groep Raining on the moon. Lees verder!

Aantal woorden: 557 woorden.

Onderwerp: Terugblik

15 November '07 - 23:08

Bunky Green & Eric Legnini Trio – Ook legendes hebben hun zwakke momenten

Door Rene de Hilster met foto's van Govert Driessen (klik voor vergroting)
Bimhuis Amsterdam - 22 maart 2007

Soms blijft een artikel wel eens liggen. Jazzpodium gaat deze stukken die enige tijd op de plank hebben gelegen tussen de actuele artikelen door publiceren. Op 22 maart van dit jaar speelde Bunky Green in het Bimhuis. Een legendarische naam in de jazzwereld. Waarom? Dat leest u in dit artikel.

In de jazz kom je ze regelmatig tegen, muzikanten wier naam met ontzag wordt uitgesproken, terwijl ze eigenlijk nergens te horen zijn. Legendes die haast niemand meer kent. Ooit waren zij aanwezig bij alle grote jazzgebeurtenissen, deden volop mee aan allerlei nieuwe ontwikkelingen, maar waren ook ineens in het niets verdwenen. Compleet in vergetelheid geraakt, aan lager wal geraakt of ergens anoniem aan het lesgeven. In die hoedanigheid kent iedereen natuurlijk Lost Heroes als Walter Benton (tenorsax), Lucky Thompson (tenor & sopraansax), John Jenkins (altsax), Webster Young (trompet) en Tony Fruscella. Van al deze heren is weinig meer vernomen. Al schijnt John Jenkins (inactief) in New York te zitten en heeft Rein de Graaff ooit Webster Young naar Nederland toegehaald. Er zijn lieden met meer geluk, zoals de onlangs herontdekte meesterbassist Henry Grimes, trompettist Louis Smith die door een Deense platenbaas werd herontdekt en de door Joe Lovano veelgeprezen Bunky Green. Green heeft ooit de zijde van roemruchte voorvechters van de moderne jazz zoals Charles Mingus en Andrew Hill gestaan. Zijn spel is geworteld in de bebop traditie maar ook latere saxofonisten als Ornette Coleman, Eric Dolphy, John Coltrane en Jackie Mclean hebben hem beïnvloed. Op zijn beurt drukte hij weer zijn muzikale stempel op muzikanten als Steve Coleman, Greg Osby en de eerder genoemde Joe Lovano. Van Bunky Green zelf werd echter weing vernomen maar enkele jaren geleden heeft iemand hem van de school geplukt waar hij muziekles gaf en hem op tournee gestuurd. Sindsdien is hij zo nu en dan op een podium te bewonderen. Lees verder!

Aantal woorden: 828 woorden.