Category: LIVE
19 Januari '07 - 07:32
Lew Tabackin, een perfecte vervanger voor Frank Wess
Door Hans Frederiks met foto's van Hans Speekenbrink (klik voor groter)
Frank Wess, die oorspronkelijk als gastsolist zou optreden bij dit concert van The Jazzorchestra of the Concertgebouw, moest afzeggen voor het concert vanwege hartproblemen. Hij mocht van zijn arts absoluut niet naar Europa vliegen. Bandleider Henk Meutgeert van The Jazzorchestra hoorde dit bericht toen hij al druk bezig was met het uitzoeken van repertoire voor het concert met Frank Wess. Henk Meutgeert: 'Het publiek komt in eerste instantie voor Frank Wess, dus als die niet kan komen, moet je er wel iets van hetzelfde kaliber tegenoverstellen. Frank Wess suggereerde me Jimmy Heath, die echter niet kon komen en die deed me weer de suggestie om te proberen of Lew Tabackin misschien kon invallen.
Met Tabackin hadden we een jaar of acht geleden al een keer gewerkt, dat was toen erg leuk en hij bleek beschikbaar en dus hebben we dat in gang gezet. We hebben samen telefonisch het repertoire samengesteld. Ik heb hem een aantal nummers voorgelegd, onder andere zijn eigen compositie ‘Falling Petal’ en ik had het idee dat de muziek van Don Byas misschien mooi bij zijn stijl zou kleuren. Hij wilde graag ‘Angel Eyes’ spelen en daar kon ik dan nog wat andere stukken bijzetten. Hij leest goed, dus dat maakte het allemaal makkelijker. Hij wilde ook ‘Laura’ en dat zat toevallig in dat Byas repertoire. Ik had hem zo'n dertig titels opgestuurd, waarvan hij er een stel gekozen had. Zaterdag voorafgaand aan het concert hebben we gerepeteerd. Hij wilde ook graag ‘Cherokee’ spelen. Daar had ik een snelle en een langzame versie van, die heb ik naar hem omgeschreven en hij vond het allemaal wel aardig gaan. ‘Falling Petal’ en ‘Nuage’ heb ik ook omgeschreven, want er moesten natuurlijk ook fluitstukken in. En zo zijn we het concert begonnen.’ Het Jazzorchestra of the Concertgebouw is een retestrak spelende band, waarin de top van de Nederlandse jazzmusici spelen. Zet daar een ijzersterke saxofonist als Lew Tabackin naast en de avond kan niet meer stuk.
Tabackin is iemand die met zijn hele lichaam saxofoon of fluit staat te spelen. Hij stampt met zijn voet, zakt door zijn benen, beweegt met zijn hele lichaam, is lichamelijk helemaal een met zijn instrument. Uit zijn manier van spelen spreekt een soort bezetenheidmet de muziek en met de tenor of de fluit. In de eerste set kwam hij na twee nummers - eigen composities van bandleden van The Jazzorchastra - op het toneel met ‘Laura’ van Don Byas. Bijzonder daarna was ‘Nuage’ van Django Reinhard, waarbij niet gitarist Jesse van Ruller de hoofdrol speelde maar Tabackin die de gitaarpartijen speelde op fluit. Het volgende nummer was ‘Gloria’, een ballad van Don Byas. De set eindigde met een prachtige versie van ‘Cherokee’, geen compositie van Don Byas, maar wel een van de nummers die Byas regelmatig speelde. Cherokee - veelal alleen in een snelle versie bekend - begon langzaam, echter op het eind ging het tempo flink omhoog en het nummer eindigde enorm swingend. De tweede set begon met ‘Circles’, een compositie van Jesse van Ruller, waarin hij op gitaar ook de hoofdrol vervulde. Wat mij betreft waren er in de tweede set twee hoogtepunten, tussen het muziek die constant van een hoog niveau bleef: ‘Falling Petal’, een compositie van Tabackin zelf, met als intro een Japans klinkende fluitsolo van Tabackin. Tweede hoogtepunt was ‘Angel Eyes’ met een prachtige, warme saxsolo van Tabackin. Daarna volgde nog een jam voor de drie saxofoons van Tabackin, Jan Menu en Sjoerd Dijkhuizen, met als laatste een nummer van Benny Carter ‘When lights are low’. Al met al een avond waarbij je voortdurend kon genieten van een swingende band en een Lew Tabackin, die afwisselend zwoel speelde of er stevig in ging. Wat mij betreft was Lew Tabackin een perfecte vervanger van Frank Wess.
