Category: LIVE
11 Maart '07 - 05:43
Greg Osby, Channel Three - opzwepend en hecht
Bimhuis 25 februari 2007
Door Hans Frederiks met foto's van Hans Speekenbrink (klik voor vergroting)
In 2005 maakte altsaxofonist Greg Osby de cd Channel Three, samen met zijn ontdekking, de dan 21jaar oude Matthew Brewer en met Jeff ‘Tain’ Watts - die onder ander veel met Osby, maar ook met Wynton en Branford Marsalis speelde - op drums. Channel Three is een schitterende CD, met onder andere Mob Job van Ornette Coleman, een van Osby’s inspirators en Eric Dolphy’s Miss Ann. Hij was met Channel Three op 25 februari in het Bimhuis, waarbij in plaats van Jeff ‘Tain’ Watts, de jonge Tommy Crane op drums speelde. Watts lijkt moeilijk te vervangen, maar Crane bracht het er goed - wat zeg ik - perfect van af.
Er komen drie mannen keurig in pak met stropdas het podium op. Bassist Matthew Brewer lijkt zijn pak te hebben geleend, het is hem veel te groot, zijn broek wordt opgehouden met een gigantische riem, fout pak is hiervoor de uitdrukking. Ook bij drummer Tommy Crane staat het pak niet echt, met zijn studentikoze voorkomen met warrige haardos en brilletje. Alleen Greg Osby zit het pak goed en het staat hem ook, hij zal het ook hele concert zijn jasje aanhouden, de stropdas wordt niet losser gedaan, hoewel het zweet hem op het voorhoofd staat. Brewer en Crane gooien tijdens het concert hun jasjes uit en terecht want met de energie die ze produceren moet de warmte toch ergens heen kunnen...
Het concert gaat los met een minuten durende drumsolo van Crane, die een fantastische drummer blijkt te zijn. Meteen ben ik die pakken vergeten. Crane speelt stuwend, dwingend en energiek - hij slaat later in de tweede set zijn snare drum kapot - en dan vallen vervolgens Osby en Brewer in. Het is ‘Vertical Hold’ van Channel Three, nerveus, donker, en het lijkt ondertussen wel of Crane gewoon door is gegaan met zijn solo. We worden meegesleurd in een auto die veel te hard lijkt te rijden. Brewer neemt het over met een solo, het wordt wat rustiger, maar Crane blijft stuwen op de achtergrond. Er is nauwelijks rust tussen de nummers. Daar gaat Brewer op zijn bas. Osby gaat er overheen met zijn heldere, soms staccato, soms vloeiende altsax.
Osby richt zich tijdens het optreden eigenlijk slechts twee keer tot het publiek. Na de eerste twee nummers, waarbij hij vertelt dat hij begon met ‘Vertical Hold’ en vervolgens met ‘Mob Job’ van Ornette Coleman. Hij vertelt vervolgens over Coleman: ‘Ik had het genoegen hem te interviewen tijdens de International Jazz Education Conference in New York. Het was een eer voor me, maar hij beantwoordde eigenlijk geen enkele vraag. Ik probeerde twee uur lang antwoorden uit hem te krijgen, maar tevergeefs. I had the greatest time in my life.’ En dan denderen ze verder met onder andere het melodische ‘Please Stand by’.
De set na de pauze wordt eigenlijk geen moment echt onderbroken, er is geen rust ingebouwd. De nummers gaan bijna naadloos in elkaar over. Ik herken ‘Bernie’s Tune’, en ‘Fine Tuning’ en ‘Test Pattern’ van Channel Three. Het trio is een hecht geheel, super geconcentreerd en de jonge Brewer en Crane vormen een opzwepende ritmesectie en krijgen van Osby ook alle ruimte om te soleren en excelleren.
Met een opzwepende saxsolo eindigt het concert, schreeuwend, gillend klinkt Osby en dan is het Boem, ineens afgelopen. Osby richt zich tot slot nog even tot het publiek: ‘Het was very special, een heerlijke plek om te spelen, met aware ears and body’s and minds and souls and body heat and spirit, a deep personal honour and pleasure… En dat was het voor het publiek ook, a pleasure. Eigenlijk wil het publiek nog wel meer, maar het trio heeft al bijna drie uur gespeeld en dus verdwijnen ze van het podium.
Line up:
Greg Osby - altsax
Matthew Brewer - bass
Tommy Crane - drums
