Category: LIVE
15 Juni '09 - 13:26
Jeremy Pelt Quintet, In de geest van Miles’ Second Great Quintet
Bimhuis, 12 juni 2009,
Tekst louis Obben met foto's van Hans Speekenbrink (klik voor vergroting)
De jonge Californiër Pelt is een van de vele ‘rising stars’ op de trompet. Zoals vele trompettisten heeft ook Jeremy Pelt, na afronding van zijn studie aan ‘Berklee College of Music’, zijn muzikale heil gezocht in New York. In eerste aanleg heeft hij samenwerking gezocht in talloze ‘working bands’ aan de oostkust. Een willekeurige greep: Roy Hargrove Big Band, The Village Vanguard Orchestra, the Duke Ellington Big Band en in kleinere formaties zoals Lewis Nash Septet, en The Cannonball Adderley Legacy Band. Desondanks manifesteerde Pelt zich snel als leider van eigen bands. Dit zijn samenstellingen waarin hij zowel akoestisch als semi-elektrisch aan de weg timmert. Opvallend is dat hij hierbij overwegend zelf zijn nummers schrijft! De ambitie tot schrijven is begonnen op zijn vierde album ‘Indentity’. In het Bimhuis stond de promotie van zijn laatste album ‘November’ uit 2008 centraal. Een nieuw album staat overigens al weer op stapel.
Zonder afbreuk te doen aan de schrijverstalenten van Jeremy Pelt, en in het geheel niet aan zijn technisch vermogen op de trompet en zijn muzikale zeggingskracht, borduurde het quintet verder op de weg die Miles Davis vanaf ’65 ingezet had. In voldoende afwisseling van midtempo stukken, ballads en af en toe een uptempo nummer leverde de groep twee prima sets af. Pelt, afwisselend ‘muted’ en ‘not-muted’, soleerde fraai, vaak met een onderdrukte virtuositeit, in de eerste set toewerkend naar een tweetal hoogtepunten. De eerste, in de vorm van een ballad met de loomheid van een hete nacht in New York, langdurig en in intensiteit toenemend. Dit zonder de saxofoon-bijdrage van Allen en geïnspireerd door Shirley Horn’s ‘You won’t forget me’. (Waarin Miles op het origineel zelf een van zijn laatste proeve der bekwaamheid aflegt in de begeleiding van Horn als soliste).
Imponerend was de afsluiting van de eerste set, waarin Pelt in het nummer 46664 (celnummer Nelson Mandela 466 en ’64 start van de gevangenschap op Robbeneiland), onder het dreigende tapijt van Afrikaanse ritmes van drummer Gerald Cleaver, met zeer spaarzaam spel de gewelddadigheid uit die tijd voelbaar maakte!
De tweede set werd vooral interessanter omdat de tot dan toe vrij timide spelende Allen zijn tanden liet zien. Direct in het eerste nummer ‘David and Goliath’, dat melodisch sterk deed denken aan ‘Footprints’, waar Pelt ingetogen en abstract was begonnen, rondde Allen vol vuur af. Na twee sensuele Ballads, waarvan een van de hand van de saxofonist, volgde een imposant einde. De gekozen vrijheid in het nummer viel op, in vergelijking tot de eerdere composities. De slagvaardige ritmesectie vulde deze verkregen ruimte in. Zij zweepte het geheel op naar het onvermijdelijke kookpunt. Waarin zowel Pelt, fel en nadrukkelijk, als Allen, spiritueel en explosief, afsloten!
Line-up:
Jeremy Pelt: trompet,
JD Allen: tenorsax
Danny Grissett: piano
Dwayne Burno: bas
Gerald Cleaver: drums
www.bimhuis.nl
www.peltjazz.com
