Category: FESTIVAL, LIVE
21 September '09 - 20:43
JAZZ IN ’T PARK GEEFT GOED BEELD VAN JAZZ IN BELGIE
Jazz In 't Park, Gent - 4 t/m 6 september 2009
Tekst & beeld door Rene de Hilster
In het Belgische Gent kennen ze een gemeentelijke instantie met de mooie naam Dienst Feestelijkheden. Deze dienst is ondermeer verantwoordelijk voor de beroemde Gentse Feesten. De directeur van deze dienst, Jan Schiettekatte, is een groot jazzliefhebber en regelt onder auspiciën van zijn dienst een jazzfestival onder de noemer Jazz In ‘Park (JITP). Dit gratis openlucht festival trekt per jaar ongeveer 20000 bezoekers en behoort daarmee tot de grootste jazzevenementen van België.
Muzikaal gezien bied JITP vooral veel muzikanten van Vlaamse en ook Waalse bodem, zo nu en dan gemixt met een Amerikaan, Nederlander of andersoortig Europeaan. Per definitie geeft het festival van Jan Schiettekatte een goed en actueel beeld van de Belgische jazzscene.
De plaats van handeling is al 16 jaar dezelfde: het Zuidpark of Koning Albertpark in Gent, aan de rand van het historische centrum.
JITP speelt zich in de regel af op de rand van augustus en september. Deze 16de editie werd gehouden van 28 augustus t/m 30 augustus en van 4 september t/m 6 september. JazzPodium was getuige van het laatste weekend en hieronder vindt u het relaas van hoofdredacteur Rene de Hilster die voor deze gelegenheid ook de fotocamera had meegenomen.
Vrijdag 4 september
Later als gepland kom ik in Gent aan en mis daardoor bijna de eerste noten van de groep die deze avond zal open Bender Banjax. Gelukkig was festivaldirecteur Jan Schiettekatte zo vriendelijk om op mijn aankomst te wachten alvorens de groep aan te kondigen… Nee hoor, toevallig begon alles met een paar minuten vertraging wat mij toevallig goed uitkwam.
Bender Banjax was de winnaar van Jong Jazz Talent Gent 2008. In die hoedanigheid stond de groep op Gent Jazz 2009 en daar leken zij een beetje te verdrinken op het grote podium. Op JITP kwam de groep geheel tot een recht en excelleerde ze in een stijl die een mengeling leek van de late Coltrane en meer Europese stromingen. Vrijheid gepaard aan lyriek en zeggingskracht leek het motto en daar slaagde het relatief jonge Belgische viertal uitstekend in. De sterke momenten kwamen vooral van saxofonist Eric Bogaerts en pianist Christian Mendoza maar ook het ritmetandem deed uitstekend werk.
Al zat er anderhalf uur tussen het prachtige optreden van Bender Banjax en de tweede groep van deze avond WoFo, de omschakeling was iets te groot. Na het subtiele muzikale geweld van BB tapte de heren van WoFo With Others, For Others) uit een compleet ander vaatje. Deze compleet Gentse groep onder leiding van Gentenaar Michel Mast leek een mengeling van volksdeuntjes, klezmer, latin, funk en Europese jazz te spelen. De heren speelden knap maar er ontbrak nog wel eens een spanningsboog.
Zaterdag 5 september
Zaterdagmiddag was het swingen geblazen. Op het podium stond het kwartet van altist/fluitist Steve Houben. Hij had een puike ritmesectie meegenomen met pianist Ron van Rossum, bassist Sal LaRocca en zo ongeveer de beste drummer van Europa Joost van Schaik. Dat kon niet misgaan en dat deed het ook niet. In een serie bekender jazzwerk, standards en een paar eigen composities liet het kwartet horen wat jazz is. Saxofonist Houben heeft een fraaie toon op de alt, een speelwijze waarin de gehele alttraditie is verweven en een uitstekend gevoel voor melodieuze improvisatie. Ron van Rossum is een echte bopper maar dan wel één met een groot aandeel Monk in zijn benadering. Dit gaf een lekker contrast met het verhalende spel van de leider. Het ritmetandem speelde voorbeeldig en stuwde de zaak naar grote hoogte maar wist waar nodig ook de juiste spanning op te bouwen. Steve Houben bracht ook nog eens een goed doordacht repertoire voor het voetlicht met mooie niet al te vaak gehoorde stukken. Voorbeelden? Fuschsia Swing Song van Sam Rivers, Back Home Blues van Charlie Parker, Estate van Bruno Marini en ga zo maar door.
Het avond programma werd geopend door het trio van gitarist Frederik Leroux. Het trio ontpopte zich als sterke eenheid die zowel individueel als gezamenlijk muzikaal hun mannetje stonden. Qua klankkleur is het gitaartrio echter vrij beperkt en bij mij sloeg naar een drietal stukken de verveling toe. Geen nood, want ook culinair was er het één en ander te doen.
Het optreden van Chris Mertens Jazz Van leek wat langzaam op gang te komen. Toen de groep er echter goed inzat hoorde we een serie geïnspireerde solisten over een groovende ritmesectie die een aantal eigentijdse stukken voor het voetlicht brachten. Het gebruik van samples was kunstig in de muziek geïntrigeerd en zat de muzikale flow niet in de weg. De ritmesectie met daarin een vibrafoon i.p.v. een piano klonk fris en open.
Zondag 6 september
Het laatste concert van Jazz In “t Park was voor mij het middag optreden van het Steven Delannoye Quartet. Deze Steven is het aankomende tenortalent van België en studeert momenteel in New York. Zijn nieuwste speeltje is het Steven Delannoye/Dré Pallemaerts Quartet, dat ontstond in de huiskamer van Dré. Ook in deze bezetting weer veel invloeden van Coltrane uit diens late periode. Maar ook Lennie Tristano en vooral Mark Turner klinken door. Pianist van dienst is wederom Christian Mendoza die zich hier als een vis in het vrije water voelt. Co-leider Pallemaerts is een voorbeeldig luisterende drummer maar ook een goede aangever. Bassist Nic Thys is de avontuurlijke rots in branding. Dit kwartet moest het vooral hebben van de interactie. De kwartetleden inspireerden elkaar hoorbaar en dat leverde mooie muzikale spanningsbogen op. Er viel dan ook veel te genieten tijdens deze set.
Een mooie staalkaart van de Belgische jazz die bewees kwalitatief nergens voor onder te doen. Nadeel is wel dat veel groepen stilistisch uit het zelfde vaatje tappen en de oudere maar nog altijd actuele jazzstijlen als bebop en hardbop er binnen de Belgische scene wat bekaaid van afkomen.
In 2010 organiseert Jan Schiettekatte weer een Jazz In ’t Park.
