Category: LIVE
29 September '09 - 21:01
HET AL FOSTER QUARTET HEEFT HET ALLEMAAL
Bimhuis, Amsterdam - 26 september 2009
Door Rene de Hilster met foto's van Louis Obbens
“For what i wanted in a drummer, Al had it all” zei Miles Davis ooit. Niet alleen konden beide heren muzikaal prima door één deur. Al Foster was één van de weinige muzikanten die tijdens de retraite van Miles bij de Prince Of Darkness op bezoek bleef komen. Maar niet alleen Miles maakte gebruik van de diensten van Al Foster. Bill Evans, Blue Mitchell, Dexter Gordon, Sonny Rollins, Herbie Hancock, Hank Jones, Tommy Flanagan, Stan Getz en Joe Henderson maakte gebruik van zijn diensten. In 1995 kreeg Al echter last van leaderitis en zo kwam er het eigen kwartet dat voor de gelegenheid kan uitdijen tot een kwintet maar ook kan krimpen tot een trio.
Het Al Foster quartet kent een redelijk vaste samenstelling. Bassist van dienst is al lange tijd Doug Weiss. Ik vermoed trouwens dat hij ook stiekem de muzikale touwtjes in handen heeft. Eli Degibri is de opvolger van Chris Potter maar speelt ook al weer enige tijd met de drummeester. Alleen de pianokruk kent een onregelmatige bezetting. Kevin Hays, Aaron Goldberg en George Colligan hebben allemaal die plaats een tijdje bezet gehouden. Tijdens het jongste Bimhuis concert was het echter de mij onbekende Adam Birnbaum die de vleugel beroerde
Dat hier niet zomaar sprake is van een telefoonorkest was goed te horen. Het kwartet speelde twee gedreven sets waarbij de kwartetleden opvallend goed naar elkaar luisterde en op elkaar anticipeerde.
Het concert werd geopend met Wayne Shorter’s Yes Or No. Eli Degibri nam de sopraansax ter hand en liet, flink door Al achter de broek gezeten horen, horen een avontuurlijk solist te zijn die het risico niet schuwt en middels repeterende motiefjes een hypnotiserend effect weet te sorteren. Pianist Alan Birnbaum tapt uit een heel ander vaatje. Hij wisselt grillig lijnen spel af met fraai gekleurd akkoorden werk en lijkt vooral een harmonische speler. Al Foster stuurde en stuwde dit alles de goede kant op. Soms onbedaarlijk swingend en soms tegengas gevend middels dwarse accenten en fraaie drumtechnische tegenmelodieën
Als tweede nog een werkje uit het omvangrijke jazzrepertoire. Dizzy’s Con Alma ging bedachtzaam van start maar eindige in een saxorgie met lang aangehouden tenornoten. PIano en bas leverde ook prima solo’s af. Daarna was het echt tijd voor een eigen compositie. Die kwam in de vorm van Peter’s Mood een fraai latinwerkje waarin het kwartet een mooie sfeer wist op te roepen.
Funky werd het in Hancock’s Cantaloupe Island en alle remmen gingen los (vooral bij Eli Degibri) in een kokende versie van So What. De pauze daarna was dan ook echt verdiend!
De tweede set bracht meer van hetzelfde. Een opzwepende versie van Al Foster’s eigen Brandyn (naam van zijn jongste zoon) waarin de maestro een sterke solo liet horen, daarna een balladmedley met bijdragen van bas (Body & Soul), piano (The Very Thought Of You) en tenor (Skylark) waarna een eigen, niet al te sterke compositie, van Al Foster voor het voetlicht werd gebracht. Ellington’s Take The Coltrane was de wervelende afsluiter. Maar het goed gevulde Bimhuis liet quartet niet los en er kwamen nog twee toegiften. Angelica (wederom van Ellington) kreeg een wat voorzichtige uitvoering maar in Jean Pierre gingen nog eens alle remmen los.
Zoals wel meer bij door drummers geleidde bands voorkomt gaf ook het Al Foster een overtuigend lesje jazzgeschiedenis waar het speelplezier van af spatte. Veel ruimte, goede repertoire keuze en niet al te ingewikkelde arrangementen maakte het optreden tot een platform waarbij de vier heren zowel als collectieve eenheid als individueel konden schitteren. Dat is altijd een basis voor goede jazz. Al Foster zelf is zonder twijfel één van de meest bijzondere jazzdrummers van dit moment. Zijn ongekende touch, zijn onderhuidse drive en zijn gevoel voor melodie zijn ongekend en blijven verrassen. Al en zijn mannen hebben het allemaal!
