Category: LIVE
23 Oktober '09 - 09:31
Het Trio 3, met droombezetting in het Bimhuis
Tekst en beeld Louis Obbens (klik voor vergroting)
Voor de fijnproever behoort het Trio 3 tot een van de meest in het oog springende Jazzgroepen van deze tijd. Dit was overigens niet te merken aan de opkomst van het publiek; het Bimhuis barstte niet bepaald uit zijn voegen.
Het Trio 3, zonder directe naamgever, heeft sinds jaren een ware droombezetting. Alle leden hebben hun waarde voor de Jazzhistorie meer dan eens waargemaakt.
In willekeurige volgorde bestaat het Trio uit: drummer Andrew Cyrille, die zijn sporen verdiende bij o.a. Rahsaan Roland Kirk en met name bij de avant-garde pianist Cecil Taylor; saxofonist Oliver Lake, medeoprichter van het befaamde World Saxophone Quartet en contrabassist Reggie Workman, o.a. sideman van tenorlegende John Coltrane.
Binnen de band bestaat de gezamenlijke opvatting dat binnen de ‘ vrije improvisatie’ de hechte collectiviteit, in de zin van nevengeschiktheid, de basis vormt voor een individuele vrijheid. Dit is niet alleen terug te vinden in de naamstelling van de band maar met name in de muzikale benadering. De samenhang en de dialogen in de muziek blijven, ook tijdens de solistische bijdragen, op bijna raadselachtige wijze de boventoon voeren.
Aangetekend moet worden dat het Trio in Amsterdam werd aangevuld met de relatief onbekende pionier van de Europese vrije improvisatie, de pianist Irene Schweizer.
De aanvulling van een pianist bij het Trio 3 is overigens geen noviteit. Zo maakte overigens niet alleen Irene Schweizer maar ook Geri Allen zowel live als in de studio, deel uit van dit gezelschap.
De opvatting van de groep kon niet beter geïllustreerd worden in zowel de openingstune als in de afsluiting van de eerste set. Zeer heftig improviserend, schijnbaar zonder enige vorm of structuur, werd het gaandeweg het eerste nummer een organisch geheel. In de afsluiting was meer sprake van een direct zichtbare synergie waarbij zonder solistisch vernuft het hechte collectief vermogen werd geëtaleerd. De drie stukken, die hier tussenin werden gespeeld, waren om uiteenlopende redenen imposant. Zo toonde Lake zich van zijn meest lyrische kant door zeer emotioneel geladen en klaaglijk te spelen. En werd in John Carter’s ‘Encounter’ op een onheilspellende wijze gemusiceerd, vol dissonante, ritmische bijdragen. De speelsheid en luchtigheid keerde in het voorlaatste nummer terug waarin zompig en in een swingende blues naar een samensmeltend geheel werd gewerkt.
Na de pauze, verzaakte de relatief oudere musici (allemaal 65+) geenszins. Oordelend naar de energie en vitaliteit waarmee het kwartet speelde, pleit dit voor een verbod op pensioen voor muzikanten.
Dat de groep schatplichtig is aan Dolphy bleek uit de gespeelde compositie
‘Gazzelloni‘. Waarin, als er al hoofdrollen waren weggelegd, felle solo’s van Lake werden afgewisseld door mooie tegendraadse accenten op piano. Schweizer toonde zich in dit nummer avontuurlijk op zowel lyrische als percussieve wijze. Powerfull en sonor aangevuld door Workman. Opvallend was de compositorische bijdrage van Cyrille. Geen ruimte voor krachtig drumwerk maar daarvoor in de plaats de idyllische, spaarzame, verstilde schoonheid, door een zich bijna wegcijferende drummer. Ook de aanklacht tegen de hedendaagse wereldorde ontbrak niet. In ‘Cry for a Change’ werd op hartverscheurende wijze de alt bediend. Lake durfde het daarna nog aan om bijna onversterkt zijn instrument op een technisch volmaakte manier te laten brullen, grommen, bijten en snerpen! De overige muzikanten vielen hem uiteindelijk op natuurlijke wijze bij en voor het publiek het wist ontstond er een collectieve omhelzing die al even snel als het gekomen was, uitdoofde als een vulkaan.
Line-up:
Oliver Lake: alt saxofoon
Reggie Workman: contrabas
Adrew Cyrille: drums
Irene Schweizer: piano
