Category: LIVE
09 November '09 - 16:12
Dave Douglas Quintet met Uri Caine in 'optimistische mood’
Tekst en foto's Louis Obbens (klik voor vergroting)
De programmering van het Bimhuis in week 44 was van een hoogstaand gehalte. Zo traden in vier dagen tijd, respectievelijk Tineke Postma 4, Dave Douglas 5, Toon Roos Group feat. Peter Erskine en als klap op de vuurpijl Joey Baron & Killer Joey, op! De overeenkomst tussen deze groepen en hun muzikale leiders is dat ze verre van statisch zijn in hun creatieve opvatting maar zich laten inspireren door andere muzikanten en vele muzikale stromingen. Het hoogtepunt in deze reeks vormde het optreden van de veelzijdige meester-trompettist Dave Douglas. Zijn kwintet bestaat inmiddels acht jaar en daarnaast speelt Douglas met zijn Keystone Group al ongeveer vier jaar muziek waarin elektronica wordt toegepast. De afgelopen tijd speelt de trompettist in een trio, bestaande uit of strijkers, blazers dan wel piano/vibrafoon. Zijn meest recente project (in samenwerking met Jim McNeely), welke op CD is uitgebracht, bestaat uit een Bigband gezelschap.
Het Dave Douglas Quintet had niet alleen de klankkleur aangepast, door Uri Caine op akoestische in plaats van op elektrische piano te laten spelen, ook werd nagenoeg een geheel nieuw repertoire gepresenteerd. Maar de geëngageerdheid is gebleven. In het verleden heeft Douglas zijn aversie tegen het Bush tijdperk in zijn algemeenheid en zijn antipathie tegen de persoon Bush in het bijzonder nooit onder stoelen of banken gestoken. Onmiskenbaar in dit optreden was, geïnspireerd door het aantreden van Barack Obama, de overwegend optimistische ‘mood’ waarin gemusiceerd werd. Dit werd, met een grote variatie en zeer dynamisch, voor het voetlicht gebracht. Het quintet stond als een ware vesting, waarin de aanvankelijk aarzelende bassist Matt Penman zich in de 2e set prima revancheerde.
Voor de pauze werden maar liefst zes uitgesponnen stukken gespeeld. Van een vrolijk, vol vibrato gespeeld midtempo stuk naar het cynische, vrije, Dolphy-achtige ‘Bridge to Nowhere’ (opgedragen aan Sarah Palin). Douglas had speciaal voor zijn quintet, de suite van zijn Bigband Muziek, omgezet. De originele titel ‘ Letter from America’ had nu de titel ‘The Delighted States’ meegekregen. Analoog aan het hoopvolle verwachtingspatroon, na de gewijzigde koers in de VS, werd in een hymne vooraleerst donker maar loepzuiver en sensitief gemusiceerd, waarna het nummer kantelde in een vrije, muzikale victorie!
Na deze majestueuze suite werd lichtvoetig geswingd op ‘Miracle Girl’ en sloeg een eenvoudig speels kinderlijk motiefje over in een emotioneel geladen vraag en aanbodspel tussen McCaslin en Douglas. Met explosief vuurwerk en op volle snelheid in een Cry for Change voor een nieuwe wereldorde, werd de set waardig afgesloten.
In de tweede set werd de toon gezet in een duel tussen trompet en saxofoon. De vurige trompetsolo werd door McCaslin aanvankelijk behoedzaam beantwoord. Zoekend als een ware improvisator, schroefde de saxofonist, op zijn hielen gezeten door de ritmesectie, het tempo omhoog, om overweldigend en extatisch af te ronden. Hierna werd Dolphy opnieuw gememoreerd, door puntige statements in een complexe structuur, vol tegenritmes en zonder te soleren. In contrast hiermee, geheel in lijn met de afwisseling tot dan toe, werd ook de romantische ballad en de post-bop niet geschuwd.
Kolderieke polderjazz, met een vleugje dixieland, kwam langs in een aan Mischa Mengelberg opgedragen ‘Rain On My Parade’. De climax van de avond ontsproot in eerste instantie uit de hoorn van Douglas die met speels gemak en zonder begeleiding opende. Uiteindelijk bijgestaan door een virtuoze McCaslin, die via herhalingen, een bijna onmetelijke diepgang in zijn solo bereikte.
Line-up:
Dave Douglas: trompet
Donnie McCaslin: tenorsax
Uri Caine: piano
Matt Penman: contrabas
Clarence Penn: drums
