Category: LIVE
16 November '09 - 22:12
Nils Petter Molvaer in de Twillight Zone
Paradox, Tilburg - 11 november 2009
Tekst & beeld door Louis Obbens
De Noorse trompettist en componist zoekt vanaf het begin van zijn loopbaan naar de verbinding tussen jazz, ambient, house en elektronica en rijgt deze aan elkaar tot diepliggende ‘soundscapes’. Zijn befaamde debuut album ‘Khmer’ mixt improvisatie primair met hypnotiserende beats. In het vele jaren later uitgebrachte ‘Solid Ether’ volgt NPM het idee van de onafgemaakte muziek. Het uitgangspunt is dat de compositie en de muziekproductie evolueren. Dit concept wordt op ‘NP3’ op een soulvolle wijze verder uitgediept en geheel in lijn met zijn idee later geremixed door o.a. Bugge Wesseltoft, Mathew Herbert en Bill Lasewell. Dit geremixte album wordt in 2005 als ‘Remakes’ uitgebracht. De laatste jaren heeft Molvaer’s muziek zich ontwikkelt in de richting van visuele melodieën. Met zijn persoonlijk en onderscheidend trompetspel verlegt NPM de lijn van soundscapes naar melodie en structuur. Op zijn laatste CD ‘Hamado’ leidt dit tot een muzikale visie waarin de luisteraar/toeschouwer geconfronteerd wordt met geluiden/muziek die als het ware visuele beelden moeten opwekken. Dit in contrast met het gegeven dat het geluid of de muziek (dramatische) ondersteuning biedt bij beelden zoals in films.
In een bomvol Paradox speelde het trio van Molvaer slechts één (lange) set. Hierin werden twee uitgesponnen, langzaam verschuivende nummers gespeeld. Muziek en beelden speelden beide een rol tijdens het optreden. Met dien verstande dat de geprojecteerde beelden vaak door de computer bewerkte beelden van de muzikanten zelf waren. Deze voor een muziekoptreden ongebruikelijke vorm van visualisatie of belichting bood nauwelijks meerwaarde aan het auditieve deel van het optreden.
De muziek was opvallend melodisch, schemerig en soms zelfs voortkabbelend van aard. Zo was de opening fluisterend en traag, waarin de stem van Molvaer de enige herkenbare baken was. Door toepassing van elektronica en een scala aan effectapparatuur en computertoepassingen werden zowel trompet, gitaar en drums dusdanig vervormd, dat de oorsprong ervan nauwelijks te achterhalen viel. Sferisch en prikkelend werd het op het moment dat Molvaer zijn spaarzame trompetklanken de zaal in stuurde. Hierdoor liep het tempo omhoog en nam de spanningsboog aanzienlijk toe. Het nummer kreeg meer ‘swung’ en contrast door de funky opbouw en de gebruikte rockbeats.
Het tweede stuk begon met de effectvol strijkende gitarist Westerhuis, die samen met een spaarzaam tikkende drummer Kleive, een fantasie van eenzame woestijnen opriep. De na enige tijd invallende computerpuls en de mild donkere klanken uit de trompet vormde de de opmaat naar een onweerstaanbare apotheose. Het totale mystieke groepsgeluid smolt ineen met veelzeggende bijdragen van introverte klagend-galmende klanken uit Molvaers trompet, extraverte gitaareffecten en minimalistisch drumwerk.
Dat Molvaer in zijn muziek met karakteriserende ‘soundscapes’, vol elektronica een karakteristiek geluid heeft gecreëerd staat buiten kijf. Enigszins vlak en emotieloos klinkt zijn trompet hierdoor wel. Ware het niet dat deze stelling geheel werd gelogenstraft in de toegift van die avond. Het in het verleden reeds door vele musici uitgevoerde ‘Nature Boy‘, werd ten gehore gebracht. De elektronica werd nagenoeg een halt toegeroepen, en de versie van Molvaer was van duizelingwekkende schoonheid: broos, intens en ontroerend mooi gespeeld.
Line up:
Nils Petter Molvaer: trompet, computer, zang en effecten.
Stian Westerhus: electrische gitaren en effecten
Audun Kleive: drums en effecten
