Category: LIVE
28 November '09 - 18:49
TRIO BBG: EEN SPANNENDE ONTMOETING VAN MEESTERIMPROVISATOREN
Bimhuis, Amsterdam - 22 november 2009
Door Rene de Hilster
Met de Edison als het ware nog in de tas beklommen de 2 B’s en de G het podium van het Bimhuis voor het afwikkelen van een thuiswedstrijd. Want daar op het Bimhuispodium is het tenslotte allemaal begonnen. Uiteraard was dat nog aan de Oude Schans maar dat mag de pret niet drukken.
Trio BBG, dat slaat natuurlijk op de heren Bennink, Borstlap en Glerum die ook in die volgorde de de muzikale koers bepalen, was dus eigenlijk een gelegenheidscombinatie ware het niet dat de samenwerking zeer goed beviel en de heren besloten verder te gaan. Met als logisch gevolg een serie concerten, CD en DVD opnamen. Vorig jaar hebben ze in de woonkamer van Cor Boonstra een serie Monk stukken opgenomen die uitgekomen zijn op de CD Monk vol 1. Er komen er nog twee dus dat is in ieder geval iets om naar uit te zien.
Wie de zaal in het Bimhuis betrad viel al snel op dat er niet al te veel op het podium stond. Drie pianokrukken, een vleugel, een relatief kleine contrabas en een snaredrum. Die laatste is natuurlijk voor Han Bennink. Hij heeft aan die ene trommel genoeg om het hele bimhuis te vullen met geluid en, niet onbelangrijk, een waanzinnige drive. Het op een cello lijkende instrument van Ernst Glerum lijkt geen decibel te kunnen produceren en naast de altijd wat geweldadige Han Bennink lijkt dat toch echt wel nodig. Maar dat viel allengs mee. De kleine bas produceerde een groot geluid want gelukkig is Ernst Glerum een groot aanhanger van het akoestische basgeluid en hij trekt dan ook stevig aan de snaren. Pianist Michiel Borstlap is niet alleen groot, hij heeft ook een groot geluid zelfs met de klep van de vleugel gesloten.
Toen de heren om even over half negen het podium bestegen werden ze warm door het publiek ontvangen. Michiel Borstlap nam plaats achter de vleugel en begon direct gretig in het ivoor te graaien. Bennink had geen zin in wachten en begon zijn commentaren op de ijverig spelende Borstlap af te vuren. Nadat ook Ernst Glerum zich in de discussie had gemengd toverde het trio een mij onbekend Monk thema uit de hoge hoed en ging de zaak echt van start. Met een onweerstaanbare swing door het koppel Bennink/Glerum vlogen de heren door het thema en kon het loos gaan. En loos gaan deed het. MIchiel Borstlap heeft een prachtige synthese gevonden van de hoekigheid van Monk, de harmonische benadering van Herbie Hancock plus een flinke scheut beboppiano zo nu en dan verrijkt met een stukje Cecil Taylor. Een levensgevaarlijk maar muzikaal niet te versmaden cocktail. Tijd voor improviseren op de automatische piloot krijgt hij niet want tijdens de pianosolo zorgt Bennink constant voor een sterk pulserende en steeds veranderende achtergrond. Al is het begrip achtergrond soms niet helemaal op zijn plaats. Met brushes, sticks of een combinatie daarvan houdt hij de vaart er goed in. Ernst Glerum smeedt de zaak aan elkaar met raak getimde en harmonisch perfecte noten.
En zo gaat het elk stuk. De Monk composities worden door het illustere drietal ritmisch, melodisch en harmonisch uit elkaar getrokken en daarna weer compleet opnieuw opgebouwd volgens hun eigen muzikale normen. Daarbij gaat Michiel Borstlap steeds dieper de vleugel in, trekt Ernst Glerum steeds wilder aan de snaren en bespeelt Han Bennink alles wat lawaai maakt. Van de podiumplanken tot het hek achter op het podium. Maar al wordt er zo nu en dan gelachen om het soms clowneske gedrag van Bennink. Hier wordt serieus en inventief gespeeld en het blijft ontzettend swingen.
Aan het einde van het concert heb je het gevoel echt iets te hebben meegemaakt. Trio BBG is een supergroep.
