Category: LIVE
28 December '09 - 18:18
MONK’S CASINO, EEN BOEIENDE REIS DOOR DE WERELD VAN THELONIOUS MONK
Lanteren/Venster, Rotterdam - 19 december 2009
Door Harm Tiddens met beeld van Rosaria Macri (klik voor vergroting)
Op 19 december trad Monk’s Casino in Lantaren/Venster op voor naar schatting 30 man publiek. Waar was jazzminnend Rotterdam? Misschien te koud buiten, of vind men Monk te moeilijk? Bassist Jan Roder gaf me de verklaring terwijl hij een jointje rolde na het optreden. ‘De verklaring is dat zo vlak voor de kerst mensen het te druk hebben met het maken van ruzie over welke kerst cadeaus er gegeven moet worden.’
Was u niet bij de 30 aanwezigen, dan kunt u nu spijt hebben de kerst perikelen te hebben verkozen boven het bruisende concert van het enigszins gestoorde vijftal! In een anderhalf uur durende set hebben ze 1/3 van het oeuvre van Monk ten gehore gebracht, en hoe.
Vanwaar de naam Monk’s casino? Waarschijnlijk bedoelen de heren het Italiaanse casino in de zin van bordeel. Roder zag er uit namelijk uit alsof hij net een feestweek in een casino had doorgebracht. Casino wordt ook gebruikt al synoniem voor chaos, en dat past toch wel enigszins bij de muziek van Monk. Maar dan wel geniaal georganiseerde chaos. Duidelijk is dat het vijftal een diepe passie voor het werk van Monk koestert. De 5 heren speelden geheel akoestisch, en dat klinkt heel mooi in Lanteren/Venster. Het gaf bovendien een extra ruimtelijke dimensie aan Monk’s muziek. Rudi Mahall op basklarinet liep solerend van links naar rechts op het podium en verdween zelfs al spelend tussen de coulissen. Tevergeefs zocht ik naar de effect pedalen toen trompettist Axel Dörner het intro op ‘Bemsha swing’ speelde. Nee, echt geheel unplugged! Wat een bizarre geluiden deze gemeen kijkende man uit zijn trompet kan krijgen! Hij gebruikte zijn trompet zelfs als een soort didgeridoo. Dörner keek overigens met zijn gemene blik naar iets rechts boven achter in de donkere zaal. Tot drie keer toe heb ik omgekeken om te zien waar hij naar keek, niets te zien. Ik weet nu zeker dat hij gemeen keek naar de geest van Monk. Je moet immers wel een beetje gek zijn om die te willen spelen. ‘Never a dull moment’, dus ook geen seconde rust. Bij Roder droop de concentratie in dikke stralen zweet van zijn gezicht af op zijn uitgebeten bas. Bij drummer Uli Jenessen waren de gecompliceerde ritmes af te lezen aan de grimassen en uitgestoken tong. Beide heren moesten zich zo concentreren om het razende up tempo vol te houden en om de vele tempo wisselingen aan te geven dat ze regelmatig vergaten door te ademen. Blazers hebben het toch maar een stuk makkelijker. Vooral der Rudi was relaxed de lol straalde van zijn gezicht af. Helemaal leuk vond hij het als hij erachter kwam dat hij te vroeg in wilde zetten. Hij danste tijdens zijn sprekende solo’s al swingend door de ruimte en leek zich geen zorgen te maken over zijn basklarinet die na jaren trouwe Monk dienst van ellende uit elkaar leek te vallen.
Het casino component nam toe naarmate het concert vorderde. Axel bleef zijn flesje bier verplaatsen om te voorkomen dat het een dankbaar percussie onderdeel zou worden voor de steeds lossere Jenessen. De heren hadden steeds meer lol en lieten de solerende zwetende Roder extra lang doorspelen om te kijken of het schip zou stranden. Roder hield stand met een steeds wildere haardos en incorporeerde zelfs een lange zucht in zijn solo. De enige aan wie de casino component volstrekt voorbij leek te gaan was de pianist Alexander von Schlippenbach. Achteraf bleek hij vooral last te hebben van een flinke verkoudheid/griep. Slechte combi Monk en virus. Knap als je dan toch die ingewikkelde sequenties uit je handen kan krijgen. Het vijftal liet zien dat Monk een ontdekkingsreis is: spannend, verrassend en soms gevaarlijk.
Dus heeft u inderdaad de avond van 19 december besteed aan kerstcadeaus zorg dan dat ‘The complete Works of Thelonious Monk’ van Monk’s casino onder uw boom komt. Volgende keer een volle zaal om deel twee te horen van dit fantastische vijftal!
