Category: LIVE
27 Februari '10 - 17:00
VIRTUOOS DR. LONNIE SMITH GEEFT JAZZ ORCHESTRA OF THE CONCERTGEBOUW ALLE RUIMTE.
Bimhuis, Amsterdam – 25 februari 2010
Door Hans Zilverberg met beeld van Job Groot
Dr. Lonnie Smith is in Nederland om een drietal concerten te geven samen met het Jazz Orchestra of the Concertgebouw. Na een eerste concert in CineMec te Ede was nu het Bimhuis aan de beurt.
Op 16/17 jarige leeftijd stond Lonnie Smith al verlekkerd naar een Hamond B-3 orgel te kijken. Hij wilde laten horen wat hij uit zo’n Hammond orgel kon halen en vestigde al gauw de aandacht van George Benson en Lou Donaldson op zich.
Hij ontwikkelde een eigen stijl op zijn Hammond B-3 waarin allerlei jazzstijlen zijn terug te vinden.
De opening van de 1e en 2e set was voor het Jazz Orchestra of the Concertgebouw met nummers van hun nieuwste cd Blues for the Date die tijdens een concert van het JOC op dinsdag 16 maart in Paradiso gepresenteerd zal worden.
De 18 man sterke Bigband onder leiding van orkestleider Henk Meutgeert zette een stevig swingend nummer neer waarmee zij normaal een concert beëindigen. De toon was gezet voor de rest van de avond, swingende funk, blues en soul jazz nummers met veel ruimte voor solowerk van begaafde musici.
De solo van o.a. Martijn van Iterson op gitaar, Casper van Wijk’s relaxte saxsolo met fraai uitgevoerde riffs en lange uithalen, de kenmerkende vingervlugge improvisaties van Peter Beets op piano waren goed voor dankbaar applaus vanuit het publiek.
Dr. Lonnie Smith kwam onder luid applaus de zaal binnen. Nadat hij het JOC een groot compliment gaf – “One of the finest Bigbands he ever played with” – zette hij in swingende stijl het tweede nummer in.
Het plezier waarmee hij zat te spelen was meteen opmerkelijk, evenals de naadloze samenwerking tussen hem en de Bigband. Ritmische intermezzo’s van drums, bas en gitaar werden overgenomen door de blazers en Dr. Smith. Er was constant sprake van een spanningsopbouw in de gespeelde nummers. Het fraaie samenspel tussen de bandleden en Dr. Lonnie Smith was naast de mooie solo’s mede het werk van de sterke leiding van Henk Meutgeert die niets ontging.
In het nummer “Willow weep for me”, dat door de doctor als een uiterst subtiel gespeeld “kinderdeuntje” werd neergezet, werd duidelijk hoeveel spirituele vondsten deze man uit zijn Hammond B-3 weet te halen. Fantastische afwisselingen, grappige vondsten vergezelt van zijn steeds aanwezige mimiek. Hij trok daarna samen met het orkest alle registers open. Er was volop ruimte voor diverse solo’s van de blazers waarna Lonnie in samenspel met drummer Martijn Vink en bassist Frans van Geest voor een subtiel slot zorgde.
In “Chelsea Bridge” kreeg het publiek van het uitverkochte Bimhuis geweldig solowerk van Ruud Breuls
te horen. Een mooi gevoelig nummer waarin Ruud fluwelen doorleefde tonen liet horen met een enorme dynamiek, aangevuld met de zwoele klankkleuren van het orkest. Een luid applaus was absoluut op zijn plaats.
Na de pauze viel er wederom genoeg te genieten. De doctor gaf het orkest volop de gelegenheid te excelleren. In het swingende nummer “Behave” dat met veel energie werd gespeeld door de opzwepende ritmes in dit nummer, zat de complete band inclusief Dr. Lonnie Smith te genieten van elkaars spel. In “Caravan” ging Dr. Lonnie als een soort slangenbezweerder van start, spelend van uiterst subtiel tot slaand met de vuist op het toetsenbord waarmee hij grappige effecten najoeg. Door het spelen van lang aangehouden tonen en ingebouwde rusten wist Dr. Lonnie Smith een geweldige spanning in dit overbekende nummer op te roepen.
In het laatste nummer “I got rhythm” mocht Peter Beets weer achter de piano aanschuiven voor een geweldig opzwepend vraag en antwoordspel tussen hem en Dr. Lonnie Smith.
Een adembenemend gaaf slot van een puik concert. Na een daverend applaus kon een toegift niet uitblijven.
